CXX

Al zou Hannah schrikken van het kaartje, waarschijnlijk zou ze het wel in haar tas stoppen en er op zijn minst over nadenken om met hen af te spreken. En wat nu, als Tamar en hijzelf daarna ineens voor haar neus stonden bij de garage? Wellicht ging het meteen goed en was het voorstel om af te spreken in de San Giovanni overbodig. Maar wat nu als ze negatief reageerde op hun verschijning? Zou ze dan alsnog wel naar de bedevaartskerk willen komen? Zou het beter zijn als alleen Tamar zou proberen contact met haar te maken?
Thomas wipte op en neer op de ballen van zijn voeten. Van welke kant zou ze komen? De kans dat ze hen zou passeren voordat ze bij de garage zou zijn, was minimaal. Het was het meest waarschijnlijk dat ze een taxi zou nemen tot aan de garage of met de metro zou komen. En die twee routes hadden ze vanaf hun plek goed in het oog. De garage was nog niet open. Groepjes mensen werden de metrohalte Cavour uitgespuwd, vroege Romeinen op weg naar hun werk. Hij zag geen bekende gezichten. Voor zover hij kon zien, waren er geen andere kapers op de kust. Zijn telefoon begon te trillen. Het was een sms van Colin.
‘Succes vandaag’ stond er in. Hij liet het aan Tamar zien, die een gezicht trok. Zelf had hij zijn Britse vriend al half vergeven dat hij zich ermee bemoeid had en Luigi erbij had betrokken. Snel maakte Thomas een antwoord, terwijl hij de garage tussendoor in de gaten hield.
‘Die is ook vroeg op, trouwens,’ zei Tamar ineens. ‘Het is nog een uur vroeger in Engeland.’
Thomas knikte afwezig. Op dat moment kwam er een blonde vrouw de straat inlopen.
‘Dat is er niet,’ zei Tamar teleurgesteld.