LXXVII - deel 2 van vrijdag 31 augustus BONUS

'Zou hier in de buurt een café met airco zijn?' vroeg ze. Thomas bleef even stil.
'Ik weet het niet, maar op Cavour moet vast wel iets zitten. Heb je de San Pietro in Vincoli al eens gezien?'.
'De wat?' vroeg Tamar.
'Sint Petrus-Banden, een kerk met de boeien van Petrus. Zit vlak achter Cavour, wel eventjes lopen, maar wel de moeite waard. De Mozes van Michelangelo staat er.'
'Oké,' zei Tamar. 'Ik ga even douchen en dan gaan we, op naar koud bier in een koud café en een kerk!'
Binnen 20 minuten liepen ze samen voor de zoveelste keer de Via Cavour af. Het was, ondanks dat het al tegen zessen liep, drukkend warm buiten. Langs hen heen raasden stinkende auto's. Bij de Santa Maria Maggiore sloeg Thomas af en zocht een rustiger weggetje, weg van Cavour. Ze kwamen geen café tegen, zelfs geen toeristen. Wel kwamen ze langs een zwaar bewaakte politiepost of een post van het leger. Overal hingen camera's en er stond zelfs een wachttoren. Opeens stonden ze stil op een klein rustig, zonovergoten plein. Links van hen lag een bescheiden, voor Romeinse begrippen sobere kerk. In zijn enthousiasme greep Thomas Tamar bij haar pols, 'Dit is zo´n mooie kerk, zo sereen, één van mijn lievelings.'
Tamar volgde hem gedwee, verbaasd dat hij blijkbaar een lievelingskerk had. Binnen was het koel en schemerig. Thomas gooide wat muntstukken in een automaat en er sprong een licht aan dat de Mozes verlichtte. Samen keken ze ademloos naar het beeld. Toen na een halve minuut het licht weer uitging, liep Thomas naar de glazen kist waar de boeien van Petrus in hingen. Ze zagen er helemaal niet uit alsof ze tweeduizend jaar oud waren. Tamar was verbaasd, ze had zich er toch iets anders bij voorgesteld.

LXXVI - deel 1 van vrijdag 31 augustus

Behoedzaam schuifelde hij de kamer in, alsof hij ieder moment een uitbarsting verwachtte. In tegenstelling tot wat hij gevreesd had, keek ze hem onbevangen en met geen spoor van haar eerdere ergenis aan. Ze zat op de rand van haar bed en had haar laken op ingenieuze wijze om zich heengeslagen. Hoe deden vrouwen dat toch?
‘Ik lust er ook wel zo eentje,’ zei hij met een blik op haar flesje en pakte zelf ook een biertje uit het koelkastje.
‘Weet je,’ sprak hij, terwijl hij met de geopende fles een eindje van haar vandaan op het bed ging zitten, ‘Hannah zou het te duur vinden om drinken uit de mini-bar te pakken.’
Tamar grinnikte. ‘Hannah is altijd al een krent geweest.’
Het ijs leek weer gebroken te zijn en enigszins gerustgesteld nam hij een flinke teug.
‘Heerlijk! Hier was ik echt even aan toe.’
‘Kon je ook niet slapen?’
Hij schudde zijn hoofd en maakte een wegwuivend gebaartje, ten teken dat hij het er niet over wilde hebben. Ze begreep de hint en ze ouwehoerden er een eind op los over koetjes en kalfjes, haalden gezamenlijke herinneringen op en vertelden elkaar anekdotes om de gaten in de kennis over elkaar leven de afgelopen jaren op te vullen. Ze moest zo lachen om een verhaal over zijn buurvrouw Wil, dat ze even tegen hem aanrolde. Hij voelde zijn hart even overslaan. Toen ze weer rechtop ging zitten, zat ze ineens een stuk dichterbij.
‘Het spijt me van vanmiddag,’ zei hij en klopte zachtjes met zijn hand op haar knie. Ze legde haar hand op de zijne en liet ze beiden op haar bovenbeen rusten.
‘Geeft niets, joh. Ik begrijp het wel, maar je was zo fanatiek. Ik ken je nu wel, maar die mensen maakte je echt aan het schrikken.’

