XX

Zijn hersenen hadden moeite om alle informatie van de laatste minuten te verwerken en hij merkte dat hij zich niet goed kon concentreren. Niet in de laatste plaats vanwege het feit dat ze net in haar volle glorie voor hem gestaan had. Nu borstelde ze haar natte haar, maar hij zag nog steeds haar druipende, getrainde lichaam voor zich, de lichter gekleurde huid van haar kleine borsten en het dunne streepje donkerblonde schaamhaar. Ze had het over een taxi en hij zag dat ze op haar blote voeten nauwelijks tot zijn schouder reikte. Hij voelde een steek toen hij zich realiseerde dat Colin en zij samen het bed gedeeld hadden.
‘Ik ben hier toevallig,’ sprak hij niet geheel naar waarheid. ‘Over anderhalve week geef ik een aantal gastcolleges en ik heb volgende maand wat lezingen geboekt. Ik ben alleen wat eerder gekomen om van Colin’s gastvrijheid te genieten.’
‘Een lezing over je laatste boek?’
Thomas knikte.
‘Ben je nog bezig met het volgende deel?’
‘Jep. Het gaat zijn gangetje.’
Ze keek hem taxerend aan. ‘Echt?’
‘Het gaat "An Old Fox" heten.’
Ze grinnikte. ‘Colin zegt altijd dat je het beter "Weddings and beheadings" kan noemen.’
Hij besloot om die opmerking te negeren. In plaats daarvan zei hij: ‘Ik kan je wel wegbrengen. Ga je naar Londen?’
Tamar stopte abrupt met het uitkammen van haar klittende haren.
‘Ik weet niet waar Hannah is,’ zei ze snel.
Hij hief zijn handen naar haar op, de palmen naar buiten.
‘Zo bedoelde ik het niet. Ik wil je best een lift geven, ik ben toch wakker.’
Thomas vermoedde dat ze spijt had van haar nacht met Colin en snel weg wilde. Misschien kon hij daar gebruik van maken en hem op het juiste spoor zetten. Hij moest Hannah vinden voor het te laat was.

XIX

Wat deed híj hier? Ze stopte abrupt met zwemmen en keek hem aan. Na enkele seconden besloot ze naar de kant te zwemmen en uit het zwembad te klimmen. De hele situatie was gênant. Naakt in het zwembad van een vrouwenverslinder met wie ze de nacht had doorgebracht. En ze had nog zo gehoopt dat niemand daar achter zou komen.

Ze pakte de handdoek aan die hij vasthield en zei: ’Dank je. Heb je alles goed kunnen bekijken?’ Ze probeerde er speels bij te lachen maar haar lach ging verloren in de gedachten die door haar hoofd speelden. Wat deed hij hier, en waarom zo vroeg? Wist hij dat ze hier was? Kwam hij voor haar? Was dit toeval? Ze wikkelde zichzelf in de handdoek en liep naar haar stapeltje kleren. In haar tas zocht ze naar een haarborstel. Al die tijd stond hij zwijgend naar haar te kijken. 'Kan ik iets voor je doen?’ vroeg ze, onaardiger dan haar bedoeling was. Hij zweeg. Ze borstelde haar haar en draaide zich naar hem om: ‘Ik weet niet wat je hier doet’, vervolgde ze, ‘maar ik wilde eigenlijk zo gaan. Ik heb een taxi gebeld, hij kan hier elk moment zijn. Ben je hier toevallig of kom je voor mij?’ Thomas zei nog steeds niets. Ze keek hem recht aan en probeerde in zijn ogen te lezen wat hij dacht. Hij was oud geworden in die paar jaar dat ze hem niet had gezien. Zijn haar begon te grijzen en hij was afgevallen. Ze vroeg zich onwillekeurig af wat hij van haar vond, wat hij vond van haar figuur. Hij had haar immers nooit helemaal naakt gezien.

XVIII

Wat had hem gewekt en hem doen besluiten naar buiten te lopen in de koude ochtendlucht? Hij had onrustig geslapen. Na zich na een tijdlang van zijn ene zij op de andere gedraaid te hebben, was hij maar opgestaan. Thomas’ verbijstering zakte langzaam weg, terwijl hij rillend van de kou op het terras van het landhuis stond. Door de lichten in het zwembad had hij haar meteen met een schok herkend. Een hele dag had hij verprutst in Londen en nu zwom zij hier rustig baantjes in Colin’s zwembad. Zijn gedachten raceten door zijn hoofd. Uit de gedempte vrouwenlach die hij die nacht had gehoord, had hij de conclusie getrokken het Tania was. Maar Tamar?!? Ze kon hier maar op één manier gekomen zijn. ‘De boef,’ dacht hij onwillekeurig. Hij wist dat Colin en Tamar elkaar kenden, maar op deze manier? En Colin had haar schijnbaar niet eens verteld dat hijzelf hier ook logeerde. Anders zou ze vast niet naakt zijn gaan zwemmen. Hij krabde zich achter zijn oor. Wat nu?

