LXV

De hoofdstewardess vroeg met een lijzige, duidelijk verveelde stem aan alle passagiers hun gordels vast te maken. Tamar draaide heen en weer op haar stoel op zoek naar de gordel, ondertussen haar boekje in het netje van de stoel voor haar proppend en een passant proberend haar wikkelrok recht te trekken. Ze vroeg zich wat haar bezield had dit oude vod aan te trekken. De extase die zich van haar meester had gemaakt toen ze in de metro op weg naar huis dacht aan dertig graden had vast een belangrijk bijdrage geleverd aan haar vlaag van verstandsverbijstering. De wikkelrok was niet alleen enorm onpraktisch (je kon er niet in rennen of hard in lopen) ook was hij oud, verwassen en vooral hopeloos uit de mode. Wie liep er in 2007 nog in een wikkelrok tot op zijn enkels? Alleen vijf jaar geleden zag je nog mensen in zoiets lopen. De wikkelrok had samen met pareo, ook zo iets lelijks dat door menig modetijdschrift tijdloos werd geacht, verboden moeten worden.
Toen ze de gate uitliep, probeerde ze nogmaals tevergeefs haar nu gekreukte rok zo te draaien dat ze fatsoenlijk kon lopen zonder bijna in haar ondergoed te staan als haar rechterknie naar voren ging. Ze checkte zo onopvallend mogelijk of ze geen zweetplekken onder haar armen had en vroeg zich af waar Thomas zou zitten. Het hotel dat hij geregeld had was in ieder geval netjes geweest. Drie sterren en airco was wat ze nu nodig had. Een metrostation was vlakbij, dus ze zouden dit weekend niet veel tijd hoeven verspillen aan vervoer. Het was jaren geleden dat ze in Rome was geweest, ondanks dat ze niet veel tijd zou hebben voor toeristische attracties verheugde ze zich op dit weekend. Daar stond hij, met een Harry Potter boek onder zijn arm.

LXIV

Na een oncomfortabele vlucht stond hij in de aankomsthal van Ciampino. Met een papieren zakdoekje veegde hij het zweet van zijn voorhoofd. In Engeland was het nog steeds regen wat de klok sloeg als hij Colin’s verhalen en het nieuws aanhoorde, in Nederland was het ook niet bepaald zomers, maar hier in Rome was het echt bloedheet. Schuin boven hem gaf een bord aan dat het 31 graden was. Het zakdoekje was inmiddels een waardeloze frommel geworden, maar hij probeerde toch zijn nek wat droger te maken. Verspilde moeite. Hij voelde dat zijn haren in kleine, natte sliertjes tegen zijn huid plakten. Thomas verlangde naar een douche – of nog beter, een lekker lauw bad. Een overbodige blik op het televisiescherm van aankomsten gaf aan wat hij al wist: Tamar’s vliegtuig zou over een half uurtje landen. Hij kocht een flesje water, mede om te testen of zijn basale kennis van het Italiaans nog toereikend was en installeerde zich met de laatste Harry Potter en zijn koffer op een ijzeren stoeltje.
Hij was zo in het boek verdiept en de nadere ontknoping, dat hij bijna de tijd vergat. Precies op het moment dat haar vliegtuig zou moeten landen, liep hij naar het afgesproken punt om daar nog even staand verder te lezen. Het duurde even voordat ze haar koffer van de band had gehaald, maar uiteindelijk zag hij haar zijn kant uit lopen. Ze zwaaide vrolijk naar hem en hij grinnikte. Ze droeg een blauw topje op een veelkleurige wikkelrok en ze had haar zonnebril in heur haar gestoken. Toen ze tegenover elkaar stonden, wist hij niet goed hoe hij Tamar moest begroeten. Zelf leek ze ook even in verwarring. Hij boog zich voorover en gaf haar een voorzichtige zoen op haar wang.
‘Pff, wat is het hier warm,’ zei ze.

LXIII

Vrijdagochtend had hij haar pas gebeld. Ze zat al op haar werk en was nogal gepikeerd geweest. Toen ze hem volkomen wanhopig donderdagavond had gebeld, was er niet opgenomen. En toen hij vrijdag wel belde was ze daardoor nogal kortaf geweest.
Maar Thomas had goed nieuws gehad. Hij had uitgevonden waar Hannah een tijdje gewerkt had in Rome en in welke buurten ze vaak kwam. Hij had niet verteld hoe hij dit allemaal wist. Tamar had het kort gehouden en gezegd dat ze hem zou terugbellen als ze een vlucht had gevonden voor die avond. Thomas zou vanaf Amsterdam vliegen en een hotel regelen.
Ze had donderdagavond internet gecheckt of er, als Thomas onverhoopt nog zou bellen, nog vluchten naar Rome te krijgen zouden zijn voor vrijdagavond. Ze wist dus waar ze ongeveer moest zoeken. Binnen een half uur had ze een vlucht van London Gatwick naar Rome Ciampino. Om vijf uur zou ze vliegen. Later kon niet volgens het vluchtschema. Ze zou dus iets moeten verzinnen om zo vroeg van haar werk weg te kunnen.
Ze belde Thomas om te zeggen dat ze een vlucht had en hoe laat ze zou landen. Hij zou haar het hotel sms-en en die middag nog naar Rome vliegen. Het werd een hele klus om op tijd op Ciampino aan te komen. Ze moest vanuit haar werk langs huis, tassen pakken, metro en trein naar het station nemen en dan op tijd inchecken.
Gelukkig had ze gisteravond al wel een tas met kleren klaar gezet. Het moest lukken om binnen anderhalf uur vanaf haar werk, via haar huis, op het vliegveld te komen. Met Easyjet had ze een veertig minuten voordat de vlucht vertrok, half twee moest ze dus weg van kantoor. Haar werk was zo ongeveer wel af, nu nog een smoes verzinnen...