LXXV

Ze draaide zich weer om in haar koele bed. Haar voeten brandden van het vele lopen. De koude douche had haar weliswaar goed gedaan, toch voelde ze zich verre van goed. Zou ze een lichte zonnesteek hebben opgelopen? Het was nu half 5 en zij en Thomas lagen allebei al zeker drie kwartier in hun eigen bedden heen en weer te draaien. Ze kon het kraken van zijn bed door de gesloten tussendeur heen horen. Hij lag vast weer aan de auto te denken.
Na weer een kwartier naar het plafond staren, sloop ze naar de minibar en haalde een ijskoud biertje uit de koelkast. Ze maakte hem zo zachtjes mogelijk open en ging op de rand van haar bed zitten. Ze nam kleine slokjes en liet tussendoor het koude flesje rusten op haar blote bovenbeen. Kon ze maar even slapen, haar hoofd liep over van gedachten. Ze dacht aan Hannah en Thomas en hoe zij vroeger samen waren geweest. Ze waren altijd wel een apart stel geweest, maar goed, Hannah was dan ook apart. Je zag wel dat ze bij elkaar hoorden, maar echt sámen had Tamar ze nooit gevonden. Daarvoor waren er misschien teveel verschillen tussen hen geweest. Of hadden ze elkaar niet genoeg begrepen. Tamar merkte maar al te vaak dat Hannah zich ergerde aan Thomas. Aan zijn te grote gastvrijheid, de loyaliteit aan zijn oude vrienden, aan zijn voorliefde voor oude voorwerpen, mysterieuze verhalen en verlaten begraafplaatsen. Hoe vaak had Tamar na een vakantie de zin niet gehoord : 'Thomas wilde daar persé heen, maar er waren daar alleen bejaarden en dode bejaarden.'
Aan de andere kant van de deur hoorde ze Thomas uit bed stappen. Ze probeerde zo stil mogelijk te blijven zitten. Toen schoof de tussendeur open.
'Ik dacht al dat ik je hoorde,' zei hij.

LXXIV

Hij probeerde zo rustig mogelijk te liggen, plat op zijn rug met zijn armen losjes naast zijn lichaam. Zijn ademhaling kreeg hij enigszins onder controle door zijn oefeningen te doen: neus in, mond uit ; langzaam en diep inademen, kort vasthouden en toen weer loslaten. Ondanks het toepassen van de geleerde methodes, voelde hij zijn aderen pulseren in zijn slapen en zijn nek. Zijn hart stribbelde tegen, wilde onregelmatig blijven bonzen, solidair met de woestheid van zijn gedachten. Het was onmogelijk niet te denken aan deze totaal mislukte middag. Thomas voelde de spanning in zijn kaken.

Tamars houding had weinig te raden overgelaten. Ze was pisnijdig – en hij kon haar geen ongelijk geven. Hij was geschrokken van de intensiteit van zijn gevoelens, de heftigheid waarmee hij pratend en gebarend informatie over Hannah had geprobeerd los te weken. Hij dacht dat die periode achter hem lag, toen hij zo geobsedeerd had geprobeerd haar te vinden. Geobsedeerd. Wat moest Tamar wel niet van hem denken? De afgelopen tijd had hij zijn zoektocht latent en lafjes voortgezet. Het was meer een academisch vraagstuk geworden, een theoretische vingeroefening. Dacht hij. Maar nu hij zo dichtbij was gekomen, weer dichtbij kwam, merkte hij pas hoe gefrustreerd hij was. Feitelijk had hij schrikbarend weinig controle over zichzelf gehad. Hij had gezien hoe zijn gevraag en gezeur, in zijn beste – maar voor zijn gevoel ontoereikende – Italiaans de aanvankelijk niet onwelwillende oud-collega’s steeds meer afschrok, maar hij kon het niet stoppen. Op dat moment mòest hij het weten, terwijl hij voelde dat hij steeds irrationeler en vervelender werd. Het ergste was nog de groeiende irritatie die hij bij Tamar merkte, al hield ze eerst nog haar mond. Ze kregen midden op straat ruzie en hij wist dat het helemaal zijn schuld was. Hij had het bij haar verprutst.

