XCIX

Tamar probeerde het gesprek tussen Thomas en Luigi te volgen. Naast het feit dat ze maar weinig van het Italiaans kon maken, verstond ze ook maar de helft van wat er gezegd werd. Wel merkte ze opeens een plotselinge verandering in de houding van Thomas. Bianca leek het ook te merken en riep iets naar de twee mannen. Ze leken niet te reageren. ‘Kom op Thomas, neem een wijntje. Ik vergeef je, het is hier leuk,’ riep Tamar richting de schuifdeuren. Weifelend kwam Thomas door de deuren de kamer binnen. Gevolgd door een naar de grond starende Luigi. Bianca stond op om twee wijnglazen te pakken en siste in het voorbijgaan iets tegen Luigi. Daarna keek ze Thomas en tikte hem op zijn arm. ‘Hij maakt het je weer lastig hè?’ zei ze in het Engels. ‘Jullie hebben allebei ongezonde obsessies, alleen ben ik er bij jou nog niet uit of het te maken heeft met de hanger, of met het meisje met de hanger.’ Tamar keek verbaasd richting Bianca en Thomas.
‘Hanger?’, vroeg ze.
‘Oh no, he didn’t tell you,’ riep Bianca.
Tamar keek haar nietsbegrijpend aan, maar Bianca richtte zich tot Thomas.
‘Als jij dezelfde fouten wil maken met dit meisje als met haar zus moet je op deze voet doorgaan. Anders lijkt het me beter als je nu open kaart speelt. Vertel haar waarom je hier echt bent en we zoeken naar een oplossing. Anders kom je nergens meer, niet met haar, en niet met je hanger.’ Er viel een stilte. Tamar had het gevoel dat Bianca in een paar zinnen haar verhouding met Thomas had samengevat: er was een band en er werden dingen verzwegen.
Maar Bianca had geen tijd voor stiltes.
‘Hetzelfde geldt voor jou, Luigi. Geen gekonkel meer met Colin, open kaart en anders niets!’ Tamar viel van de ene verbazing in de andere.