Behoedzaam liep hij naar de kant van het zwembad en pakte haar handdoek van de stoel die naast de kant stond. Ze had dezelfde mobiele telefoon als hij. Toen ze keerde en zijn richting opzwom, zag hij haar schrikken toen ze hem zag staan met een handdoek in zijn hand. Een grijns gleed er over zijn gezicht. Even bleef ze watertrappelen, toen verhardde haar mondhoeken en rees ze naakt op uit het water. Als een jonge hond schudde ze met haar hoofd, zodat de waterdruppels van haar donkerblonde haren over hem heen spatten. ‘Dank je,’ zei ze kort, toen ze de handdoek aanpakte, maar ze maakte bepaald geen aanstalten om zich te bedekken. ‘Heb je alles goed kunnen bekijken?’ Pas toen hij glimlachend knikte, sloeg ze de handdoek om.

XVII

Het was half zeven toen ze wakker werd met een bonkend hoofd en een droge keel. Ze schoof zachtjes uit het bed met de crèmekleurige lakens en sloop door de gang naar de badkamer. De vraag of Colin nog wel eens aan haar dacht had hij gister zelf beantwoord. Hoewel, nu ze er nuchter over nadacht had dat ook wel een versiertruc kunnen zijn. Ze bekeek zichzelf in de spiegel en voelde zich er niet beter door worden. Met koud water waste ze haar gezicht. Ze rommelde in de kast op zoek naar aspirines en handdoeken. Ze vond naast de handdoeken ook een pakje tampons en een tube dagcrème. Het was duidelijk dat hier regelmatig een vrouw sliep die haar spullen hier zelfs achterliet. Door het badkamerraam zag ze de grote tuin van het landhuis, het terras met het blauwe zwembad, het enorme grasveld erachter en daarachter de heuvels tegen de horizon. Het was zonnig en zag eruit alsof het een mooie dag ging worden. Ze wikkelde zich in een handdoek en sloop de trap af naar beneden. Eigenlijk wilde ze het liefste nu een taxi bellen en weggaan. Als ze nu belde kon ze binnen een half uur weg zijn. Ze sloop weer terug naar boven en verzamelde haar kleren die verspreid door de gang en slaapkamer lagen. Beneden zocht ze in haar mobiel het nummer op en liep naar buiten. Op fluistertoon belde ze de taxicentrale. Daarna deed ze de handdoek af, legde haar mobiel erop, en nam een duik in het koele water van het zwembad. Ze zwom een aantal baantjes en dook een paar keer onder. Toen ze aan het einde van het bad omkeerde voor een laatste baantje stond hij aan de rand van het zwembad met een grote grijns om zijn mond en haar handdoek in zijn hand..

XVI

Zittend in zijn auto bedacht hij zich dat het uiteraard een hopeloze zoektocht was geweest. Hoe groot was de kans dat hij Tamar ook daadwerkelijk tegen het lijf zou lopen? Hoewel het een regel schijnt te zijn dat je op vakantie in het buitenland altijd een bekende tegenkomt, was dat hem tot dusver nog niet gelukt. De auto stond geparkeerd op het pleintje bij Argyle Street met uitzicht op de boogramen van King’s Cross Station en het rode Victoriaanse station van St.Pancras ernaast. De restauratie was nog bezig, maar de stellages rond de gevel waren weggehaald. Hij had in de buurt rondgelopen en vreemde blikken gekregen van de verkoper bij WH Smith op het station, toen hij had geïnformeerd of hij een blonde Nederlandse vrouw gezien had. Het moest vast obsessief zijn overgekomen.

Net zo obsessief als zijn zoektocht naar Hannah? Nu het rechtstreeks onmogelijk was gebleken om haar op te sporen, moest hij het via Tamar proberen. Volgens Marlies had Hannah alle contact met haar familie en vrienden verbroken en wist niemand waar ze was. Maar Hannah had met Tamar wel een sterke band gehad. Zou ze echt zomaar jaren niets van zich laten horen? Zijn grootste angst was dat haar iets wat overkomen. Dat ze ergens dood en begraven was en het juweel voor altijd buiten zijn bereik. Het was een belachelijk idee geweest om als een gek Tamar achterna te reizen in de hoop Hannah te vinden. Had hij niet beter Tamar in Nederland of desnoods op Schiphol kunnen vragen om informatie? Hij had het gevoel dat Hannah in Londen was, maar hij vroeg zich af of Tamar dat ook wist. Waarom had hij niet gewoon aan Marlies Tamar’s nummer gevraagd? Alsof ze er in zou trappen als ze elkaar "toevallig" in een Londense straat zouden tegenkomen.