LXXIII

Zaterdag was een drukke dag geweest. Ze waren vroeg op pad gegaan en hadden half Rome doorgelopen. Tamar was er aanvankelijk met frisse moed aan begonnen, ze vond het gezellig met Thomas en had honderduit gepraat over van alles en nog wat. In de loop van de middag was ze de hele onderneming echter nogal zinloos gaan vinden. Ze hadden eerst tevergeefs aangebeld bij het vroegere appartement van Hannah. Thomas was nogal vasthoudend geweest. Hij had er zeker wel twintig minuten staan aanbellen en was daarna de onderburen gaan lastig vallen met vragen. Tamar kon uit het gesprek opmaken dat de onderburen niets wisten, en toch bleef Thomas maar doorvragen. Omdat ze zelf geen Italiaans sprak, voelde ze zich een beetje het stomme zusje dat mee mocht kijken hoe ´the big man´ het allemaal regelde. Die ergernis had ze ook gevoeld toen Thomas later die dag zeker drie kwartier oud-collega´s van Hannah bleef doorzagen. Het was inmiddels tegen lunchtijd geweest en Tamar was door de honger nogal geïrriteerd geraakt. De hele excursie leek haar zinloos, maar Thomas hield vol. Nadat ze Hannah´s appartement en werk hadden gecheckt, wilde Thomas het hele Forum overlopen op zoek naar de vrouw die Hannah´s baan na haar opzegging had overgenomen. Volgens de reisorganisatie zou ze namelijk die dag een rondleiding geven aan een bus toeristen uit Limburg. Tamar voelde er helemaal niets voor om in de zinderende middagszon het Forum, volgepakt met zwetende toeristen, uit te gaan pluizen. Na een felle discussie zag Thomas af van het idee. Ze liepen in drie kwartier tijd terug naar het hotel om te douchen en wat bij te slapen. Daarna zouden ze samen gaan eten. Ze spraken de hele dag niet over het auto-incident, maar Tamar kon raden dat dat het enige was wat door Thomas hoofd spookte.

LXXII

Tamar zei de rest van de dag niets meer over het incident bij de Mercedes-garage. Ze praatte zo opgewekt over van alles en nog wat dat hij eerst dacht dat ze het expres deed, maar daarna besefte hij dat ze het gewoon gezellig vond. Hij merkte op zijn beurt dat hij het prettig vond om naar haar te luisteren. Tijdens het eten vertelde ze wat grappige anekdotes over haar werk en haar collega’s.
In zijn hotelbed op het zijkamertje kon hij niet meteen de slaap vatten. Zou de garage tegen Hannah zeggen dat er twee niet-Italianen haar auto geïnspecteerd hadden als ze hem op kwam halen? Ze moesten zorgen dat ze daar maandag waren. Hoe zou Hannah reageren als haar ex en haar zus ineens voor haar neus opdoken? Hoe erg zou ze uit haar dak gaan dat ze was gevonden? Misschien moest hij iets wat cool en nonchalant was verzinnen om tegen haar te zeggen als ze hem zag, zoals in de film. Wat zou haar verhaal, haar uitleg zijn? Zouden Tamar en hij eigenlijk wel uitleg krijgen? Hannah had haar ouders een brief geschren met de mededeling dat ze een paar jaar op reis zou gaan en ze niet als vermist opgegeven wilde worden. Het eerste half jaar had ze hen wel eens gebeld, maar nooit verteld waar ze was. Uit de telefoongegevens bleek dat ze uit Groot-Brittanië, Frankrijk en Kroatië had gebeld. Ondanks zijn aansporingen, hadden haar ouders Hannah’s privacy belangrijker gevonden en nooit actie ondernomen om hun dochter te traceren. Na verloop van tijd waren haar berichten sporadischer geworden en nu hadden haar ouders en Tamar ook al jaren niets meer van haar gehoord.
Ondanks de gesloten deur hoorde hij Tamar’s bed kraken, toen ze zich opdraaide. Hij vroeg zich af of ze nog wakker was.

