CIII

‘Wat een belachelijk verhaal’, zei Tamar. ‘Dus je bent hier alleen voor je gestolen ketting en mijn zus, ach, daar ben je allang overheen?’ Thomas keek haar stomverbaasd aan. Tamar schoof haar stoel naar achter en stond op. ‘Fijn dat je me nu wel alles vertelt’. Ze liep naar het raam, schoof de gordijnen opzij en keek de steeg in. Ze wist niet wat ze moest doen. Weggaan? Hier blijven en doen alsof het niet uitmaakte? Luigi en Bianca roepen en weer verder gaan met het drinken van rode wijn? Ze wist het niet. Ze voelde een knoop in haar maag. Het gevoel dat ze in de maling was genomen, en erger nog, dat iedereen dat had geweten behalve zijzelf.
Achter zich hoorde ze Thomas opstaan. ‘Tamar ik begrijp het als je boos bent. Je hebt er alle recht toe. Het spijt me, ik had je alles meteen moeten vertellen.’ Hij schraapte zijn keel ‘Ik beloof je dat we morgen niet alleen voor mijn hanger bij die garage staan maar dat we er ook staan om te zorgen dat jij met Hannah kan praten.’ Tamar bleef stil. ‘Het spijt me. Het spijt me echt. Ik speel vanaf nu open kaart met je, ok?’. Tamar draaide zich om. ‘Weet je, het maakt me niet uit. We halen morgen die hanger van jou en we gaan terug naar huis’.
Achter zich hoorden ze Bianca de keukendeur opendoen. ‘It’s settled?’ Vroeg ze. Tamar haalde haar schouders op. Bianca bukte zich en haalde twee flessen wijn uit het wijnrek. ‘Come on, let’s drink’. Ze liep de gang weer in en de trap op naar boven. Thomas en Tamar volgden haar. Bovenaan de trap kwamen ze uit in een lichte kamer. Aan het einde van de kamer leidden twee opengeslagen deuren naar een zonovergoten terras.