LXII

Ondanks Paolo’s beroerde Engels en slissende spraak, bleek uit het gesprek dat de Italiaan in betrekkelijk korte tijd veel te weten was gekomen. Hoe hij aan die informatie was gekomen, bleef wel onduidelijk. Paolo mompelde iets over juweliers, antiekzaken en taxichauffeurs, maar bij doorvragen bleek zijn Engels ontoereikend om alles precies uit te leggen. Belangrijkste was dat Hannah in elk geval in Rome was – of was geweest. Ze was meermalen gezien met een oudere man (een buitenlander volgens Paolo) in de duurdere restaurants en ze scheen in Trastevere een tijdje in een appartement te hebben gewoond. Ook had ze een half jaar voor een reisorganisatie gewerkt om Nederlandse toeristen die vragen of problemen hadden, in hun eigen taal te woord te staan. Maar, zo voegde de Italiaan eraan toe, die baan had ze opgezegd en het appartement werd inmiddels door een ander stel bewoond. Toen Thomas zijn teleurstelling tot uitdrukking bracht, bleek Paolo zijn beste troef tot het laatst bewaard te hebben: via een vriend bij de politie was hij erachter gekomen dat ze vorige week een fikse aanrijding met haar auto had gehad. De afkeuring in Paolo’s stem was onmiskenbaar, toen de Italiaan vertelde dat ze de voorkant van haar Mercedes CLK cabrio in de prak had gereden. Ze had een leenauto gekregen en de CLK stond nog bij een garage in het centrum van de stad. Maandag kon ze hem ophalen.
Thomas bedankte Paolo uitbundig voor alle moeite, maar deze leek maar de helft te verstaan en maakte een einde aan het gesprek. Met trillende vingers legde Thomas zijn Nokia neer. Na al die tijd had hij haar eindelijk gevonden. Zijn eigen nutteloze speurtochten vielen in het niets bij de efficiëntie van Paolo. Dat had Wijnand goed geregeld. Ook al was Paolo niet goedkoop gebleken. Hannah was gevonden!

LXI

De vraag had Tamar verbaasd, maar haar eigen antwoord nog meer. ‘Ja’ had ze gezegd. Thomas zou haar donderdag bellen en als hij meer wist zouden ze naar Rome gaan. Als ze Pat nu zou bellen, zou hij door het lint gaan. Ze belde hem niet. In plaats daarvan besteedde ze de hele avond aan het bakken van een nogal bewerkelijke butterschotchtaart bestaande uit twee lagen cake met daartussen monchou. Er bovenop kwam ook een laag monchou, het geheel werd afgewerkt met een plakkerige laag gesmolten suiker en tuttige bloemetjes van suikerwerk.
Ze ging vroeg slapen en nam de volgende ochtend de taart mee naar het werk in de ronde tupperware doos die ze van haar moeder had gekregen. Niet dat ze iets te vieren had, maar iemand moest de taart toch opeten. Als ze het zelf zou doen elke keer als ze een taart uitprobeerde kon ze haar figuur wel vergeten.
Op kantoor vloog woensdag voorbij en voor ze het wist was het alweer donderdag. Ze werd donderdagochtend wakker met een raar soort knoop in haar maag. Vandaag zou er iets spannends gebeuren, ze voelde zich net een klein kind. De hele dag op haar werk keek ze verwachtingsvol op als de telefoon ging, maar nooit was het Thomas. Toen de werkdag erop zat, was ze enigszins teleurgesteld dat ze nog steeds niet gebeld was. Aan de andere kant, bedacht ze, nam de kans dat hij vanavond zou bellen nu alleen maar toe. Ze haastte zich met de metro naar huis, hier onder de grond had ze geen bereik, dus ze moest zo snel mogelijk bovengronds zien te komen. In haar haast struikelde ze op de trap naar de uitgang en stootte met haar scheenbeen hard tegen de metalen traptrede aan. Ze vloekte terwijl zichzelf ophees aan de trapleuning.