XV

In de pub bestelde ze een pint bier en bladerde wat door het kookboek. Ze bedacht dat ze honger had. Het was ook al bijna vijf uur en ze had hardgelopen die middag. Ze bestelde een bord met fish en chips en las ondertussen de Daily World. Ze bladerde wat door haar telefoonboek en besloot haar moeder te sms-en dat alles goed ging. Toen haar bord leeg was betaalde ze en liep terug naar het hotel. Zes uur. Wat te doen? Ze pakte haar telefoon en bladerde naar het mobiele nummer van Colin. Ze drukte op het groene telefoonhoorntje en hield de telefoon tegen haar oor. Hij ging 3 keer over. “My little girl!’ hoorde ze aan de andere kant van de lijn de stem van Colin. ‘I figured you’d call. Hoe ging the running?’. Running? Oh got. Had hij haar gezien? Ze besloot haar twijfel te negeren en antwoordde dat t goed was gegaan. Dat ze zeker 14 kilometer van het parcours had afgelegd. Ze gaf hem geen kans om door te vragen maar ging meteen door met haar vraag of hij vanavond iets te doen had? Zin om af te spreken?. Ze hoorde rumoer op de achtergrond, hij zat in een restaurant of een café. Het bleef maar heel even stil. Toen zei hij ‘8 o’clock ok?’. Hij legde uit dat hij nu zat te eten en dus alleen wat wilde drinken. Prima. Zij had ook al gegeten. Ze spraken af in een pub op de Strand waar ze wel vaker samen waren geweest en ze hingen op. In het hotel zocht ze haar kleren uit. Een zwarte jurk met boothals met lange mouwen, zwarte laarzen. Ze stak haar haar op en deed oorbellen in met groene stenen. Om half 8 was ze klaar om te vertrekken.

XIV

Toen hij de volgende ochtend opstond, was het huis leeg. Er lag een krabbel van Colin op de keukentafel dat hij naar Londen was. Geen woord over Tania, maar hij veronderstelde dat zijn vriend haar had meegenomen. Hij vroeg zich af of Colin wist dat Tamar ook in Londen was en daarom naar de stad was gegaan. Toen Marlies hem belde en vertelde dat Tamar 's ochtends vroeg naar Londen zou vliegen voor sollicitatiegesprekken, had hij zich geen seconde bedacht en een vlucht geregeld. Daarvoor had hij weken, zo niet maanden in een sluimerstand geleefd. Amper gewerkt, veel gezopen om het zuipen en ’s nachts doelloos door de stad gedwaald. Hij grinnikte om zijn zelfmedelijden. Dat alles was nu voorbij. Als Tamar hem kon vertellen waar hij Hannah kon vinden, dan zou alles veranderen. Het enige wat hij hoefde te doen was Tamar vinden. En dat was, ondanks de grootte van de Britse hoofdstad, een stuk eenvoudiger dan Hannah vinden. Als hij Colin verteld had over Tamar, had hij mee kunnen rijden naar Londen. Waarom had hij dat eigenlijk niet gedaan? Was het misschien zo dat hij, ondanks alles wat ze hadden meegemaakt, zijn beste vriend nog steeds niet vertrouwde?

De motor van de oude Rover sloeg meteen aan en Thomas reed de donkerblauwe wagen rustig de garagepoort uit. Dit was min of meer "zijn" auto, die hij altijd gebruikte als hij bij Colin logeerde. Na een paar minuten was hij weer gewend aan het linkshoudende verkeer en reed binnendoor naar het zuidoosten, dezelfde route die hij gisteren in tegenovergestelde richting had afgelegd vanaf Heathrow. Zou hij Tamar meteen kunnen vinden? Marlies had niet gezegd bij welke bedrijven ze zou solliciteren, maar hij had wel een vermoeden dat ze een hotel zou nemen ergens in de buurt van King’s Cross.

XIII

Na de laatste kilometers van het parcours geïmproviseerd te hebben afgelegd stapte ze in de metro om terug te gaan naar haar hotel. Het was nu haar tweede dag in Londen. Het was drie uur. Ze had in minder dan twee dagen tijd twee goede sollicitatiegesprekken gevoerd. Ze hoorde morgenochtend of ze overmorgen ook voor de derde en laatste ronde mocht langskomen. Ze had 14 kilometer hardgelopen en een middag gewinkeld. Na anderhalf dag in Londen had ze de eerste drie geplande onderdelen van de reis afgerond. Als het meezat hoorde ze morgen of ze onderdeel vier van de reis zou halen. Nu was het aan haar te beslissen of ze onderdeel vijf een kans wilde geven. Onderdeel vijf was eigenlijk een geheim onderdeel. Een optioneel onderdeel ook. Ze had zichzelf voorgenomen op het moment zelf te beslissen of ze onderdeel vijf wilde gaan uitvoeren. Bij Kings Cross stapte ze uit en liep naar haar hotel. Het was fris geworden en dreigde te gaan regenen. Op het pleintje voor het hotel hingen wat pukkelige Londense jongeren. De pub op de hoek zat al aardig vol. In het hotel aangekomen nam ze een hete douche en trok daarna een pyjama aan. Ze ging op haar bed zitten en zocht het nummer van Colin op Oxford op. Toen bedacht ze zich dat hij daar natuurlijk nu niet kon zijn. Ze aarzelde. Hij was al in Londen. Enerzijds was hij dus in de buurt. Anderzijds was hij hier vast niet zomaar. Ze föhnde haar haren, deed een spijkerbroek aan, een zwart shirt met lange mouwen en laarsjes, ze maakte zich op, pakte haar tas en haar jas, propte het kookboek en een krant in haar tas samen met haar telefoon, en liep de deur uit. Eerst maar eens moed indrinken bij de pub.