LXXI

Ze waren zwijgend de Via Cavour afgelopen naar Termini. Het was nog een hele wandeling geweest. In het hotel aangekomen was Thomas onder de douche gedoken en had Tamar op haar bed gelegen. Ze had het patroon van doodgeslagen muggen op het plafond bestudeerd en wat in haar boekje over Rome gebladerd.
Toen Thomas onder de douche vandaan kwam spraken ze af de volgende morgen om 7 uur te ontbijten en daarna meteen de stad in te gaan. Tamar was moe en viel al snel in slaap.
Zaterdagochtend werd ze om kwart over 6 wakker van een telefoontje van de receptie. Zij nam op en riep Thomas toen ze neergelegd had. Die trok een kussen over zijn hoofd en draaide zich weer om. Tamar ging eerst douchen en toen ze eronder vandaan kwam deed ze snel een badjas van het hotel aan om Thomas wakker te gaan maken. Mijn hemel, wat zag die jongen er beroerd uit als ie wakker werd. Bloeddoorlopen ogen met zwarte wallen eronder, een stoppelbaard als Hugh Laurie in House en een gezicht op onweer. Hij stond op en ging douchen.
Om 7uur zaten ze samen frisgewassen in de ontbijtzaal. Ze waren de eersten. Thomas was duidelijk opgeknapt van het douchen en was stukken beter gehumeurd. Ze praatte wat over Rome en het Italiaanse eten. Het was best gezellig.
Ze zouden eerst een taxi nemen naar het appartement en dan naar het Colosseum lopen. Vlakbij het Colosseum was het kantoor gevestigd van de reisorganisatie waar Hannah had gewerkt. Misschien was er een kans om het Colosseum nog even van binnen te bekijken, bedacht Tamar zich. Ze had eigenlijk niet zo’n zin in een tocht langs al deze locaties, in die hitte. En dat allemaal voor Hannah. Ze wist niet eens of ze Hannah wel wilde zien.

LXX

Thomas wurmde zich tussen de geparkeerde auto’s door. De meeste voertuigen stonden bumper aan bumper. Om bij de CLK te komen, wrong hij zich langs de achterzijde van een donkerblauw Mercedes-busje en zocht daarbij steun op de motorkap van een rode Mini Cooper met de Britse vlag op het dak. Toen stond hij voor de auto van Hannah. Er was nauwelijks schade te zien. Er was zo te zien een nieuwe voorbumper gemonteerd. Eén van de koplampen ontbrak en toen hij zich vooroverboog, was er wat lichte lakschade door kleine krasjes te zien aan de linkerzijde van de auto. Ineens werd hij ruw bij zijn bovenarm gepakt. Een boze Italiaan in een blauwe overall begon hem op luide en agressieve toon vragen te stellen. De man, blijkbaar een monteur van de garage, praatte te snel om alles te kunnen verstaan, maar Thomas had wel een idee wat er tegen hem geschreeuwd werd. Hij rukte zich los en stak verontschuldigend zijn beide handen in de lucht. Vanaf deze kant zag hij ineens een smal pad tussen verschillende andere auto’s en hij maakte zich uit de voeten, om verdere confrontaties en lastige vragen te voorkomen. De monteur begon nu een stroom vervloekingen uit te slaan. Op dat moment kwam een keurig geklede man van een jaar of vijfenveertig in een zomers licht pak uit de garagepoort lopen. Hij blafte een kort bevel en de monteur slikte de rest van zijn beledigingen in. Met samengeknepen ogen tuurde hij in Thomas’ richting, die met een kleine omweg weer bij Tamar belandde. Zonder iets te zeggen, pakte hij haar hand en trok haar met zich mee. Toen hij achterom keek, zag hij de man daar nog altijd staan, met de armen over elkaar geslagen onder een koude, starende blik.
‘Dat was niet zo handig, Thomas.’