LX

‘Schitterend, gewoonweg, schitterend!’
Colin leek niet meer bij te komen van het lachen. Misschien vond zijn vriend dit zo grappig, omdat het alleen maar hard regende en hij op het nieuws zag hoe delen van zijn land onder water stonden. Zojuist had hij verteld dat zijn onuitstaanbare oudtante Mildred in Tewkesbury woonde, maar inmiddels inclusief boedel en schoothondjes richting de familie in Schotland was vertrokken. Enigszins gepikeerd luisterde Thomas tot ook het gesnuif wat afnam en hij de telefoon weer dichterbij zijn oor hield.
‘Zo grappig is het nu ook weer niet.’
‘Dit is verkeerd, hoe zeg je dat in het Nederlands, op zoveel niveaus?’
‘Ja, ja, ik snap het. Het was een spontane actie. Voor ik het wist, had ik haar al meegevraagd.’
‘Het lijkt wel zo’n soapserie waar onze Amerikaanse neven zo goed in zijn. Maar serieus: zou je dat nu wel doen?’
‘Wat? Naar Rome gaan? Of Tamar meenemen?
‘Beide. Ik zeg het niet uit jaloezie, maar ben je niet bang dat jij en Tamar… En dan samen je vorige vriendin en hááár zus zoeken…’
‘Ik weet hoe het klinkt, maar ergens is het wel logisch, toch?’
Colin gromde iets ondefinieerbaars. ‘Wanneer bel je Tamar terug?’
‘Donderdag.’
‘Hmm. Ik ga ophangen, heb vanavond iets van de Rotary. Ook met partners. Tania wil niet mee, dus ik moet even iets anders verzinnen. Doe Tamar de groeten van me.’

Thomas gooide zijn telefoon op het tafeltje neer en tilde zijn zachtjes piepende kat van zijn schoot. Hij moest nu een hoop dingen gaan regelen. Wijnand had hem het nummer van die vriend in Rome gegeven. Die zou eens discreet rond gaan vragen bij collega’s of zij ook een dame met een foto van een juweel in de zaak hadden gehad. Volgens Wijnand was dat lastige klusje Paolo wel toevertrouwd.

LIX

Rome? Hoe wist Thomas dat Hannah in Rome zat.
‘Laten we het er maar op houden dat ik het gewoon weet’, zei Thomas.
‘Okeeee’, sprak Tamar, verbaasd en enigszins gepikeerd. Gepikeerd omdat Thomas al een spoor had en omdat hij zelfs een beter spoor had.
‘Ga je naar haar toe?’ vroeg Tamar.
‘Mwoah, weet niet’, zei Thomas. ‘Waarom bel je míj eigenlijk? Verwacht je dat ik er iets mee ga doen, met deze informatie?’
Eerlijk gezegd dacht Tamar van wel. Thomas was geobsedeerd genoeg om meteen in een vliegtuig naar Rome te springen en op elke deur in Rome te kloppen.
In plaats van antwoord te geven op de vraag vroeg Tamar ‘Weet je wáár ze precies is in Rome? Heb je een adres? Een aanwijzing?’
‘Ik heb aanwijzingen ja, maar weet het niet precies. Anders had ik daar natuurlijk allang gezeten.’
‘Wil je haar terug?’ vroeg Tamar, waarbij ze zich verbaasde over haar eigen directheid.
‘Nee.’ Het bleef even stil. ‘Maar ik wil haar wel spreken. Denk ik.’
Nog tien minuten spraken ze over waar Hannah kon zijn, waarom ze in Rome was. Het gesprek liep verrassend vlot. Eigenlijk had Tamar nooit zoveel gepraat met Thomas, nooit zo dat het echt ergens over ging. Over iets reeëls, iets in het hier en nu. Natuurlijk hadden ze bij Hannah thuis altijd veel over geschiedenis en kunst gesproken, maar dat waren andersoortige gesprekken geweest, Thomas was dan altijd een beetje pedant. Had zich overduidelijk gewenteld in de rol van leraar. Toch raar, Colin was daar, hoewel ouder en geleerder, altijd heel anders in geweest.
‘Als ik meer weet, ga je dan met me mee naar Rome?’
De vraag kwam volkomen onverwachts ‘Alsof jij iets te doen hebt daar in Londen als je niet hoeft te werken’ voegde Thomas er aan toe.

LVIII

Zelfs toen hij onder de douche stond, hoorde hij Hannah nog omfloerst zingen over de onbetrouwbaarheid van mannen. Hij was erbij geweest die avond en had haar mooier gevonden dan ooit, zoals ze daar op het podium had gestaan in een groen met zwart jurkje en haar bruine laarzen. Thomas glimlachte bij de herinnering. Hij pakte zijn shampoo en begon zijn haar te wassen. Intussen kwamen Colin’s woorden weer naar boven. Wilde hij echt de directe confrontatie met Hannah aan? Toegegeven, hij had haar gezocht, alles op alles gezet om haar te vinden. Bij haar verontruste ouders langsgegaan, haar zus en vriendinnen plat gebeld, haar collega’s lastig gevallen. Alles had hij ingecasseerd. De medelijdende blikken, hun onzekere lachjes omdat hij ze in verlegenheid had gebracht, hun ergernis en – later – hun woede. Was hij te…
Thomas stak zijn hoofd buiten de douchecabine. Shit! Het was zijn ringtone die hij hoorde. Zijn mobiel lag in de woonkamer. Moest hij opnemen? Als het Wijnand, Brian of Colin was, spraken ze wel zijn voicemail in. Als het maar niet zijn vader was. Of nog erger: zijn moeder, met weer een verhaal over welke tuinplant ze nu weer gekocht had. ‘Laat maar gaan,’ dacht hij. Zodra het signaal was afgelopen, werd er opnieuw gebeld. Zuchtend draaide hij de kraan uit en sloeg hij snel een handdoek om zijn middel. In de display zag hij verrast dat het Tamar was.
‘Thomas Brevers,’ sprak hij zo neutraal mogelijk, terwijl hij een natte lok uit zijn rechteroog veegde.
Ondanks haar opgewonden toon, had hij al snel de feiten op een rij gezet. Zijn hart bonsde. Kon het toeval zijn dat Hannah in één week het juweel probeerde te verkopen èn haar zus belde?
‘Ik weet alleen niet waar in Italië ze zit,’ zei Tamar.
‘Ik wel. In Rome.’

