CXXII

Hoe kon ze nu overwegen rustig naar de kapper gaan, terwijl Hannah elk moment voor hun neus kon staan? En permanent?!? Hoe oud was ze, tachtig? Hij probeerde zich Tamar voor te stellen met permanent. In combinatie met die lelijke wikkelrok van d’r zou het vast prachtig zijn, dacht hij sarcastisch. Nam ze dit alles dan toch niet serieus? Stel nu dat Hannah inderdaad op kwam dagen, terwijl Tamar in een kappersstoel hing? Aan de andere kant: ze hadden geen idee hoe lang het wel niet zou gaan duren. Zijn ex-vriendin was nooit echt een ochtendmens geweest en met de Romeinse levensstijl in gedachten, was de kans klein dat ze heel vroeg in de ochtend zou opduiken, maar ze konden het risico niet nemen.
Hij zag de twee mannen al, voordat Tamar hem aanstootte. Die twee hadden nadrukkelijk rondgekeken, maar hun blikken leken ongeïnteresseerd over Tamar en hemzelf heen te glijden. Ze waren gefocust op het pleintje zelf. Op hun manier zagen ze er verzorgd uit, maar eentje had een lawaaierig overhemd aan dat haast pijn deed aan de ogen. Als ze daar op wacht stonden om de garage in de gaten te houden, hadden ze dat niet opvallender kunnen doen. Wie waren die gasten? De lawaaibloes stootte zijn kompaan aan en ze keken nu beiden in hun richting. De langere vent zei iets tegen de ander en ze lachten samen. Thomas’ balde zijn vuisten. Waar zouden ze het over hebben? Er kwam een andere man in een vale spijkerbroek en een zwart t-shirt uit de metroingang, die door het tweetal uitbundig werd begroet. Vervolgens liepen ze gedrieën weg.
‘Vals alarm,’ siste Tamar. ‘Ze waren mij aan het checken en maakten vast een smerige opmerking.’
Thomas proefde de teleurstelling. ‘Misschien vonden ze dat jij wel een permanentje zou kunnen gebruiken.’

CXXI

Hoeveel uur zouden ze hier moeten staan voordat ze een glimp van Hannah zouden zien? Ze zou ’s ochtends komen. Maar de ochtend duurde vanaf nu nog zeker vijf uur. Zouden ze vijf uur zo blijven staan?
‘En als ik nu eens vanaf 9 uur bij die kapper ga zitten en mijn haar laat permanenten?’
Thomas keek Tamar niet-begrijpend aan.
‘Je haar permanenten? Buiten het feit dat dat sinds de jaren ’80 echt niet meer kan tenzij je de Dolly Dots gaat playbacken, kun je ook niet weglopen als het nodig is omdat je dan vast zit onder een droogkap met een stel krulspelden.’
Daar had ze niet aan gedacht. Thomas had een punt. Ze besloten eerst omstebeurt op het terrasje rechts van de opening in de gevels te ontbijten. Als Tamar strategisch helemaal links op het terras ging zitten (links als ze met haar rug naar de weg stond), kon Thomas haar nog gebaren vanachter de andere gevel als er iets belangwekkends gebeurde. Na een kop koffie en twee zoete broodjes wisselden ze elkaar af en ging Tamar op de uitkijk staan boven de garage. Het was bijna negen uur toen ze samen weer boven het muurtje op wacht stonden. Tamar werd ongeduldig.
‘Kunnen we niet gewoon weggaan en afwachten of ze naar San Giovanni komt?’
Thomas keek haar geërgerd aan. ‘Ik wil zien of ze het kaartje ziet,’ bitste hij, en met zijn armen over elkaar draaide hij zich weer om richting het pleintje bij de garage.
Toen gebeurde er beneden iets. Uit de metro kwamen twee mannen die samen het pleintje afspeurden en toen dicht tegen de muur van de kapperszaak gingen staan. Ze waren beiden mager. Een van hen was iets langer en kalend. De andere man had vet golvend zwart haar en een soort John de Wolf bloes aan met korte mouwen. Netjes gestreken.

CXX

Al zou Hannah schrikken van het kaartje, waarschijnlijk zou ze het wel in haar tas stoppen en er op zijn minst over nadenken om met hen af te spreken. En wat nu, als Tamar en hijzelf daarna ineens voor haar neus stonden bij de garage? Wellicht ging het meteen goed en was het voorstel om af te spreken in de San Giovanni overbodig. Maar wat nu als ze negatief reageerde op hun verschijning? Zou ze dan alsnog wel naar de bedevaartskerk willen komen? Zou het beter zijn als alleen Tamar zou proberen contact met haar te maken?
Thomas wipte op en neer op de ballen van zijn voeten. Van welke kant zou ze komen? De kans dat ze hen zou passeren voordat ze bij de garage zou zijn, was minimaal. Het was het meest waarschijnlijk dat ze een taxi zou nemen tot aan de garage of met de metro zou komen. En die twee routes hadden ze vanaf hun plek goed in het oog. De garage was nog niet open. Groepjes mensen werden de metrohalte Cavour uitgespuwd, vroege Romeinen op weg naar hun werk. Hij zag geen bekende gezichten. Voor zover hij kon zien, waren er geen andere kapers op de kust. Zijn telefoon begon te trillen. Het was een sms van Colin.
‘Succes vandaag’ stond er in. Hij liet het aan Tamar zien, die een gezicht trok. Zelf had hij zijn Britse vriend al half vergeven dat hij zich ermee bemoeid had en Luigi erbij had betrokken. Snel maakte Thomas een antwoord, terwijl hij de garage tussendoor in de gaten hield.
‘Die is ook vroeg op, trouwens,’ zei Tamar ineens. ‘Het is nog een uur vroeger in Engeland.’
Thomas knikte afwezig. Op dat moment kwam er een blonde vrouw de straat inlopen.
‘Dat is er niet,’ zei Tamar teleurgesteld.