LXIX

Thomas liep in ganzenpas, bijna marcherend, voor haar uit over kasseitjes. Ze probeerde hem bij te houden op haar rubberen slippers, maar moest af en toe een pas bijhuppelen om niet te ver achter te raken. Ze hadden net samen gegeten en Thomas was vastbesloten vanavond nog de garage te vinden waar de auto van Hannah stond. Een Mercedes CLK, dat was toch een veel te grote auto om in Rome mee rond te rijden? En al helemaal als je zo’n slechte chauffeur was als Hannah. ‘Hee, wacht eens even op mij!’ riep Tamar naar Thomas die nu wel heel ver vooruit liep. Verstoord draaide Thomas zich om en bleef op haar wachten. Ze liepen door een vrij smalle straat met links en rechts hoge, overhellende huizen waar op de begane grond winkeltjes en kleine restaurantjes waren gevestigd. Er zat een ijszaak, een pizzeria en een winkeltje met olijfolie. Voor zich zag ze een metro-ingang. ‘Cavour’ stond er in grote letters boven. ‘We zijn er bijna,’ zei Thomas. Ze liepen nog zo’n 50 meter verder en toen stond Thomas stil. Links van hen was een klein pleintje met links en rechts huizen met aan de achterzijde een hoge stenen muur. Boven de muur liep een weg, de Via Cavour. Het pleintje was helemaal volgestouwd met auto’s. Alles stond tegen elkaar aan, er was geen ruimte om een auto weg te rijden. Ergens in het midden stond een zilverkleurige Mercedes. Hoe die ooit door het steegje op de parkeerplaats had kunnen komen zonder terrasstoeltjes en kledingrekken mee te slepen was Tamar een raadsel. Thomas probeerde een weg naar de Mercedes te vinden. Tamar stond een beetje onhandig toe te kijken. Ze vroeg zich af waarom hij zo graag naar die auto toe wilde. Dacht ie misschien dat Hannah er in zat?

LXVIII

‘Zijn er kerken in Rome die nìet mooi zijn?’ Hij zag even zijn vader voor zich, die een gidsje in zijn hand allerlei details aanwees op standbeelden, plafondschilderingen, ramen of andere prachtig bewerkte voorwerpen. Hij knipperde met zijn ogen en het beeld was verdwenen. Waar had hij toch last van?
‘Zullen we naar binnen gaan?’ vroeg ze.
‘Ik dacht dat jij zo’n honger had?’
‘Ja, maar ik wil ook wel wat van de stad zien. Het is toch een heel belangrijke kerk?’
Dat kon hij alleen maar beamen. Ze passeerden wat bedelaars op de trappen en liepen naar binnen.
‘Ik vond hem echt supermooi!’ zei Tamar onder het eten.
‘Dat heb je volgens mij al een paar keer gezegd,’ antwoorde hij geamuseerd. Ze zaten bij een klein restaurantje in een achterafstraatje. Het was er vrij rustig. De meeste Italianen zouden pas later komen en het voor de meeste toeristen lag het niet echt op de route.
‘Zo, daar zitten we dan,’ zei Tamar schaapachtig lachend. ‘Dat had ik nooit kunnen denken. Ik was toch altijd het kleine zusje voor je.’
Gaan we op dìe toer? dacht Thomas bij zichzelf.
‘Dat valt ook wel mee. Al was je wel een vervelende puber.’
‘Nou zeg!’ riep ze met gespeelde verontwaardiging. ‘Je hebt nog wel mijn eerste galajurk voor me gekocht. Ik moest daar laatst nog aan denken.’
‘Ja, dat weet ik nog.’
‘Je hoopte natuurlijk dat Hannah je daardoor nog leuker zou gaan vinden.’
Hij protesteerde heftig, maar haar ironische blik zei voldoende.
‘Ik vond het wel lief van je,’ zei ze grinnikend. ‘Vooral toen mijn ouders hem ook wilden betalen. Dus had ik een mooi extra zakcentje.’
Hij schoot in de lach. ‘En bedankt.’
‘Jij bedankt,’ zei ze, terwijl ze naar voren reikte en haar hand even op de zijne legde.

