CXII

Tamar keek nog een keer om en zwaaide naar Bianca, die in de deuropening van het huis stond. Luigi was al weer naar binnen geslofd. Thomas sloeg zijn arm kameraadschappelijk om haar schouder.
‘Ik wilde echt weg.’
Hij meende hartgrondig wat hij zei. Elk aanbod om te blijven eten, had hij vriendelijk maar resoluut afgewezen. Hij wilde alles wat er gezegd was en Luigi’s vreemde gedrag op zich in laten werken en erover nadenken. Hij had weinig trek om nog minimaal drie uur een met uitstekende wijn overgoten diner uit te zitten, zonder de mogelijkheid om zijn gedachten op een rij te zetten.
‘Ik vind het wel jammer, maar ik begrijp het wel,’ antwoordde Tamar. ‘Wat een rare vent is die Luigi. Weet je waar hij me aan deed denken? Ik heb eens een film gezien die in Venetië speelde met een stel dat hun dochtertje kwijt is…’
‘Don’t look now’.
‘Ja, inderdaad. Daar moest ik ineens aan denken. Die dwerg van een Luigi is ook een griezel.’ Ze zweeg even en hij voelde haar schouders samentrekken. ‘Zou je in het vervolg eerlijk tegen me willen zijn? En me gewoon vertellen wat er aan de hand is?’
Hij liet zijn arm van haar rug glijden. ‘Ben je boos?’
Ze schudde haar hoofd en keek hem toen van opzij aan. ‘Nee. Niet meer. Maar ik wil wel dat je me in vertrouwen neemt. Ik heb het gevoel dat ik in de Da Vinci Code beland ben.’
Hij schoot in de lach. ‘Welnee! Zo erg is het allemaal niet.’
Toen ze het hem uitlegde, bleek dat ze de meest essentiële punten uit het boek door elkaar haalde. Ze raakten in een discussie over hun favoriete boeken en film verzeild en Hannah en het juweel verdwenen op de achtergrond. Het werd weer gezellig.