XII

Bij het uitpakken van zijn koffer op de kamer waar hij altijd sliep wanneer hij bij Colin logeerde, merkte Thomas dat hij nog geïrriteerd was door de vraag van zijn vriend. Was er ook bij Colin enige professionele jaloezie aanwezig? Hij had er nooit eerder blijk van gegeven en hem altijd gesteund bij sommige minder sympathieke kritieken. Toen alle andere spullen waren opgeborgen, lag alleen de doos nog op het opgemaakte bed. Kon hij het in Colin’s kluis laten stoppen zonder diens nieuwsgierigheid te wekken naar de inhoud? Hij besloot de doos tussen twee truien in de lade van de commode te steken. Colin zou er niet in snuffelen en de schoonmaakster had hij de vorige keer al duidelijk gemaakt dat zijn kamer voor haar verboden terrein was. Schoonmaken deed hij liever zelf.
Hij ging op de rand van zijn bed zitten en haalde zijn handen door zijn sluike blonde haar. Zelfs zijn uitgever informeerde niet vaak meer naar de voortgang van “An old fox”. Het was maanden geleden sinds hij voor het laatst wat hoofdstukken had opgestuurd. Hoofdstukken van drie jaar oud, die al af waren toen besloten werd dat zijn biografische roman over Henry VIII in twee delen zou verschijnen. Sinds Hannah had hij feitelijk niets nieuws geschreven, alleen rommelige passages die hij vaak meteen weer wiste.
Thomas besloot even een frisse neus te gaan halen. Colin en Tania waren boodschappen aan het doen. Hij was blij dat ze weg waren, zodat hij tot rust kon komen. De tuin die achter het landhuis lag, was geheel door grote bomen en bosschages omsloten, quasi-verwilderd met grasvelden, rozenstruiken en doorkijkjes. Alleen het grote niervormige zwembad viel uit de toon temidden van de negentiende eeuwse setting. Het was vijf jaar geleden aangelegd en de buurt sprak er nog altijd schande van.

XI

Dit kon niet waar zijn. Dit kon gewoon niet waar zijn! Ze greep zich vast aan de leuning van Tower Bridge terwijl ze het oh zo bekende loopje bestudeerde van de man die zo'n 200 meter voor haar liep. Ze begon omslachtig de veters van haar hardloopschoenen te strikken terwijl ze sluiks omhoog keek naar de jagersgroene lamswollen jas en de versleten beige rugzak. Dit was hem. Dit was hem echt. What the f*% deed hij middenin Londen? Zou hij hier voor haar zijn? Twee dagen Londen en hij zou haar al komen opzoeken?
Ze drukte de timer op haar horloge uit. Dat was balen zeg. Ze had net zo'n mooie tijd in het vooruitzicht en nu moest ze stoppen. Ze kon hem natuurlijk onmogelijk voorbij rennen. Hij zou haar meteen herkennen. Omlopen kon ook niet. Allereerst kon ze geen kant op zo midden op de brug. Ja, terug, maar dat was geen optie. En ten tweede loop je de route van de Londen Marathon niet in de verkeerde richting, en je keert al helemaal niet halverwege het parcours om. Ze bleef doen alsof ze stretchte en begon weer te lopen toen hij de brug verliet en naar beneden liep de weg af. Links de Tower, rechts een lelijk kantoorgebouw. Ze zou de straat kunnen oversteken. Nee. Ook dan zou hij haar kunnen zien. Rustig liep ze de brug over en de aanloop naar de brug op. Als hij nu richting de City liep kon ze haar trainingsrondje wel vergeten. Afslaan en langs de Thames en de Tower lopen en ergens doorsteken? Dat was misschien het beste. Ze stak de weg over, liep de helling af richting de hordes toeristen die voor Tower Bridge lieten fotograferen en jogde over de kinderkopjes richting de voetgangersbrug. Ze zou daar wel ergens doorsteken naar de Strand.