LXVII

Terwijl ze onder de douche stond grinnikte ze zachtjes om de naam van het hotel. Zou hij dit expres gedaan hebben? Aphrodite, hoe kwam hij er op? Ze had honger en bedacht dat ze nog niets gegeten had, terwijl het al half tien was geweest. Ze droogde zich af en schoot in een strakke witte driekwartsbroek en een zwart wijd hemdje. Het was buiten ongenadig warm. De overgang tussen dit weer en het weer in Londen maakte het gevoelsmatig misschien nog erger. Ze borstelde haar haar, deed snel wat poeder op haar gezicht en riep vanuit de douche naar Thomas of hij honger had. Thomas gromde wat. Of het een ja of een nee was kon ze er niet uit opmaken. Hij lag waarschijnlijk nu Harry Potter lag te lezen. Harry Potter, hij was toch al in de dertig, dat ie dit nog las?! Ze gooide de deur van de badkamer open en stak haar hoofd om de hoek. ‘Hé, honger?’ vroeg ze hem. Hij keek op van zijn boek, ‘Ja, ja, laten we wat gaan eten...’ Thomas had zijn shirt gewisseld en had nu een verwassen rode polo aan die slobberde rond zijn magere lichaam. Hij beende schuin rechts voor haar het vieze plein over tussen de chaos van taxi’s, reizigers en straatverkopers door.‘Het is even lopen, maar dan weet ik wel een aardig straatje waar we wat kunnen eten,’ zei hij. ‘Prima,’ zei Tamar. Ze liepen over de stoep links van een brede drukke weg. Na tien minuten lopen hield de huizenrij naast haar op en zag ze een leeg plein met een grote kerk. De trappen ervoor afgezet met een groot hekwerk. ‘Santa Maria Maggiore, mompelde Thomas die haar zag kijken. ‘Wil je naar binnen?’ vroeg hij.
‘Is ie mooi?’
Thomas haalde zijn schouders op.

LXVI

Met een taxi reden ze naar het hotel, dat pal naast station Termini lag. Hij zag Tamar met een opgetrokken wenkbrauw naar de grote uithangborden op de gevel kijken, die met verticale letters de naam van het hotel aangaven, maar ze zei er niets over. Een kruiperige receptionist heette hen hartelijk welkom. Thomas gaf hem zijn reservering door. Hoewel de Italiaan de gegevens professioneel afhandelde, zag Thomas toch een nieuwsgierige glimp in diens ogen toen hij even naar Tamar blikte. Hun paspoorten werden gecontroleerd en even later kregen ze beiden een plastic kaart voor hun kamer.
‘Eén kamer?’ vroeg Tamar sissend, toen ze samen in de lift stonden.
‘Rustig maar. Ik heb een driepersoons kamer geboekt. Er zijn meer dan voldoende bedden en het is er heel ruim.’
Ze knikte enigszins nors, maar toen ze eenmaal binnen was, was ze haar ergernis snel vergeten.
‘Mooi hoor!’ Ze gooide zonder omhaal haar koffertje en handtas op het tweepersoons bed, zoals hij wel verwacht had. Hij liep inwendig grinnikend naar de kleine kamer aan de rechterkant en legde zijn eigen weekendtas op het eenpersoons bed neer. Toen hij het raam opende, kwam het verkeerslawaai en de drukte buiten met de hitte mee naar binnen. Snel vergrendelde hij het raam weer. Tamar had intussen in de grote kamer de airco aangezet.
‘Vind je het goed als ik eerst even ga douchen? Kan ik meteen die stomme rok uitdoen.’
Hij wuifde dat het geen probleem was. Terwijl hij op de rand van zijn bed zijn schoenen uittrok, hoorde hij haar zacht neuriën, terwijl ze allerlei spulletjes uit haar tassen haalde en richting badkamer schuifelde.‘Wauw, dit is wel luxe, hoor!’ hoorde hij haar roepen. Hij liet zich achterover op bed vallen en onderdrukte het beeld dat hij bij haar zou staan onder de douche.