CXVIII

Hij had Tamar nog nooit zo gehaat als toen ze hem veel te vroeg wakker kwam maken. Kreunend probeerde hij aan haar opgewekte ‘wakker worden!’ te ontkomen, maar toen hij het kussen om zijn hoofd klemde, begon ze gewoon harder te praten. Hij slikte een verwensing in en gebaarde maar dat hij echt wel wakker was. Ze kondigde aan te gaan douchen. Hij vond het best. Hij draaide zich met kussen en al om in bed op zijn rug en wreef de slaap uit zijn ogen. Harde baardstoppeltjes schuurden over het kussen toen hij zijn hoofd draaide om de telefoon te pakken. Zeven over zes. Zijn vingers trommelden op het matras en begonnen automatisch "Sinnerman" te spelen. Even later viel de hese stem van Nina Simone in met de tekst.
Hij ging op de rand van het bed zitten met het laken over zijn schoot en probeerde de vouwen uit zijn gedicht te masseren. Het had hem de vorige avond maar weinig tijd gekost om alles aan Wijnand uit te leggen. Nadat hij hem enkele malen vruchteloos op zijn mobiel had geprobeerd te bereiken, had hij het nummer van de winkel gebeld. Hij was niet verbaasd toen Wijnand vrijwel meteen opnam. Zijn vriend leefde echt voor zijn antiekwinkel. Nadat Thomas één en ander had verteld, kwam Wijnand met gerichte vragen en suggesties. De beste was misschien nog wel om ergens anders met Hannah af te spreken. Als het zou lukken tenminste om een door Tamar briefje achter de ruitenwisser te stoppen of ergens anders op de auto te plakken. Dat zou op zich nog niet zo eenvoudig zijn, maar het viel te proberen. De gedachte dat hij haar vandaag weer zou zien was te onwerkelijk om te bevatten. Een paar uur. En dit keer zou ze niet zo makkelijk wegkomen.