CIX

Ze had het goed naar haar zin. In de zon, een glas wijn, mooi uitzicht, gezellig gezelschap, wat kon je je nog meer wensen? Ok, Luigi was wel een beetje een rare vent, maar Bianca compenseerde dat ruimschoots. De hele gespannen situatie was nu verdwenen en zelfs Thomas leek zich te vermaken. Hij had zich van Luigi weten te ontdoen door midden in een zin van Luigi aan een verhaal tegen Bianca te beginnen. Luigi had hem enigszins pissig aangekeken, maar Thomas had zich er niets van aangetrokken en was gewoon doorgegaan tegen Bianca. Die merkte wel op dat Luigi ‘not amused’ was, maar trok zich er ook weinig van aan, ze babbelde vrolijk terug. Luigi restte toen niets anders dan een uitgebreide studie van de terrastegels. Hij zat een tijdje met zijn schoenen over de tegels te draaien toen hij met een ruk op stond en het huis binnen liep. Bianca en Thomas keken elkaar aan maar zeiden niets. Het gesprek ging verder over Rome, over haar geschiedenis, over de kerk. Thomas stond op en begon de koepels om hen heen aan te wijzen en namen te geven. Aanvankelijk corrigeerde Bianca hem vanuit haar stoel, maar snel ging ze bij hem staan en begonnen beide geleerden tegen elkaar op te bieden. Bianca en Thomas staken op humoristische de loef af met feitjes en weetjes. En Tamar kreeg een college over de kunst- en kerkgeschiedenis van Rome. Ze schoot steeds weer in de lach als de een de ander vliegen probeerde af te vangen. Opeens veranderde Bianca van toon. ‘Thomas, je moet me je laten helpen. Ik denk dat je Luigi en Paolo onderschat als je denkt dat je morgen Hannah en je ketting gaat terugvinden’. Thomas keek geschrokken. Zijn gezicht en verstrakte en zijn schouders en rug stonden gespannen.