LVII

En alweer regende het toen Tamar naar buiten moest. Het was half zes en met bakken werd er een tropische moesson over Londen uitgegoten. Dit was vast het natste jaar in eeuwen.
Onder haar parapluutje liep ze naar de metro. De halte die ze moest hebben was een eindje lopen, maar dan had ze tenminste een directe verbinding naar Marble Arch. Ze liep langs het standbeeld van Wellington naar de ingang van het station. Ze wurmde zich in een overvolle, dampende coupé om er zich zeven haltes later weer uit te wurmen.
Het was opgehouden met regenen en ze genoot van de frisse lucht die er in de stad hing. Het wandelingetje naar huis deed haar goed. Ze besloot zelfs een ommetje te maken door Oxford Street. Ze had een besluit genomen. Ze zou Thomas bellen en hem zeggen dat Hannah had gebeld. Hij verdiende het te weten dat ze weer contact had gezocht. Al bij al was hij er maar bekaaid vanaf gekomen. Eerst jarenlang leren leven met de grillen van een echt niet makkelijke dame, en vervolgens verlaat die dame je zonder een woord. Ze had groot medelijden met Thomas gehad. Zijn pogingen Hannah te vinden waren bij tijd en wijle volslagen zielig geweest. Dat zo’n jongen zo’n moeite deed voor iemand als Hannah verbaasde haar. Ze zou vanavond bellen met Thomas en misschien had hij een vermoeden waar in Italië Hannah kon zijn.
De hele situatie, de spanning dat er na jaren eindelijk iets gebeurde, deed Tamar goed. Het mysterie van Hannah’s verdwijning, de schijnbaar onoplosbare puzzel, het doorbrak de sleur van alledag.
Thuis gekomen pakte Tamar haar mobiel uit haar rode, doorgestikte, Chanel look-a-like tas. Ze ging zitten op de bank en zocht het nummer van Thomas op in haar telefoon. Ze drukte op het groene telefoonhoorntje.

LVI

Thomas lag uitgestrekt op zijn driezitsbank. Zijn hoofd rustte op de zitting, zijn benen hingen over de leuning en zijn rechtervoet volgde het ritme van de muziek op zijn stereoinstallatie. Hannah had deze cd voor hem gebrand en het bevatte een allegaartje van artiesten en stijlen. ‘Als je ernaar luistert, begrijp je me helemaal,’ had ze gezegd. Dus was hij begonnen met Tom Waits’ rauwe stemgeluid bij "A little drop of poison". Nu luisterde hij naar Sheryl Crowe’s "Strong Enough". Hoe vaak had hij deze cd niet gedraaid? Ontelbare keren, vooral vlak nadat ze weg was gegaan. Hij had de songteksten van alle veertien nummers uitgeprint en naast elkaar op de muur van zijn studeerkamer geprikt. Welke betekenis zat erachter? Zaten er aanwijzingen in verborgen, die hij gemist had? Een vrolijke popdeuntje als "Love me do" van The Beatles losten de ondoorgrondelijke Tori Amos af. In welk opzicht correspondeerden de door Michael Stipe of Nina Simone gezongen teksten met elkaar? Nooit had hij helemaal opgegeven Hannah’s nummers te doorgronden. Sommigen van de liedjes had hij haar voorheen nooit horen luisteren en toen hij de cd aan haar vriendin Karlijn had laten zien (zonder daarbij de ware reden te noemen) had die er nauwelijks iets over kunnen zeggen. Thomas skipte door naar het laatste numer. Het was een slechte opname van één van haar eigen kroegoptredens, met veel gejoel en gepraat erdoorheen. Na de intro hoorde hij haar haar jazzy stem over de luidsprekers. Het begin leek nog wat timide, maar bij het tweede couplet leek haar stem vertrouwen te winnen.
‘A man is a suitcase full of lies,’ hoorde hij Hannah voor de zoveelste keer zingen. Had het zelfgeschreven nummer betrekking op hem of op één van haar vorige vriendjes? De mannen waar ze altijd zo ergerlijk vaag over deed?