X

Tania was allesbehalve oud, ze was zelfs erg jong. Wat ongetwijfeld Colin’s prikkel was geweest om haar te logeren te vragen. Ze lag lui onderuit op de bank toen ze binnenkwamen, gekleed in t-shirt en spijkerbroek, maar ze stond meteen op om zich voor te stellen.
‘Tania. Ik ben studente.’ Ze stak haar borsten vooruit en keek hem schalks aan. ‘Thomas Brevers,’ stelde hij zich voor, terwijl Colin op de achtergrond riep dat ze geen studente van hem was. Hij ging in de lederen fauteuil bij de haard zitten en zag hoe Tania weer op de bank kroop. Ze had haar teennagels in alle kleuren van de regenboog gelakt. Om haar linkerenkel droeg ze een gouden kettinkje.
‘Wat wil je drinken, Fitz?’ vroeg Colin met een hartelijke glimlach. Tania keek Thomas niet-begrijpend aan. ‘Fitzgerald,’ verduidelijkte hij. ‘Mijn tweede naam. Mijn moeder was gek op “The Great Gatsby” van F. Scott Fitzgerald.’
‘Oh,’ zei Tania.
‘Ik ben allang blij dat ik geen “Gatsby” heet,’ voegde hij zijn standaardgrap toe. Tania’s blik verhelderde niet. Literatuur behoorde blijkbaar niet tot haar curriculum. Colin haalde glimlachend zijn schouders op en schonk zonder op antwoord te wachten een flinke bel whisky voor hen alle drie in. ‘Mijn beste Tania, Fitz is tevens een bekend auteur. Bang dat zijn Nederlandse naam hem zou hinderen in het perfide Albion, schreef hij een aantal prachtige historische boeken onder de naam Thomas Fitzgerald. Mijn landgenoten stonden op hun achterste benen, omdat een Hollander zich op hun terrein begaf. Stel je hun reactie eens voor, toen ook nog bleek dat ze op dat terrein werden verslagen!’
Colin reikte hen de glazen aan en hief vervolgens het zijne. ‘Een toast!’ riep Colin uit. ‘De wereld wacht al drie jaar met smart op het vervolg op “The Young Lion.” Wanneer komt het?’

IX

Na een half uur op de boekenafdeling elk kookboek in haar handen te hebben gehad, liep ze naar de kassa met het nieuwste boek van Ainsley Harriot. Ze pinde het bedrag en nam het tasje met het boek aan van de verkoopster. Helaas geen echt groen Harrods tasje, maar een wit tasje van Waterstone's. Nou ja, ze kon altijd nog een pakje thee kopen op de souvenir afdeling als ze dat tasje zo graag wilde. Ze dwaalde door het enorme pand en bekeek Burberry tasjes, Todd’s schoenen en massa’s avondjurken. Haar gedachten dwaalden af. Zou ze in Londen willen wonen? Na alle herinneringen hier. Het was weer een stap terug, een stap terug in de tijd, dichter bij de fouten die ze hier gemaakt had.. Maar Londen was groot. En de twee fouten die hier rondliepen waren óf terug naar Nederland of naar de buitenwijken verhuisd. En wat dan nog. In Nederland liepen er drie keer zoveel vergissingen en schaamtemomenten rond. Ze bekeek een rek vol felgekleurde t-shirtjes, leuk die boothalzen. Misschien moest ze weer naar Kensington. Het oude huis van haar zus bekijken en de sfeer opsnuiven. Zou ze daar willen wonen als ze hier kwam werken? Waarschijnlijk onbetaalbaar voor haar. Jammer dat ze dat huis toen verkocht hadden, maar logisch. Bij een tafel vol slippertjes bleef ze staan. Goud, brons, metallic roze, slippers in wel tien verschillende kleuren en wel vijf verschillende uitvoeringen. Er hing een bord bij met ‘Must Have Summer 2007’. Ze bekeek de onderkant van een slipper, 45 pond. Leuke dingen. Maar een zomervakantie zat er dit jaar niet in en op die slippers kon je niet naar je werk. Ze dwaalde verder door de winkel. Ze dacht aan Colin. Zou hij soms ook aan haar denken? Of zou zij in zijn hoofd opgelost zijn in de rij van jonge blonde meisjes?

VIII

Edith glimlachte, toen hij haar liet voorgaan bij het instappen. Haar stevige enkels onder de keurige grijze wollen rok deden hem vagelijk aan zijn oma denken. Hij vermoedde dat ze vroeger mooi was geweest, maar het naar koningin Elizabeth gemodelleerde kapsel en de verticale groeven rond haar mond maakten haar ouwelijk, terwijl ze hoogstens vijftig was. Hij legde zijn handen los in zijn schoot en leunde zijn hoofd met gesloten ogen achterover tegen zijn comfortabele stoel.

Slapen was een slecht idee geweest, bedacht hij zich toen hij de terminal uitliep. Zijn ogen prikten en hij voelde zich nu beroerder dan toen hij opstond. Zijn mobieltje ontving een sms. ‘I can seeeee you!’ las hij. Terwijl hij om zich heen keek, zag hij Colin breed glimlachend zitten achter het stuur van zijn nieuwe BMW. Diens Britse gereserveerdheid liet geen hartelijker begroeting toe dan een warme handdruk, maar hij leek oprecht blij om hem te zien. Opnieuw viel het hem op hoe goed Colin er uit zag. Hoewel hij vijfentwintig jaar ouder was dan hemzelf, leek het verschil hoogstens tien jaar te zijn. Naar elkaar lachend als schooljongens reden ze van het vliegveld weg.