CXIX

Ze lieten de taxi stoppen op de hoek van de straat net voorbij de trappen naar de metro-ingang, voor een klein cafeetje. Tamar rommelde in haar tas op zoek naar een kaartje en een pen terwijl Thomas de taxi betaalde. Het was kwart voor 7. De straten waren nog nat van de schoonmaakwagens. De zon kwam nog niet boven de huizen uit. Toen de taxi wegreed, liep Tamar naar de trappen die naar de metro-ingang beneden leidde en gebruikte een laag muurtje om haar kaartje te kunnen schrijven. Ze schreef op de achterkant van haar visitekaartje de boodschap: ‘Ik wil je spreken, zus. San Giovanni in Laterano om 13 uur? De hoofdingang. Liefs, Tamar’.
Terwijl Tamar het kaartje schreef, bestudeerde Thomas de omgeving. Hij kon als hij met zijn rug naar de weg stond over Tamar’s schouders de straat inkijken die beneden langs het pleintje van de parkeergarage leidde. Tamar liet hem het kaartje lezen, hij knikte en zij liep de trappen af naar beneden. Thomas liep langs het café waarvoor de taxi gestopt was en langs enkele winkeltjes tot hij door een grote opening tussen de huizen van bovenaf op het terrein van de garage keek. Hij zag Tamar het straatje beneden inlopen en het pleintje afspeuren. De Mercedes stond nog steeds links tegen de gevel van de kapperszaak. Thomas knikte naar haar en ze liep naar de auto toe. Ze schoof haar kaartje, tot de helft ervan nog zichtbaar was, tussen de ruit van de bestuurdersdeur. Ze keek om zich heen en liep weer weg van de auto. Ze liep niet terug de trappen op naar boven maar liep de straat verder in om aan het einde linksaf te slaan naar de Via Cavour. Daar sloeg ze weer linksaf en liep zo naar Thomas toe.

CXVIII

Hij had Tamar nog nooit zo gehaat als toen ze hem veel te vroeg wakker kwam maken. Kreunend probeerde hij aan haar opgewekte ‘wakker worden!’ te ontkomen, maar toen hij het kussen om zijn hoofd klemde, begon ze gewoon harder te praten. Hij slikte een verwensing in en gebaarde maar dat hij echt wel wakker was. Ze kondigde aan te gaan douchen. Hij vond het best. Hij draaide zich met kussen en al om in bed op zijn rug en wreef de slaap uit zijn ogen. Harde baardstoppeltjes schuurden over het kussen toen hij zijn hoofd draaide om de telefoon te pakken. Zeven over zes. Zijn vingers trommelden op het matras en begonnen automatisch "Sinnerman" te spelen. Even later viel de hese stem van Nina Simone in met de tekst.
Hij ging op de rand van het bed zitten met het laken over zijn schoot en probeerde de vouwen uit zijn gedicht te masseren. Het had hem de vorige avond maar weinig tijd gekost om alles aan Wijnand uit te leggen. Nadat hij hem enkele malen vruchteloos op zijn mobiel had geprobeerd te bereiken, had hij het nummer van de winkel gebeld. Hij was niet verbaasd toen Wijnand vrijwel meteen opnam. Zijn vriend leefde echt voor zijn antiekwinkel. Nadat Thomas één en ander had verteld, kwam Wijnand met gerichte vragen en suggesties. De beste was misschien nog wel om ergens anders met Hannah af te spreken. Als het zou lukken tenminste om een door Tamar briefje achter de ruitenwisser te stoppen of ergens anders op de auto te plakken. Dat zou op zich nog niet zo eenvoudig zijn, maar het viel te proberen. De gedachte dat hij haar vandaag weer zou zien was te onwerkelijk om te bevatten. Een paar uur. En dit keer zou ze niet zo makkelijk wegkomen.

CXVII

Het was zes uur toen de wekker ging. Tamar stond op en maakte Thomas wakker die weer met een kussen over zijn hoofd probeerde te ontkennen dat de wekker gegaan was. Tamar ging eerst douchen. Toen Thomas na haar onder de douche stond pakte ze haar tas vast in. Ze had eerst en rok aangedaan maar bedacht zich omdat ze in een broek waarschijnlijk harder kon rennen. Mocht dat nodig blijken. Ze trok haar strakke witte driekwartsbroek aan en deed een felgroen hemdje aan. Ze deed voor de zekerheid een zwart wijd, dun gebreid vest over het hemdje aan. Hakken waren ook geen optie als ze zou moeten rennen, dus werden het haar zwarte rubberen slippers. Thomas was snel klaar met douchen, en aangezien de ontbijtzaal nog lang niet open was, verlieten ze het hotel en namen voor Termini een taxi. Ze hadden gisteravond met Wijnand gebeld en die was eigenlijk met een betrekkelijk eenvoudige oplossing gekomen. Als Hannah hen niet zou willen zien of niet met hen zou willen praten zou ze dat ook niet doen als ze hen zag bij de garage. Als ze dat wel wilde zou ze ook reageren op een briefje of een ander teken. Ze hadden besloten dat Tamar voor Hannah een briefje zou achterlaten op de auto. Het was het meest waarschijnlijk dat Hannah Tamar wel wilde spreken, want haar had ze immers ook gebeld een paar weken geleden. Tamar zou in het briefje een boodschap achterlaten waarin ze zou voorstellen bij San Giovanni in Laterano af te spreken. Tamar had een kerke voorgesteld omdat dat volgens haar het Da Vinci gehalte op peil hield, en Thomas had de San Giovanni gekozen omdat die goed bereikbaar zou zijn per auto en dat volgens hem voor Hannah van doorslaggevende betekenis zou zijn.