LV

Wederom baande ze zich een weg door de regen. Nu gewapend met paraplu en in de tegenovergestelde richting van gister. Het was 8 uur en ze wilde op tijd de metro halen. Gisteravond had ze haar ouders gebeld over Hannah. Haar ouders hadden verbaasd, maar bijzonder rustig gereageerd. Samen met hen had ze gespeculeerd over de vraag waar Hannah nu zou zijn. Omdat Tamar Italiaans op de achtergrond dacht te hebben gehoord lag het voor de hand dat ze in Italië was. Maar aan de andere kant: waarom zou Hannah zo makkelijk haar verblijfplaats prijsgeven? Misschien was ze gisterochtend wel op weg geweest naar een vliegveld om het land te verlaten en vond ze daarom dat ze makkelijker kon bellen, en met name vanaf een openbare plek. Een plek waar je kon verwachten dat de achtergrondgeluiden iets weg zouden geven.
Stel dat Hannah nog wel in Italië was, waar zou ze dan zijn? In hun jeugd waren ze vaak bij het Lagio Maggiore en het Lago di Piano geweest, die omgeving kende Hannah dus goed. Maar met Thomas was ze ook in Venetië en in Toscane geweest, in Florence, in Sienna en in Lucca. En tijdens haar studie was Hannah ook in Rome geweest. Ze kon dus eigenlijk overal zijn. Zelfs op een plek waar ze nog nooit eerder was geweest. Hannah sprak redelijk Italiaans en zou dus vast wel ergens een baantje hebben kunnen vinden. Ergens als tolk of als gids of op een toeristenbureau. Misschien had Hannah wel een Italiaanse vriend. Misschien wilde ze gaan trouwen en probeerde ze daarom het contact te herstellen?Ze stapte uit bij de metrohalte bij haar werk. Als ze binnen was voordat iedereen binnen zou zijn kon ze nog even op interent zoeken mogelijke plaatsen waar Hannah zich bevond. Haar internetverbinding thuis vertoonde gisteravond weer kuren…

LIV

‘Dat is niet waar!’ riep Thomas uit. Is dat wel zo? was de vraag die meteen zijn hoofd gevormd werd.
‘Misschien heb ik me vergist,’ antwoordde Colin diplomatiek. ‘Maar toch denk ik dat je bang bent om van Hannah antwoorden te krijgen. Ze heeft nooit verteld waarom ze is weggegaan. Toen was de gedachte dat ze niet meer van je hield onverdraaglijk. Je hebt jezelf lang voorgehouden dat dat het niet kon zijn. Dat er een andere verklaring moest zijn. Tenslotte was ze niet alleen uit jouw leven verdwenen, maar had ze iedereen achtergelaten. Zelfs haar familie.’
Thomas knikte woordeloos mee. Zijn keel voelde ruw aan en zijn mond was droog.
‘Toen je me vertelde dat ze weg was, was ik zelf net zo verbijsterd als jij. Jullie leken zo gelukkig samen.’
Even kneep Thomas zijn ogen dicht. Al die uren die ze samen hadden doorgebracht, pratend, lachend, ruziënd. Ze had haar buien gehad, haar stemmingswisselingen en ze was zeker niet makkelijk geweest. Maar was dat niet onderdeel geweest van de uitdaging? En net toen hij dacht dat het hen gelukt was om hun stormachtige relatie wat rust en regelmaat te geven, had ze hem achtergelaten met honderden vragen.
‘Maar goed,’ ging Colin verder. ‘Ik vermoedde wel dat jij haar van andere motieven verdacht, al wist ik natuurlijk niet dat ze het juweel had meegenomen. En toen dacht je vast dat ze uit hebzucht had gehandeld?’
‘Ja,’ beaamde Thomas.
‘Maar uiteraard was dat niet de reden. Anders zou ze geen drie jaar gewacht hebben om het juweel te verkopen.’
‘Inderdaad.’
‘Dus voordat je eventueel naar Rome vliegt, moet je je misschien bedenken wat je daar wil vinden… àls je daar al wat vindt.’
‘Wat moet ik dan? Ik wil het juweel terug.'

‘Zelfs als dat een confrontatie met Hannah inhoudt?’

LIII

Met drie zware tassen probeerde Tamar de bij de ingang gestationeerde mensen te ontwijken. Het regende pijpenstelen en aangezien de Tesco nog de enige winkel was die open was en beschutting tegen de regen bood, schuilden alle mensen die vanaf de metro naar huis liepen bij de ingang van de supermarkt. Drommen drijfnatte mannen in lange jassen met druipende paraplu’s versperden de doorgang. Met haar tassen als stootkussen probeerde ze zich een weg naar buiten te banen. Toen ze eenmaal buiten stond, vroeg ze zich af waarom ze graag naar buiten had gewild. Het regende echt ongenadig hard. Niks global warming. Het was een rotzomer tot nu toe. Ze besloot ondanks de regen maar naar huis te lopen. Na ongeveer vijftien minuten bereikte ze de voordeur van haar appartement. Ze zocht in haar drijfnatte handtas haar sleutelbos, terwijl ze probeerde de boodschappentassen in haar handen te houden. Dat ging niet en na vijf minuten gaf ze het vloekend op en zette de tassen op de stoep. Ze graaide, terwijl het water vanaf haar mouwen in stromen haar handtas in liep, in de natte brei van lipsticks, boodschappenlijstjes, zakdoekjes en pakjes kauwgom. Na weer vijf minuten stond ze binnen. Ze liep de trap naar haar eigen deur op, ze deelde de ingang met een appartement beneden. Eenmaal binnen in haar eigen appartement kleedde ze zich op de deurmat helemaal uit. Naakt liep ze naar de badkamer en wikkelde zich in een grote handdoek. Ze schudde de boodschappen uit de tassen op het kleed in haar woonkamer en sorteerde de spullen die ze nodig had voor haar avondeten. Ze trok een fles rosé open, koud was ie toch al door de regen, en schonk zichzelf in. Ze ging op de bank zitten, pakte de telefoon en toetste het nummer van haar ouders in.