Routineus stuurde Colin de BMW door het drukke verkeer naar de snelweg en zijn landhuis in Beaconsfield. Colin’s Nederlands was wat roestig door gebrek aan oefening, waardoor ze een gesprek voerden waar Engelse en Nederlandse woorden over elkaar heen buitelden. Voordat hij hoogleraar werd, had Colin in Antwerpen gewoond om de Vlaamse meesters te bestuderen. Alsof het niets was, had hij zichzelf daarbij Nederlands met een Vlaamse tongval geleerd.

Colin legde uit dat ene Tania tijdelijk bij hem logeerde. Het verbaasde hem niet. Zijn goede vriend was allesbehalve een stoffige hoogleraar. En ook niet bepaald een monnik, maar een notoire vrouwenversierder. Hij was benieuwd hoe oud Tania was.

VII

Opgelucht dat het gesprek zo goed was verlopen liep Tamar richting Moorgate, het metrostation dat op haar geliefde Circle Line lag. Onderdeel twee van de reis kon beginnen: shoppen! Na weken van keihard werken had ze behoefte aan een middagje dwalen langs etalages en door winkels. Alles oppakken en omdraaien, overwegen of het het kopen waard was en ondertussen alle dagelijkse beslommeringen van zich af voelen glijden. Zou ze op South Kensington overstappen naar Knightsbridge en gaan winkelen bij Harrods en Harvey Nichols of toch naar High Street Kensington? In de laatste straat waren dan niet al haar lievelingswinkels maar de buurt was zo fijn om doorheen te lopen. Oxford Street was ook nog een optie, maar die straat was zo verschrikkelijk druk, daar had ze nu echt geen zin in. Toen de metro na ruim 25 minuten stopte op South Kensington besloot ze toch maar over te stappen en naar Harrods te gaan. Ze zou er vast niet veel kopen, maar de winkel leende zich uitstekend om eens goed na te denken over wat ze nu wilde voor zichzelf. Niet zozeer qua aankopen, maar wel qua toekomst.

Ze liep door de gouden draaideuren en langs de portier het shoppingwalhalla binnen. Waar zou ze beginnen? De boekenafdeling: Niets heerlijkers dan kasten vol kleurige Engelse kookboeken. Ze kookte dan wel niet zo regelmatig, het lezen van kookboeken was een hobby van haar. Ze had zelfs een Kitchenaid gekocht omdat Nigella die altijd gebruikte. Het ding koste 400 euro en ze had hem het afgelopen jaar misschien 2 keer gebruikt, maar hij stond wel heel mooi op haar aanrecht, haar babyblauwe retro Kitchenaid… Op de boekenafdeling was het een zee van rust. Zo ver ze kon kijken tafels en kasten vol boeken. Een hele hoek vol Harry Potter en oh, daar, kasten en kasten vol kookboeken…

VI

Hij was ruim op tijd op Schiphol. Zijn vlucht naar Heathrow vertrok pas om 07.15 uur. Hij vermoedde dat Tamar op Stansted of Gatwick zou vliegen. Met grote passen duwde hij zijn karretje met koffer richting de KLM-balie. Zou hij haar hier tegenkomen? Of was ze nog onderweg? Waarschijnlijk zou ze zich op het laatste moment het vliegtuig in haasten. Hij glimlachte bij de gedachte en bestelde koffie en een Italiaanse bol bij de Delifrance en kreeg van een chagrijnige jongen met een donzige bovenlip zijn wisselgeld terug. De muntjes gingen los in zijn zak, het vijf euro-biljet verdween bij de veel mooiere Britse ponden.

Er zat nog niemand bij de gate, toen hij zich daar met de ‘Volkskrant’ installeerde. Pas een ruim kwartier later kwamen de eerste medepassagiers. Zoals altijd vroeg hij zich af of hij samen met deze mensen zou sterven als het vliegtuig zou neerstorten. Onbekenden die met hem een lot zouden delen dat de opening van het nieuws zou halen. Een handjevol Japanse zakenlieden, wat Nederlanders die onmiskenbaar bij een bank werkten, een gezin met een dreinend kind en een clubje toeristen. Een nerveus ogende Duitser duwde telkens zijn modieuze bril over zijn neusbrug omhoog. Het was moeilijk er niet op te letten.