CXVI

‘Waarom wilde je de garage van bovenaf bekijken?’ vroeg Tamar, toen ze weer in de richting van hotel Afrodite liepen.
‘Ik wilde graag weten wat voor overzicht je hebt als je daar staat. Wie weet hoeveel mensen morgen die garage in de gaten gaan houden. Ik vraag me af hoe we morgen het beste daar naartoe kunnen gaan en de garage in het oog houden, zonder dat we Hannah afschrikken als ze ons ziet. En ik wil anderen graag voorblijven.’
‘Konden we maar binnen in de garage haar opwachten. Niemand zou ons van buiten zien.’
Thomas knikte zonder echt te horen wat ze zei. Hij was zo in gedachten verzonken dat hij verbaasd was toen ze ineens voor het hotel bleken te staan.
‘Misschien zijn we wel gevolgd,’ zei Tamar toen ze in de lift stonden. ‘Grapje!’ voegde ze eraan toe, toen ze de blik in zijn ogen zag. ‘Jeetje, joh. Wat denk je nou? Het is geen misdaadfilm waar we in zitten.’

Terug op de hotelkamer leek het een eeuwigheid geleden dat ze daar voor het laatst waren geweest. Er was zoveel gebeurd in de tussentijd. Ook hun onderlinge relatie was veranderd, al kon Thomas niet precies benoemen wat er anders was. Ze was een aantal keren flink kwaad op hem geweest, was meegesleept naar mensen die ze niet kende en was erachter gekomen dat hij gelogen had en dingen verzwegen, maar ze leek dat allemaal achter zich te hebben gelaten. Ze leek het nu vooral een avontuur te vinden. Hij keek hoe ze het koelkastje opende en de flesjes uit de minibar naploos.
"Klein, maar dapper", bedacht hij met een glimlach. Hij had zich geen betere reisgenoot kunnen wensen. Ze veegde een losse haarlok achter haar oor en keek hem grinnikend aan. ‘Zullen we er nog eentje drinken?’

CXV

Maar toen Thomas keek was hij uiteraard alweer verdwenen. En de rest van de avond leek hij zich niet meer te laten zien. Ze bestelden eten en speculeerden over de afloop van het weekend. Ze besloten in het hotel Wijnand te bellen en met hem het probleem te bespreken. Nadat ze hun bord pasta op hadden en Thomas in zijn eentje het hele mandje met brood had opgegeten betaalden ze. Ze besloten een ijsje te halen in de naastgelegen ijssalon en daarmee langs de garage te lopen. Die zat hier immers om de hoek en op weg naar de Via Cavour kwamen ze er toch langs. Thomas nam een ijsje met vijf bolletjes en Tamar vroeg zich af hoe hij in hemelsnaam zo mager bleef. Met ieder een bakje ijs in hun hand liepen ze door een smal steegje naar de wat bredere straat waar de garage aan zat. Links en rechts zaten terrasjes waar obers druk heen en weer liepen en mensen luidruchtig zaten te eten. In minder dan vijf minuten stonden ze weer op het pleintje met de dicht op elkaar gezette verzameling auto’s. De Mercedes van Hannah stond nu helemaal links op het pleintje, tegen de gevel van de kapperszaak aan. Zo te zien was hij helemaal gerepareerd. Ze bleven even stil staan en keken van een afstandje naar de auto en de parkeerplaats terwijl ze hun ijsjes opaten. Boven achter hen ging een raam open. Ze hoorden twee mensen, een stel waarschijnlijk, in het Nederlands praten over het uitzicht, de drukte, en wat ze morgen aan toeristische attracties zouden doen. ‘Hee, kijk. Nu staat staat die mini ergens anders’ hoorden ze de jongen zeggen. Thomas pakte Tamar bij haar elleboog en leidde haar langs de metro ingang de trappen op. In plaats van boven rechtsdoor te lopen sloeg hij rechtsaf.

CXIV

‘Waar dan? Ik zie hem niet, hoor.’
Thomas keek nog steeds zoekend om zich heen. Tamar beet op haar onderlip, terwijl haar ogen de straat en de bijbehorende steegjes afdwaalden.
‘Net stond ‘ie er nog!’ riep ze uit. ‘Nou ja, zeg.’
Lichtelijk geïrriteerd liet hij zich terug in zijn stoel zakken. ‘Hoe zag hij er dan precies uit?’
‘Een lange vent. Mager, bruin haar. Hij had zo’n kunstzinnig baardje laten staan...’
‘Een sik?’ onderbrak Thomas.
‘Zoiets. Maar dan met meer haar.’
Op zijn zucht voegde ze er haastig aan toe: ‘Ik bedoel dat hij geen snor had.’
‘Oké. Hoe oud was hij dan?’
Tamar haalde haar schouders op. ‘Eind veertig, begin vijftig.’
‘En je weet zeker dat hij naar ons stond te kijken?’
‘Ja, dat zeg ik toch!’
Ze snoof. ‘Echt subtiel was het namelijk niet.’
‘Hmm,’ antwoordde hij nadenkend. ‘Dan was het vast toeval. Als het zo opvalt, zal het wel niemand zijn die iets van ons wil.’
Hij lachte. ‘Misschien vind hij je gewoon mooi, met je blonde haren.’
Even zag hij haar tong tussen haar getuite lippen tevoorschijn flitsen, toen wendde ze haar blik af en zette haar zonnebril weer op. Thomas verzonk weer in gedachten, terwijl hij zachtje de wijn rond liet gaan in zijn glas. Ze hadden alle kanten van de zaak nu wel besproken. Voor zover ze wisten waar het allemaal om ging, voegde hij er cynisch aan toe. Hoeveel mensen zouden er morgen bij die garage staan als Hannah haar uitgedeukte Mercedes op kwam halen? Even zag Hannah voor zich in een zwarte avondjurk, met hele mensenmassa’s om haar heen, inclusief paparazzi en handtekeningenjagers. Hij glimlachte en leegde zijn glas.
‘Zullen we eten bestellen?’
Ineens zag hij dat haar hele lijf strak gespannen was. Tussen haar tanden siste ze: ‘Daar is ie weer!’