LII

Na het weekend voelde Thomas zich goed genoeg om Colin terug te bellen. Eerst kreeg hij een chagrijnige Tania aan de lijn, die hem probeerde af te poeieren. Op de achtergrond hoorde hij Colin vragen met wie ze verbonden was, wat tot een discussie leidde die Thomas maar half meekreeg. Even later kwam Colin zelf al grinnikend aan de telefoon.
‘Ze heeft me gekrabd, kun je je dat voorstellen?’
Thomas was niet de stemming en legde kort uit wat Wijnand hem verteld had. Voor een moment liet Colin zijn Britse gereserveerdheid vallen en uitte hij een forse krachtterm, die uitdrukking leek te geven aan zijn verbazing.
‘En nu? Wil je nu naar Rome?’
‘Ik weet het niet. Het is zoeken naar een speld in een hooiberg.’
Dat ontlokte Colin een bulderende lach. ‘Dat heeft je met Tamar ook niet tegengehouden. Misschien moet je in Rome maar flink wat zwembaden op je zoeklijstje zetten.’
‘Bedankt,’ antwoordde Thomas zuur.

Even was het stil, alsof Colin naar woorden zocht.
‘Wil je Hannah nu wel vinden?’ vroeg hij weer ernstig.
‘Hoezo?’
Thomas was direct op zijn hoede. Wat bedoelde Colin? Zijn vriend liet een klein kuchje horen, een discrete manier om een gevoelig onderwerp aan te snijden.
‘Drie jaar geleden zou je naar de hel gegaan zijn als je dacht Hannah daar aan te treffen. Maar die tijd heb je inmiddels wel gehad. Tamar volgen was eigenlijk makkelijk. De kans dat ze Hannah daar zou ontmoeten, was nihil. Ondanks je ogenschijnlijke impulsiviteit, was het een relatief veilige keuze.’
Thomas wilde protesteren, maar Colin gaf hem geen kans om iets ter berde te brengen.‘Ik denk dat je bang bent om Hannah echt te ontmoeten. Zoals ik je in ons laatste gesprek ook al zei, ben je volgens mij meer geïnteresseerd in het juweel.’

LI

Volkomen verbouwereerd legde Tamar de telefoon terug op de haak. Ze stond midden in haar kamer en keek verdwaasd naar de witte kantoorwanden. Na drie jaar niets van haar zus gehoord te hebben belt ze simpelweg op om je te feliciteren met je verjaardag.
Tamar ging op haar bureaustoel zitten en liep het hele gesprek na in haar hoofd. Hannah had haar gefeliciteerd. En Tamar was stil gebleven, met stomheid geslagen. Hannah was in een schor lachen uitgebarsten en had gezegd dat zij het echt was. Toen Tamar eindelijk een mompelend ‘jeetje’ kon uitbrengen was de stationsomroeper weer opnieuw begonnen en had wederom zijn onverstaanbare verhaal afgedraaid. Het was duidelijk Italiaans geweest, bedacht ze zich nu. Hannah stond ergens op een Italiaans station. Na ‘jeetje’, had Hannah haar gevraagd hoe het met haar ging. En Tamar had alleen ‘goed’ kunnen uitbrengen. Pas toen bedacht ze zich dat dit haar enige manier was meer te weten te komen van Hannah en vooral waar ze was. Dus greep ze haar kans om iets meer te zeggen dan ‘jeetje’ en ‘goed’. Ze vroeg hoe het met Hannah ging. Waar ze was Waarom ze weg was gegaan. Waarom ze niets had laten weten, ook niet aan papa en mama. Waarom ze nu belde. Vooral dat laatste wilde Tamar weten, waarom belde ze nu?
Hannah had niet op alle vragen antwoord gegeven.Ze zei dat ze Tamar miste, met haar wilde praten. Dat ze haar redenen had gehad weg te gaan. En dat ze haar redenen had gehad niets te laten horen. Dat ze niet kon zeggen waar ze was. En dat ze snel weer zou bellen. En toen hing ze op.
Tamar draaide heen en weer op haar bureaustoel. Ze moest haar ouders bellen. En misschien moest ze Thomas ook bellen. Misschien was dat verstandig.

