CVI

Luigi leek niet eens beledigd door de toon in Thomas’ stem, terwijl hij werd uitgemaakt voor alles wat mooi en lelijk was. Hij onderging geduldig de woedende woordenstroom die Thomas uitspuwde. Aan de rand van zijn blikveld zag hij Bianca en Tamar geschokt zijn kant opkijken, maar hij moest al zijn bitterheid en gal kwijt. Aan de overkant van de straat ging een raam open en een oudere vrouw begon te schelden dat hij zijn kop moest houden. Een hond sloeg aan. Italiaanse toestanden. Hij kalmeerde wat, terwijl Luigi tijd won door uitgebreid de vettige glazen van zijn bril begon te poetsen met dezelfde zakdoek waarmee hij het zweet van zijn gezicht had gewist. Hij zag dat Bianca met haar ogen rolde en een verontschuldigend gebaar richting Tamar maakte.
Thomas voelde een kriebelende lach in zich opwellen, die hij probeerde te onderdrukken. Toen schoot hij ineens vol in de lach. Luigi keek hem verward aan. Na de uitbarsting van zojuist, leek hij deze reactie niet goed te kunnen plaatsen. Ietwat onzeker begon hij mee te lachen.
‘Ik bezorg jullie last?’ zei Thomas weer serieus. ‘Hoezo dan?’
Luigi’s lach gleed van zijn gezicht. ‘Je was niet zo makkelijk te vinden. Nadat Colin mij inlichtte, ben ik hotels gaan bellen. Ik heb ook Paolo gebeld, maar je had niet gezegd waar je logeerde. Vanochtend heb ik het opgegeven en dacht ik dat ik je morgen bij de garage zou kunnen treffen. Ik ga naar mijn werk om iets om handen te hebben.’ Thomas zag dat de ogen van de Italiaan even naar zijn vrouw vlogen. ‘En toen, tot mijn grote verbazing, liep jij daar rond!’
‘Als Colin je ingelicht heeft, waarom dacht je dan dat ik Hannah bij me had?’
‘Omdat onze goede Engelse vriend niet wist dat je haar had meegenomen.’