CXIII

‘Maar wat gaan we nu doen morgen met Hannah en die hanger?’
Ze zaten in de schaduw op het terras aan het pleintje waar ze eerder dat weekend ook hadden gezeten. Vanaf de Corso Vittorio Emanuele hadden ze een taxi genomen. Tamar had mogen kiezen waar ze heengingen, en dit had ze uitgekozen. Met een karaf water en een karaf koude witte wijn zaten ze ontspannen op het terras. Thomas zat onderuitgezakt in zijn stoel en zag er moe uit. Hij wreef met zijn handen over zijn gezicht.
‘Ik weet het niet. Wat denk jij?’
Het leek Tamar zinloos op Hannah te wachten. Of ze zouden morgen samen met Paolo en Luigi bij die garage staan, of Paolo en Luigi hadden Hannah al lang gevonden. Thomas dacht niet dat de twee antiekliefhebbers Hannah al hadden gevonden. Dan had Luigi namelijk niet zo om Thomas heen lopen draaien die middag. En dat argument sneed hout volgens Tamar, en dus mijmerden ze samen verder. Het was Tamar die middenin een slok wijn ineens zei: ‘Zullen we Colin bellen, hij kent Paolo en Luigi toch? Of Wijnand?’
Thomas twijfelde. ‘Ik weet het niet. Enerzijds kunnen we wel wat extra informatie gebruiken, anderzijds wil ik niet teveel slapende honden wakker maken.’
‘Slapende honden wakker maken!!??’ riep Tamar. ‘In heel Rome is geen slapende hond meer te bekennen! Er zitten meer mannen achter mijn zus aan dan tijdens haar studententijd. En dat zegt wat!’
Thomas keek haar verschrikt en een beetje beledigd aan. Hij nam een grote slok witte wijn en zei: ‘Oké, je hebt wel gelijk.’
Thomas schonk zichzelf wat wijn bij.
‘Wie bellen we?’
Op dat moment zag Tamar aan de overkant van de straat een lange magere Italiaan met zijn rug tegen de muur staan. Hij stond aan zijn baardje te trekken.

CXII

Tamar keek nog een keer om en zwaaide naar Bianca, die in de deuropening van het huis stond. Luigi was al weer naar binnen geslofd. Thomas sloeg zijn arm kameraadschappelijk om haar schouder.
‘Ik wilde echt weg.’
Hij meende hartgrondig wat hij zei. Elk aanbod om te blijven eten, had hij vriendelijk maar resoluut afgewezen. Hij wilde alles wat er gezegd was en Luigi’s vreemde gedrag op zich in laten werken en erover nadenken. Hij had weinig trek om nog minimaal drie uur een met uitstekende wijn overgoten diner uit te zitten, zonder de mogelijkheid om zijn gedachten op een rij te zetten.
‘Ik vind het wel jammer, maar ik begrijp het wel,’ antwoordde Tamar. ‘Wat een rare vent is die Luigi. Weet je waar hij me aan deed denken? Ik heb eens een film gezien die in Venetië speelde met een stel dat hun dochtertje kwijt is…’
‘Don’t look now’.
‘Ja, inderdaad. Daar moest ik ineens aan denken. Die dwerg van een Luigi is ook een griezel.’ Ze zweeg even en hij voelde haar schouders samentrekken. ‘Zou je in het vervolg eerlijk tegen me willen zijn? En me gewoon vertellen wat er aan de hand is?’
Hij liet zijn arm van haar rug glijden. ‘Ben je boos?’
Ze schudde haar hoofd en keek hem toen van opzij aan. ‘Nee. Niet meer. Maar ik wil wel dat je me in vertrouwen neemt. Ik heb het gevoel dat ik in de Da Vinci Code beland ben.’
Hij schoot in de lach. ‘Welnee! Zo erg is het allemaal niet.’
Toen ze het hem uitlegde, bleek dat ze de meest essentiële punten uit het boek door elkaar haalde. Ze raakten in een discussie over hun favoriete boeken en film verzeild en Hannah en het juweel verdwenen op de achtergrond. Het werd weer gezellig.

CXI

Tamar had geen idee waar ze in terecht was gekomen. Ze stond met haar glas wijn bij de reling van het dakterras en plukte wat in de geraniums. Bianca en Thomas voerde achter haar een gesprek over een of andere dode kunstenaar en Luigi zat verveeld naast hen. Af en toe glipte hij naar binnen, maar dat duurde nooit lang.
Was hier nu werkelijk sprake van een complot? Het begon allemaal verdacht veel op de Da Vinci Code te lijken. Alleen was de heilige graal hier een oude hanger en waren de bad guys van Opus Dei een dikke zwetende dwerg en ene Paolo. Ze vroeg zich af of Bianca zich niet te veel in haar hoofd haalde. En waarom was die hanger nu zo interessant. Ze snapte wel dat Thomas hem terug wilde hebben en hij zou ongetwijfeld geld waard zijn, maar zoveel dat mensen bereid waren er voor te liegen?
Luigi verdween nu voor langere tijd naar binnen en Bianca en Thomas wisselde van onderwerp. ‘Waarom vertrouw jij je eigen man niet?’ vroeg Thomas. Hij keek haar recht in haar ogen. Bianca keek zonder knipperen terug. ‘Laten we zeggen dat ik hem lang genoeg ken om te weten waar zijn loyaliteiten liggen. En die liggen vaak bij geld’. Bianca draaide zich om en keek naar de balkondeuren. Luigi bleef weg. ‘Hij heeft van mij ook spullen gestolen. Daar kwam ik pas jaren later achter toen ik de opslag bij mijn ouders controleerde. Ik heb het uiteindelijk teruggekregen, maar ik vertrouw hem nooit meer. Luister, als ik de kans heb, als het huis bij Como op mijn naam staat, dan gooi ik hem eruit. We zijn niet in gemeenschap van goederen getrouwd. Toen wij trouwden had ik nog niets’. ‘Was dit wat je me nog meer wilde vertellen?’ vroeg Thomas.