L

Het duurde even voordat Thomas zijn voordeur open kreeg. Dat laatste biertje had hij echt niet meer moeten nemen.Wijnand en Brian hadden al jaren een slechte invloed op hem. Hij gooide zijn sleutels in het bakje in de gang en liep, terwijl hij zachte boertjes liet, zijn woonkamer binnen. Hij schopte zijn schoenen uit en liet zich op de bank zakken. Zijn lichaam wilde dat hij nu onderuit gleed en zijn ogen dicht deed om in een zalige roes weg te zakken, maar een stemmetje fluisterde hem in dat zijn bed ook echt heerlijk zacht zou liggen. Thomas tastte naar de telefoon, die in de houder naast de bank stond.

Zijn voicemail bevatte maar liefst vier berichten. Uit zijn binnenzak diepte hij een oud bioscoopkaartje op en hij graaide naar een pen. Als hij zijn berichten niet opschreef, wist hij morgen niet meer wie er gebeld had. De eerste voicemail boodschap was van Colin. “Vraagt hoe het gaat”, schreef hij pietepeuterig op. Na de vrouwenstem die het tweede bericht aankondigde, volgde alleen een korte ruis, waarna de verbinding werd verbroken. Het derde bericht was van zijn vader. Thomas kreunde. Dat kon zeker wel wachten. De enige reden voor zijn vader om te bellen was om over zijn moeder te klagen. Daar had hij zeker geen zin in om naar te luisteren. Het vierde bericht was van Katja, een vriendinnetje, die vroeg of hij meeging de stad in. Jammer dat hij haar ook niet was tegengekomen.

Onder zijn aantekeningen schreef hij: tickets Rome. Hij moest morgen echt even op internet kijken wat de prijzen waren. De komende weken had hij geen verplichtingen op de universiteit. Moest hij deze dwaze zoektocht blijven voortzetten? Het gesprek met zijn vrienden had geen concrete oplossingen opgeleverd. Ook het bier had hem geen nieuwe inzichten gebracht.

XLIX

Maandagochtend kwart over 9. Tamar’s werkweek begon. Ze nipte enigszins versuft aan haar eerste kopje koffie terwijl ze haar e-mail checkte en één voor één de digitale verjaardagskaarten in haar mailbox opende.
Gisteravond had ze Pat en Sam naar de bus bij Marble Arch gebracht. Daarvoor hadden ze thuis al een voorproefje op Tamar’s verjaardag genomen. Met een zelfgebakken geglazuurde cake en drie flessen sparkling rosé hadden ze de hele middag op de bank doorgebracht. Zaterdagavond was het laat geworden en een middagje thuis op de bank was precies wat ze daarna nodig hadden. Van de hoeveelheid alcohol die ook nu weer werd weggewerkt, was Tamar zich echter niet veel beter gaan voelen. Terug van de wandeling naar de bushalte was ze meteen in bed gedoken en in slaap gevallen. Om twaalf uur was ze wakker gebeld door haar enthousiaste ouders die haar al zingend als eersten feliciteerden met haar verjaardag. Na wat slaperige zinnen van Tamar hadden ze weer opgehangen.
Met een tingeltje kwam er weer een nieuwe e-mail binnen, weer een berichtje. Een zurige e-card van Marlies met de tekst ‘nog een jaar en dan ben je dertig. Voor je het weet ben je te oud voor kinderen.’ Marlies had achter die zinnen een dik ‘hahaha’ getikt, maar het geheel kwam niet echt grappig over. Ze nam een laatste slok van haar koffie en stond op om een nieuwe beker te gaan halen toen de telefoon op haar bureau ging. Ze boog zich voorover om hem op te nemen. ‘Tamar Mendel’. Het bleef even stil aan de andere kant. Ze hoorde een duidelijke ruis op de lijn. Toen begon iets dat klonk als een stationomroeper op de achtergrond een verhaal af te steken dat voor Tamar volkomen onverstaanbaar was. Het klonk Italiaans. ‘Met Hannah. Gefeliciteerd met je verjaardag, zusje.’

XLVIII

‘Was het Hannah?’ Opnieuw Brian.
‘Tja,’ antwoordde Wijnand. ‘Het was een blonde vrouw van begin dertig…’
‘Natuurlijk was het Hannah!’
Thomas’ stem klonk schor toen hij eindelijk woorden had gevonden. ‘Wie anders? Zij heeft mijn juweel meegenomen. Zij is degene die het nu aanbiedt. Waar is ze? Is ze nog in Rome?’
Wijnand haalde zijn schouders op. ‘Geen idee. De juwelier heeft mijn vriend gebeld terwijl ze nog in de winkel stond en hij heeft haar vervolgens gevraagd of ze later terug wilde komen. Dat heeft ze vooralsnog niet gedaan.’
‘Hoe komt ze in Rome?’ viel Thomas geagiteerd uit. ‘Wat moet ze daar? Waarom probeert ze nu het juweel te verkopen?’
Brian maakte een sussend handgebaar. ‘Rustig maar. We komen er wel achter.’

