CXI

Tamar had geen idee waar ze in terecht was gekomen. Ze stond met haar glas wijn bij de reling van het dakterras en plukte wat in de geraniums. Bianca en Thomas voerde achter haar een gesprek over een of andere dode kunstenaar en Luigi zat verveeld naast hen. Af en toe glipte hij naar binnen, maar dat duurde nooit lang.
Was hier nu werkelijk sprake van een complot? Het begon allemaal verdacht veel op de Da Vinci Code te lijken. Alleen was de heilige graal hier een oude hanger en waren de bad guys van Opus Dei een dikke zwetende dwerg en ene Paolo. Ze vroeg zich af of Bianca zich niet te veel in haar hoofd haalde. En waarom was die hanger nu zo interessant. Ze snapte wel dat Thomas hem terug wilde hebben en hij zou ongetwijfeld geld waard zijn, maar zoveel dat mensen bereid waren er voor te liegen?
Luigi verdween nu voor langere tijd naar binnen en Bianca en Thomas wisselde van onderwerp. ‘Waarom vertrouw jij je eigen man niet?’ vroeg Thomas. Hij keek haar recht in haar ogen. Bianca keek zonder knipperen terug. ‘Laten we zeggen dat ik hem lang genoeg ken om te weten waar zijn loyaliteiten liggen. En die liggen vaak bij geld’. Bianca draaide zich om en keek naar de balkondeuren. Luigi bleef weg. ‘Hij heeft van mij ook spullen gestolen. Daar kwam ik pas jaren later achter toen ik de opslag bij mijn ouders controleerde. Ik heb het uiteindelijk teruggekregen, maar ik vertrouw hem nooit meer. Luister, als ik de kans heb, als het huis bij Como op mijn naam staat, dan gooi ik hem eruit. We zijn niet in gemeenschap van goederen getrouwd. Toen wij trouwden had ik nog niets’. ‘Was dit wat je me nog meer wilde vertellen?’ vroeg Thomas.