CX

Ook Tamar keek Bianca met grote ogen aan, zo zag Thomas toen hij zich enigszins hersteld had. Bianca bleef hem strak aankijken en zei met grote nadruk: ‘Ik ken Luigi door en door. Hij is echt niet van plan om jullie te helpen. Colin heeft een grote fout gemaakt door Luigi in te schakelen. Hij en Paolo zijn twee handen op één buik. En Paolo…’
Ze maakte een verachtelijk gebaar met haar handen.
‘Maar Paolo ken ik via Wijnand,’ sputterde Thomas tegen. Bianca fronste haar wenkbrauwen. ‘Oh? Misschien hebben ze van twee kanten toevallig informatie gekregen. Colin is een schat, maar wel erg naïef.’
Tamar stopte een haarlok achter haar oor en schudde haar hoofd. ‘Is iedereen dan uit op zo’n stomme hanger? En ik maar denken dat we op zoek zijn naar mijn zus.’
Bianca stootte een bitter lachje uit. ‘Was het maar waar. Ik moet je nog iets vertellen…’
Luigi had zijn terugkomst nauwelijks beter kunnen timen. Met zijn handen in zijn zakken kwam hij het dak weer oplopen. Thomas slikte een vervloeking in. Na Bianca’s raadselachtige opmerkingen, had hij graag door willen vragen. Had ze echt zojuist verteld dat haar echtgenoot niet te vertrouwen was? Wat zou Luigi gepland hebben? Moesten ze hier wel blijven of konden ze beter gaan? En wat was Luigi telkens binnen aan het doen? Aan het bellen met Paolo of anderen? Wisten zij wel waar Hannah precies was en was het verhaal over de garage uit de duim gezogen? Waren Tamar en hijzelf al die tijd voor de gek gehouden en hadden ze een heel weekend verprutst? Waarom was Luigi naar hen toe gekomen in de Capitolijnse musea? En, als kroon op deze vragen, wat waren Bianca’s belangen? In hoeverre was zij eigenlijk wel te vertrouwen? Hij kon alleen Tamar echt vertrouwen.

CIX

Ze had het goed naar haar zin. In de zon, een glas wijn, mooi uitzicht, gezellig gezelschap, wat kon je je nog meer wensen? Ok, Luigi was wel een beetje een rare vent, maar Bianca compenseerde dat ruimschoots. De hele gespannen situatie was nu verdwenen en zelfs Thomas leek zich te vermaken. Hij had zich van Luigi weten te ontdoen door midden in een zin van Luigi aan een verhaal tegen Bianca te beginnen. Luigi had hem enigszins pissig aangekeken, maar Thomas had zich er niets van aangetrokken en was gewoon doorgegaan tegen Bianca. Die merkte wel op dat Luigi ‘not amused’ was, maar trok zich er ook weinig van aan, ze babbelde vrolijk terug. Luigi restte toen niets anders dan een uitgebreide studie van de terrastegels. Hij zat een tijdje met zijn schoenen over de tegels te draaien toen hij met een ruk op stond en het huis binnen liep. Bianca en Thomas keken elkaar aan maar zeiden niets. Het gesprek ging verder over Rome, over haar geschiedenis, over de kerk. Thomas stond op en begon de koepels om hen heen aan te wijzen en namen te geven. Aanvankelijk corrigeerde Bianca hem vanuit haar stoel, maar snel ging ze bij hem staan en begonnen beide geleerden tegen elkaar op te bieden. Bianca en Thomas staken op humoristische de loef af met feitjes en weetjes. En Tamar kreeg een college over de kunst- en kerkgeschiedenis van Rome. Ze schoot steeds weer in de lach als de een de ander vliegen probeerde af te vangen. Opeens veranderde Bianca van toon. ‘Thomas, je moet me je laten helpen. Ik denk dat je Luigi en Paolo onderschat als je denkt dat je morgen Hannah en je ketting gaat terugvinden’. Thomas keek geschrokken. Zijn gezicht en verstrakte en zijn schouders en rug stonden gespannen.

CVIII

Hij moest onwillekeurig lachen om Bianca’s kordate opstelling. Was het maar zo simpel als zij voorstelde. Als ze nu dacht dat hij al zijn kaarten op tafel ging leggen, had ze het toch mooi mis. Misschien dat Bianca oprecht was in haar bedoelingen, maar hij vertrouwde Luigi nog steeds voor geen cent. Veel tijd om na te denken kreeg hij niet: er moest getoost worden, eerst door Bianca en daarna door haar echtgenoot en vervolgens stond Tamar op om het tweetal hartelijk te bedanken voor hun gastvrijheid. Thomas vroeg zich af of ze het meende. Hij had zelf ook wel leukere dingen kunnen bedenken dan hier te zitten. Bianca en Tamar raakten in gesprek over lekkere gerechten en hun ingrediënten. Luigi deed een tijdje alsof hij hun gepraat volgde, maar boog zich onverwacht naar Thomas toe.
‘Nu begrijp ik wel waarom je in hemelsnaam een biografie over Henry VIII wilde schrijven. Ik begreep er niets van. Maar je hebt natuurlijk een connectie met die hanger.’
Een dik Italiaans worstenvingertje werd onder zijn neus geduwd. ‘Wat voor eer valt er voor een historicus nog te behalen aan Henry VIII? Er zijn zoveel boeken over die man geschreven!’
‘Niet alle biografieën zijn feitelijk even juist,’ antwoordde Thomas stuurs. Waarom begon Luigi hierover?
‘Hoe gaat het met het tweede deel?’
‘Ik ben ermee bezig.’ Hij kreeg een sceptische blik terug. Wanneer was het juweel een talisman, een mascotte geworden? Eerst dacht hij dat het het vertrek van Hannah was geweest, waardoor hij geen letter op papier kreeg. Het juweel op zijn schrijftafel leggen voor hij achter zijn pc of aantekeningenblok ging zitten, was een ritueel geworden. Een onlosmakelijk deel van zijn schrijfproces, zo leek het wel. De opzet was afgerond en hij had stapels al voorbereid werk liggen. Schrijven lukte gewoon niet meer.