Toen de bril van de Duitser voor de zesendertigste keer naar beneden gleed, ging Edith schuin tegenover hem zitten en zei vriendelijk gedag. Of ze echt zo heette, wist hij niet. Het was een Engelse vrouw van middelbare leeftijd, die hij al vaker was tegengekomen op vluchten naar Londen. Ze hadden elkaar nooit gesproken, maar na de derde keer groetten ze elkaar altijd beleefd. Na verloop van tijd had hij haar ‘Edith’ gedoopt, omdat hij die naam bij haar vond passen. Was het een gunstig voorteken dat zij nu ook vloog? Wel toevallig.

V

Zou ze nog snel een grote zak m&m’s halen of meteen een treinkaartje kopen? Ze was hier wel eens eerder geweest en kende de weg dus wel. Toch maar even snel wat stress-snoep inslaan. Bij het supermarktje kocht ze een zak m&m’s en, oh! zo’n heerlijke bus Pringles met pickles. Wat heerlijk als na het eten van een hele bus je lippen en mond bijna in brand stonden en je lippen eruit zagen als die van Angelina Jolie net na een collageen injectie.

De trein stopte op Victoria en ze sleepte de hele rataplan aan bagage achter zich aan richting de metro. De Circle Line bracht haar naar Kings Cross Station waar het gesleep met bagage opnieuw begon. In een rechte lijn liep ze naar het hotel dat ze zo goed kende. Als die kerel haar maar niet weer hun vaste kamer had gegeven. Dat zat er natuurlijk dik in. Misschien had ze en extra bus Pringles moeten kopen om de pijnlijke herinneringen weg te eten.
Inderdaad had de Indiër haar weer de oude vertrouwde kamer in het souterrain gegeven. Het moest maar. Volgende keer zou ze onder een andere naam boeken. Of helemaal niet. Of ergens anders. Misschien was er wel geen volgende keer. Ze kleedde zich om. Het was half negen. Nog twee uur voordat ze de deur weer uit moest.

Om klokslag drie uur stond ze weer buiten. Het was goed gegaan. Weliswaar had ze na een half uur eerst een half koekje in haar decolleté laten vallen en vervolgens, in haar enthousiasme teveel met haar armen zwaaiend, een deel van haar kop koffie over het tapijt gegooid, ze had echt een goed gevoel. De koffie was in ieder geval niet over haar witte bloes heen gegaan. Nu kon onderdeel twee van de reis beginnen….

IV

Nadat zijn Nokia was beginnen te piepen, was hij nog tien minuten blijven liggen. Zelfs onder de douche was hij niet echt wakker geworden, maar twee snelle koppen zwarte koffie hadden hem enigszins op gang geholpen. Toen de taxichauffeur om vijf over vijf aanbelde, stond hij met zijn koffer al klaar in de gang. Hij had graag nog even afscheid genomen van Rover, maar de gestreepte kater was in geen velden of wegen te bekennen. Altijd als hij op reis ging, liet Rover zijn afkeuring blijken door er zelf ook vandoor te gaan. Wil, de buurvrouw, had beloofd de komende dagen eten en water neer te zetten. Ze zou de gelegenheid wel weer aangrijpen om in zijn huis te gaan snuffelen, maar dat moest hij maar weer op de koop toenemen. Ze was nogal bemoeiziek, zeker sinds haar man Pieter zich twee jaar geleden uit haar verstikkende omhelzing had weten los te maken door dood te gaan. Zo ergerde het hem dat ze regelmatig vroeg of het nog goed zou komen tussen hem en Hannah. Aan de andere kant was ze altijd thuis om pakjes aan te nemen en Rover te verzorgen als hij op reis ging. Af en toe vroeg ze hem te eten, maar tot nu toe had hij dit altijd af weten te wimpelen. Haar somber ingerichte woning met de vage citroengeur en de grote foto van Pieter op de schouw boezemden hem een vrees voor eenzaamheid en ouderdom in.

De hoestende chauffeur reed zwijgend door de druilerige regen, zonder interesse te tonen in zijn passagier op de achterbank. Na een korte rit bleek het centraal station bijna uitgestorven. Een zwever in de hal schreeuwde tegen hem zonder het te menen. Zijn trein stond al klaar op het perron en vertrok om stipt vijf voor half zes.