CVII

Het begon er eerst op te lijken dat het toch nog een rustig en ontspannen middagje zou worden bovenop het dak van Luigi en Bianca. Toen Luigi eindeloos lang weg bleef om, wat later bleek, een grote kom vruchtenbowl te gaan maken, praatte Bianca in op Thomas. Nadat Luigi was teruggekomen, onhandig met de enorme kom bowl schommelend, nam hij het gesprek van Bianca over. Ze zaten zo en tijdje tegen elkaar te brommen toen Thomas ineens enorm uit zijn slof schoot. Wat hij precies zei was voor Tamar niet te volgen maar vriendelijk was het niet. Thomas maakte er zelfs zo’n show van dat de buren en een buurthond zich ermee begonnen te bemoeien. Luigi bleef rustig en uiteindelijk grinnikte Thomas uitbundig. Tamar was de draad nu helemaal kwijt. Eerst leek Thomas boos, vervolgens draaide hij bij, dan schoot hij weer uit zijn slof en nu was alles ineens om te lachen? ‘Mister Moodswing’ dacht Tamar. Zij had alle reden om pissig te zijn, maar haar hoorde je niet.
Bianca leek er ook genoeg van te krijgen. Ze maande iedereen plaats te nemen rond de ronde lage tafel en schonk wijn in de glazen, schepte bowl in kommen en sneed brood af. In het Engels begon ze tegen Thomas en Luigi ‘Zijn we nu klaar met deze poppenkast?’. Ze draaide zich richting Tamar ‘De mannen hebben de lucht nu hopelijk geklaard.’ En toen tegen iedereen: ‘We kunnen concluderen dat niemand te vertrouwen lijkt en niemand het hele verhaal kent. Colin en Paolo, laat ze zitten. Laten we elkaar, de mensen hier aan tafel, vertrouwen en zien wat we met z’n vieren kunnen doen. We leggen alle informatie naast elkaar en wie weten hebben we binnen een paar uur zowel Hannah als haar hanger gevonden. Voor Thomas. En Tamar natuurlijk.’

CVI

Luigi leek niet eens beledigd door de toon in Thomas’ stem, terwijl hij werd uitgemaakt voor alles wat mooi en lelijk was. Hij onderging geduldig de woedende woordenstroom die Thomas uitspuwde. Aan de rand van zijn blikveld zag hij Bianca en Tamar geschokt zijn kant opkijken, maar hij moest al zijn bitterheid en gal kwijt. Aan de overkant van de straat ging een raam open en een oudere vrouw begon te schelden dat hij zijn kop moest houden. Een hond sloeg aan. Italiaanse toestanden. Hij kalmeerde wat, terwijl Luigi tijd won door uitgebreid de vettige glazen van zijn bril begon te poetsen met dezelfde zakdoek waarmee hij het zweet van zijn gezicht had gewist. Hij zag dat Bianca met haar ogen rolde en een verontschuldigend gebaar richting Tamar maakte.
Thomas voelde een kriebelende lach in zich opwellen, die hij probeerde te onderdrukken. Toen schoot hij ineens vol in de lach. Luigi keek hem verward aan. Na de uitbarsting van zojuist, leek hij deze reactie niet goed te kunnen plaatsen. Ietwat onzeker begon hij mee te lachen.
‘Ik bezorg jullie last?’ zei Thomas weer serieus. ‘Hoezo dan?’
Luigi’s lach gleed van zijn gezicht. ‘Je was niet zo makkelijk te vinden. Nadat Colin mij inlichtte, ben ik hotels gaan bellen. Ik heb ook Paolo gebeld, maar je had niet gezegd waar je logeerde. Vanochtend heb ik het opgegeven en dacht ik dat ik je morgen bij de garage zou kunnen treffen. Ik ga naar mijn werk om iets om handen te hebben.’ Thomas zag dat de ogen van de Italiaan even naar zijn vrouw vlogen. ‘En toen, tot mijn grote verbazing, liep jij daar rond!’
‘Als Colin je ingelicht heeft, waarom dacht je dan dat ik Hannah bij me had?’
‘Omdat onze goede Engelse vriend niet wist dat je haar had meegenomen.’

CV - bonus ivm 3000 bezoekers!

Aanvankelijk leek de stemming er niet echt in te komen. Luigi bleef zenuwachtig en wat doelloos heen en weer schuifelen over het dakterras en Thomas zat somber voor zich uit te staren. Bianca deed haar uiterste best om de stemming een beetje op te vijzelen. Ze ging in de weer met flessen wijn, met glazen, met een plank met brood, kaas, aardbeien en druiven. Ze snauwde iets richting Luigi die bijna als op commando het huis in marcheerde en terugkwam met een enorme parasol. Met weinig souplesse probeerde hij deze in de daarvoor bestemde voet te zetten en uit te klappen, maar voordat hij zo ver was had Bianca hem de parasol al uit handen genomen en begon hem zelf uit te klappen. Het volgende commando dat ze gaf, kostte blijkbaar meer tijd want Luigi verdween weer het huis in en bleef zeker een kwartier weg. Dat gaf Bianca de gelegenheid om tegen Thomas in rap Italiaans een verhaal af te steken. Tamar kon er weinig van volgen en staarde met een glas in haar hand uit over de daken en de koepels. Wat was dit toch een geweldige stad. Ze kon wel begrijpen dat Hannah ervoor had gekozen hier te gaan wonen. Zij zou zich hier ook goed kunnen vermaken. Het gesprek met Thomas spookte door haar hoofd. Waarom had Hannah die ketting meegenomen en waarom vertelde Thomas dat nu pas? Zoals ze het had begrepen was het onmogelijk zo’n zeldzaam juweel door te verkopen.Waarom moest Hannah het dan meenemen? Was ze niet op het geld uit geweest maar alleen op wraak? Ze zag op het dak van het huis zo’n 15 meter verderop een vrouw de was ophangen. Naast haar stond een potige man die met zijn handen in zijn zakken naar Bianca en Thomas stond te kijken.

CIV

Onwillig volgde Thomas de anderen naar het terras. Er stonden maar drie stoelen en Luigi ging op dringend verzoek van Bianca op zoek naar een vierde. Hij liet zich zakken in de dichtsbijzijnde stoel en nam zwijgend een glas wijn aan, dat hem door Tamar werd aangereikt. Zijn ogen staarden naar de wirwar van muurtjes, ramen, torens en koepels die het uitzicht vorm gaven, maar zonder daadwerkelijk iets in zich op te nemen.
Hij had verrekte weinig zin om hier zogenaamd gezellig te gaan zitten drinken. Hij was woedend op Luigi en Bianca, op Tamar, op Colin, maar vooral op zichzelf. Waarom had hij zich zo in de luren laten leggen? Hij had de belangrijkste feiten voor Tamar verzwegen, terwijl de mensen die hij als vrienden beschouwde, hem er gewoon bijgenaaid hadden door achter zijn rug om van alles met elkaar te bekonkelen. Zouden zij ook uit zijn op het juweel? En als Colin’s contactpersoon Paolo de informatie over Hannah ook naar derden had doorgespeeld? En wat als Wijnand’s antiquaire vriend met connecties met geweld zou proberen het juweel van Hannah af te nemen? Zou het niet mede zijn schuld zijn als Hannah in gevaar verkeerde? Als ze bedreigd of beroofd zou worden? De gedachte aan een bont en blauw geslagen Hannah, aan een Hannah zonder juweel, maakte hem misselijk. Hoe had hij zo stom kunnen zijn? Zou de lege doos die hij overal mee naartoe zeulde, ook leeg blijven? Wie had hij ook gedacht te zijn? Philip Marlowe? Robert Langdon? Indiana Jones? Thomas walgde van zichzelf en van zijn knullige en kinderachtige speurtocht.
Luigi kwam eindelijk terug met een stoel en kwakte die grommend naast de zijne neer. Thomas keek hem met afkeer aan, terwijl de Italiaan zijn voorhoofd afveegde.
‘Je geeft ons heel wat last, beste vriend.’
‘Pardon?’

CIII

‘Wat een belachelijk verhaal’, zei Tamar. ‘Dus je bent hier alleen voor je gestolen ketting en mijn zus, ach, daar ben je allang overheen?’ Thomas keek haar stomverbaasd aan. Tamar schoof haar stoel naar achter en stond op. ‘Fijn dat je me nu wel alles vertelt’. Ze liep naar het raam, schoof de gordijnen opzij en keek de steeg in. Ze wist niet wat ze moest doen. Weggaan? Hier blijven en doen alsof het niet uitmaakte? Luigi en Bianca roepen en weer verder gaan met het drinken van rode wijn? Ze wist het niet. Ze voelde een knoop in haar maag. Het gevoel dat ze in de maling was genomen, en erger nog, dat iedereen dat had geweten behalve zijzelf.
Achter zich hoorde ze Thomas opstaan. ‘Tamar ik begrijp het als je boos bent. Je hebt er alle recht toe. Het spijt me, ik had je alles meteen moeten vertellen.’ Hij schraapte zijn keel ‘Ik beloof je dat we morgen niet alleen voor mijn hanger bij die garage staan maar dat we er ook staan om te zorgen dat jij met Hannah kan praten.’ Tamar bleef stil. ‘Het spijt me. Het spijt me echt. Ik speel vanaf nu open kaart met je, ok?’. Tamar draaide zich om. ‘Weet je, het maakt me niet uit. We halen morgen die hanger van jou en we gaan terug naar huis’.
Achter zich hoorden ze Bianca de keukendeur opendoen. ‘It’s settled?’ Vroeg ze. Tamar haalde haar schouders op. Bianca bukte zich en haalde twee flessen wijn uit het wijnrek. ‘Come on, let’s drink’. Ze liep de gang weer in en de trap op naar boven. Thomas en Tamar volgden haar. Bovenaan de trap kwamen ze uit in een lichte kamer. Aan het einde van de kamer leidden twee opengeslagen deuren naar een zonovergoten terras.

CII

Tamar keek hem niet-begrijpend aan. ‘Hoe kon ze dat meenemen dan? En waarom heeft ze dan gedaan? En waarom heb je geen aangifte gedaan?’
‘Waarom ze het gedaan heeft, weet ik niet precies. En het hoe… ik ben een beetje dom geweest, vrees ik.’
Hij staarde even naar zijn handen, die nu rustig voor hem op tafel lagen. ‘Het juweel werd waarschijnlijk gemaakt ter gelegenheid van het huwelijk van Henry VIII met Anne of Cleves. Maar toen hij haar in het echt gezien had, leek ze niet echt op het schilderij van Holbein en was Henry dermate teleurgesteld dat hij het haar nooit gegeven heeft. Er waren plannen om het weer om te smelten en de edelstenen in andere pronkstukken te zetten, maar uiteindelijk gaf Henry het aan zijn volgende vrouw, Katherine Howard. Er is een schets van haar bewaard gebleven, waarop ze met het juweel afgebeeld staat. Nadat Katherine werd onthoofd, is het via zijn laatste vrouw Katherine Parr bij zijn dochter Mary terecht gekomen.’
Tamar keek niet echt alsof ze onder de indruk was van zijn betoog. ‘Oké,’ zei ze vlak, ‘het is dus heel oud…’
‘En waardevol,’ voegde hij eraan toe.
‘Maar hoe kom jíj eraan?!?’
Ze geloof het niet, dacht hij. Dàt is het dus.
‘Kort samengevat. Na Mary’s dood ging het juweel over in Elizabeth’s handen. Zij heeft het niet vaak gedragen, maar bewaarde het uit sentimentele overwegingen. Zo kwam het bij de Stuarts terecht. Toen koning Charles I in conflict kwam met Oliver Cromwell en zijn Roundheads, gaf de koning het aan een vertrouwde dienaar. Of om het te verbergen om te voorkomen dat het omgesmolten zou worden of het ten gelde te maken voor de oorlogskas.’
Thomas schraapte zijn keel. ‘De dienaar heeft het juweel gehouden. Het is daarna in diens familie gebleven.’