III

Oh gottegottegot.. Tamar probeerde zichzelf staande te houden terwijl ze op veel te hoge hakken met twee overvolle schoudertassen en een stuiterende koffer op wieltjes door de hal van het vliegveld rende. Bijna stond ze op de roltrap naar de vertrekhallen toen een zwaar opgemaakte Spaanse dame haar bagagekarretje tegen haar enkels duwde. Ze wist nog net de bewegende leuning van de roltrap te pakken en haar koffer op het rollende gedeelte te tillen. Ze hield haar evenwicht en deed een paar stappen naar voren om plaats te maken voor de Spaanse Barbie die met veel moeite haar karretje ook op de roltrap had gekregen. Tamar greep naar haar enkel. Een enorme ladder in haar panty en de geplamuurde bimbo zei niet eens sorry. Zonder al te veel problemen vond ze de juiste balie. Zonder koffer kon ze door de douane naar het Taxfree gedeelte. Jammer dat je naar Londen niet Taxfree kon shoppen. Bij de Delifrance bestelde ze een grote cappuccino (5 euro 95, mijn hemel, wat een prijzen). Ze installeerde zich op een bankje en sloeg het FD open. Het was half 7…
In het vliegtuig was het rustig. Een enkele zakenman en wat toeristen. Een jong stel met allebei een fleecetrui aan (oh wat suf, dezelfde kleur ook nog), een ouder stel uit het oosten van het land waarvan de vrouw op witte Ecco’s liep met roze sokken. Drie Engelsen met inteelt-eiland koppen. Ze zouden zo van het voetbalveld of een vakantie in Marbella kunnen komen. Hoewel ze voor dat laatste niet verbrand genoeg waren.
Nog geen uur later stond ze in de aankomsthal van Gatwick. Koffer halen, trein zoeken en kaartje kopen. Oh wat zou het toch heerlijk zijn als dit bezoek eens mee ging vallen. Makkelijker zou zijn dan anders. Aan alle verwachtingen zou voldoen…

II

Tien voor één draaide hij zijn huissleutel om in het slot, zichzelf verwensend dat hij zo lang was blijven hangen. Zeker nu kon hij zich dat niet veroorloven. Hij moest scherp blijven. Terwijl hij dat dacht, struikelde hij half over de volle vuilniszak die hij daar een paar uur eerder net had neergezet toen zijn mobiel was begonnen te trillen. Zuchtend bleef hij even met gebogen hoofd tegen de muur geleund staan. De vermoeidheid zorgde voor spiertrekkingen in zijn kuiten en hij schudde zijn hoofd over zijn onverstandige gedrag. Maar het gesprek was nuttig geweest.

De sluiers in zijn hoofd negerend liep hij naar boven en haalde de grootste koffer van zijn kledingkast. Het liefst zou hij eerst een paar uur gaan slapen, maar hij wist uit ervaring dat dat geen goed idee was. Zijn kleren vouwde hij met een zo beperkt mogelijk kreukrisico op. De rest, t-shirts, shorts en sokken, propte hij langs de randen en tussen overhemden, polo's en broeken. Zijn paspoort viste hij uit zijn doorrookte jasje en hij legde het naast zijn portemonnee op zijn nachtkastje. Hij zette de wekker van zijn mobiel op half 5 en liep richting de badkamer om zijn tanden te poetsen.

Een paar minuten later kwam hij, met een glas water in zijn hand, teruglopen naar zijn ruime slaapkamer en controleerde hij of al zijn benodigde spullen ook in de koffer zaten. Toen pas haalde hij de langwerpige doos uit de bovenste lade van het dressoir en schoof het voorzichtiger dan nodig was onder de bovenste laag kleren. Nadat hij de koffer had gesloten en van het bed had getild, ging hij, nog steeds met zijn kleren aan, op bed liggen. Hij keek nog een keer op zijn horloge. Half twee. Hij vroeg zich af of zij ook nog wakker lag.

I

Ze bekeek alle spullen die op haar bed lagen en checkte alles nog een keer met haar lijstje. Het was inmiddels 1 uur ’s nachts en nog steeds zat niet alles in koffers en tassen. ‘Tandpasta, tandenborstels (2), scheergel, scheermesje en extra mesjes (kopen!)’ , stond er op haar lijstje. Die mesjes waren dus niet gekocht. Geen tijd voor gehad. Misschien dat ze op schiphol nog naar de Etos kon, zou die al om 6 uur open zijn? Of was er eentje achter de douane, die waren toch 24 uur per dag open?
‘Sokken (6 paar), panty’s (4 keer), bruine pumps, zwarte pumps met bandje, laarzen zwart’. Shit, kniekousen vergeten, zonder kniekousen geen laarzen. Ze begon te zoeken in de lades van haar klerenkast. Vier losse sokken waarvan drie zwart en een donkergrijs.. Zucht, het moest maar. ‘zwarte broek, grijze broek, spijkerbroek, spijkerrok, zwarte rok, bruine rok, gebloemde rok, zwart jurkje’. Mijn hemel, dat was wel wat veel voor 5 dagen. Maar als ze nu eens over twee rokken koffie zou gooien… Oh god, dit gaat nooit lukken voor morgenochtend.
Ze stapelde alles op wat op bed laag en probeerde of het in de koffer paste. Als ze de spijkerbroek wegdeed en het dikke vest kreeg ze koffer net dicht. Alles zat nu in één koffer en twee tassen; een grote schoudertas en een kleine handtas. Het moest toch lukken zo? Als ze nu morgen het vest aandeed kon dat ook nog mee. Snel tanden poetsen. Zou ze nog gaan douchen? Nee, te laat. De klok van de radiowekker gaf 01.30 aan toen ze de wekker op half 5 zette. Ze deed het licht uit en draaide zich om.. als ze nu maar kon slapen.