CI

Binnen no time wist Thomas Luigi en Bianca naar buiten te bonjouren. Nou ja, naar buiten, ze zaten nu waarschijnlijk ergens in het stoffige souterrain tussen de oude rommel van Luigi. Bianca had de fles wijn meegenomen dus ze zouden het wel gezellig hebben. Of misschien ook niet, want Luigi leek te stomen als een dolle stier toen Bianca haar betoog had afgerond. Zijn rug trok krom en zijn gezicht stond op onweer. Tamar had het allemaal met grote verbazing gade geslagen. Ze hoorde binnen vijf minuten meer dan de afgelopen twee dagen. Dit was pas informatie waar ze iets aan had. Ze waren hier dus blijkbaar niet alleen voor Hannah. En er waren meer mensen op de hoogte van hun verblijf in Rome en van hun doel, dan ze tot nu toe voor mogelijk had gehouden. Ze was aan de ene kant pislink op Thomas en zijn voorgekookte plannetjes, aan de andere kant was ze opgelucht. Ze was in iedere geval niet paranoïde geweest toen ze het gevoel had gehad dat Thomas iets achterhield. Als gevolg van een korte maar nogal bizarre relatie met een licht waanzinnige kerel had ze altijd het gevoel gehouden dat ze slecht was in het peilen van mensen en hun bedoelingen. Die jongen had bij alles wat ze zei en deed gedaan alsof ze volkomen gestoord was, en pas toen ze had uitgemaakt en bij andere was gaan navragen of ze nu zo gek was, was ze erachter gekomen dat hij degene was die manipulatief en ziek in zijn hoofd was. Thomas leek zenuwachtig en dat amuseerde Tamar meer dan ze wilde toegeven. Ze snauwde iets tegen hem, alleen maar om te laten merken dat ze niet zomaar in te pakken was met zijn praatjes. Thomas reageerde rustig. Ze ging zitten en luisterde.

C

Hij wachtte tot Luigi en Bianca de keuken uit waren en vroeg toen pas aan Tamar of ze wilde gaan zitten. Ze bleef uitdagend staan.
‘Toe, alsjeblieft,’ zei hij sussend en maakte een uitnodigend handgebaar naar de voor haar dichtsbijzijnde stoel. Hij zag dat zijn hand licht trilde. Wat een vrienden had hij! Vrienden?!? dacht hij verachtelijk. Wat was hij erin gelopen en wat hadden ze hem belazerd. Colin voorop, die smerige intrigant. Niemand had rechtstreeks zijn muil opengedaan, maar wat hadden ze onderling lopen konkelen! Waren zij soms ook uit op het juweel?
‘Ik ben het echt helemaal zat,’ onderbrak Tamar met een snauw in haar stem. ‘Keer op keer houd je dingen voor me verborgen. Wat is er aan de hand?’
‘Ga alsjeblief zitten en ik leg het uit.’
Met een onwillig gezicht ging ze zitten, de armen gekruist en haar kin geheven.
‘Mijn familie heeft, of liever gezegd had, een waardevolle hanger in hun bezit. Ik noem het zelf altijd het juweel. Het is een rijk bewerkte hanger met edelstenen, die als halssieraad met een ketting gedragen werd. Die ketting is overigens allang verdwenen.’
‘Hoe oud?’ vroeg Tamar met een hese stem.
‘Onderdelen van het juweel zijn middeleeuws. Vooral een paar stenen die erin zitten: robijnen en saffieren. Er zitten ook diamanten en smaragden in, omvat door gouden en zilveren bladeren. Het is een schitterend juweel.’
Thomas zweeg even. Voor zijn geestesoog verscheen het juweel in al zijn glorie, zo duidelijk alsof hij zijn hand maar hoefde uit te strekken om het te grijpen.
‘Hoe komt je familie eraan?’
Thomas zuchtte. ‘Dat… dat is een lang verhaal.’
Tamar ging voorover zitten en leunde met haar ellebogen op de rand van de tafel.
‘Waar is het juweel nu?
‘Hannah heeft het meegenomen. En ik wil het terug.’

XCIX

Tamar probeerde het gesprek tussen Thomas en Luigi te volgen. Naast het feit dat ze maar weinig van het Italiaans kon maken, verstond ze ook maar de helft van wat er gezegd werd. Wel merkte ze opeens een plotselinge verandering in de houding van Thomas. Bianca leek het ook te merken en riep iets naar de twee mannen. Ze leken niet te reageren. ‘Kom op Thomas, neem een wijntje. Ik vergeef je, het is hier leuk,’ riep Tamar richting de schuifdeuren. Weifelend kwam Thomas door de deuren de kamer binnen. Gevolgd door een naar de grond starende Luigi. Bianca stond op om twee wijnglazen te pakken en siste in het voorbijgaan iets tegen Luigi. Daarna keek ze Thomas en tikte hem op zijn arm. ‘Hij maakt het je weer lastig hè?’ zei ze in het Engels. ‘Jullie hebben allebei ongezonde obsessies, alleen ben ik er bij jou nog niet uit of het te maken heeft met de hanger, of met het meisje met de hanger.’ Tamar keek verbaasd richting Bianca en Thomas.
‘Hanger?’, vroeg ze.
‘Oh no, he didn’t tell you,’ riep Bianca.
Tamar keek haar nietsbegrijpend aan, maar Bianca richtte zich tot Thomas.
‘Als jij dezelfde fouten wil maken met dit meisje als met haar zus moet je op deze voet doorgaan. Anders lijkt het me beter als je nu open kaart speelt. Vertel haar waarom je hier echt bent en we zoeken naar een oplossing. Anders kom je nergens meer, niet met haar, en niet met je hanger.’ Er viel een stilte. Tamar had het gevoel dat Bianca in een paar zinnen haar verhouding met Thomas had samengevat: er was een band en er werden dingen verzwegen.
Maar Bianca had geen tijd voor stiltes.
‘Hetzelfde geldt voor jou, Luigi. Geen gekonkel meer met Colin, open kaart en anders niets!’ Tamar viel van de ene verbazing in de andere.