Met een zucht leunde Thomas voorover op de tafel. Wat moest hij nu van dit alles denken? Drie jaar lang had hij haar gezocht. Haar ouders lastiggevallen, die ook niet wisten waar ze was. De medelijdende blikken van haar vriendinnen, die dachten dat hij haar alleen maar als vriendin terug wilde. Tamar, die zelf ook geen idee had waar haar zus uit hing. Hij snoof laatdunkend om zijn eigen stommiteiten. Zoeken in Amsterdam, zoeken in Barcelona. Proberen haar te vinden via internet. Opnieuw haar vriendinnen benaderen, die hem allengs meer als een freak gingen beschouwen. Proberen uit te vinden of het juweel ergens te koop werd aangeboden. Zijn grootste angst was dat het juweel niet meer intact zou zijn, dat de edelstenen eraf zou worden gesloopt en afzonderlijk verkocht. Diamantjes, robijnen, parels stuk voor stuk verpatst. Het goud omgesmolten. Dat waren zijn angstdromen. En toen hij de hoop bijna had opgegeven, Tamar volgen naar Londen, op goed geluk, zonder zelfs te weten waar Tamar heen ging, laat staan of ze daar Hannah zou ontmoeten. Gekkenwerk. Absoluut gekkenwerk.

XLVII

Pat vroeg naar de Britse mannen. En of ze Harjo nog had gesproken. En toen herinnerde Pat zich natuurlijk Thomas. En dat mocht het hele café weten, hij bleven maar krijsen ‘Hij heeft je naakt gezien! Hij heeft je naakt gezien!' Het was maar goed dat, buiten hen, niemand in de pub Nederlands verstond... Pat hield er de theorie op na dat, aangezien alleen de mannen met wie Tamar een relatie had gehad, haar naakt hadden gezien, Thomas nu de volgende moest zijn. Tamar was altijd tamelijk degelijk geweest als het om mannen ging. Slechts vier vriendjes had ze gehad. Dat waren ook de enige vier mannen met wie ze ooit het bed had gedeeld. En in de ogen van Pat, en zelfs Sam, was dat redelijk braaf. Voordat Sam Paul leerde kennen grossierde ze in mannen, en Pat, nou Pat, hoefde geen verdere toelichting. Pat bleef Tamar maar doorzagen: Of ze hem nog had gesproken? Waarom had ze hem niet gebeld? En toen ze begon te blozen nadat Sam haar vroeg wat ze van Thomas vond, werd Pat helemaal hysterisch. Eerst riep hij nog ‘ik zie een bruiloft, ik zie een bruiloft’, maar toen een van de gasten aan de bar zich verstoord omdraaide, keek Pat hem stralend aan en begon in zijn steenkolen engels te roepen ‘I hear weddingbells, kling klong, kling klong!’
Sam en Tamar keken elkaar gegeneerd aan. Sam stond op om te betalen. Tamar raapte hun jassen bij elkaar en probeerde de al goed aangeschoten Patrick in zijn jasje te krijgen. Samen wisten ze te voorkomen dat Pat het hele verhaal aan de gezette Engelsman aan de bar zou vertellen en namen hem mee naar buiten. 'What’s next?’ riep Pat. ‘Avondeten!’ riepen Tamar en Sam in koor. En met zijn drieën beenden ze richting St Martin's Lane.

XLVI ***EXTRA***

Wijnand keek hen schuchter aan, alsof hij zich versproken had en er het liefst het zwijgen toe zou doen.
‘Kom op,’ riep Brian ter aansporing. ‘Vertel!’
De ogen van de gezette antiekhandelaar vlogen een moment in Thomas’ richting, die ineens een knoop in zijn maag kreeg. In een flits voorvoelde hij wat Wijnand wilde gaan zeggen. Hij wilde ook iets zeggen, maar zijn mond was te droog om te reageren. Toen ging Wijnand verder en was het moment voorbij.
‘Zoals jullie weten heb ik drie jaar geleden de vraag uitgezet bij een aantal vrienden van me, of ze me wilden waarschuwen als de hanger van Thomas onderhands te koop zou worden aangeboden. Nu werd ik gebeld.’
Brian floot tussen zijn tanden en leunde bedachtzaam achterover. Thomas bleef onbeweeglijk zitten. Zou het waar zijn dat…?
‘Volgens mijn vriend, wiens naam ik niet zal noemen, werd hij benaderd door een collega. Vorige week is er in de zaak van die collega, die een klein juwelierszaakje in het centrum van de stad heeft, een blonde dame binnengestapt met een foto van een ketting met hanger. De ketting was een nieuw, goedkoop gouden prul, maar de hanger…’
Wijnand hief beide zijn handen op in een dramatisch gebaar en zuchtte diep. ‘De hanger, beste vrienden, was een juweel waarvan zelfs die collega – een derderangs figuur die meer verdient met heling dan met het verkopen van fatsoenlijke waar – onmiddelijk zag dat het oud en erg waardevol was.’
‘Een foto dus?’ Dat was Brian.
‘Inderdaad. Blijkbaar dacht ze slim te zijn door er alleen een foto van te maken. Maar het was natuurlijk een erg domme actie. Ze heeft geluk gehad dat die juwelier, de derde die ze bezocht, meteen mijn vriend gebeld heeft. Mijn vriend heeft een aantal mensen moeten overtuigen geen verdere actie te ondernemen.’

XLV

Gearmd liepen ze met zijn drieën door Oxford Street. ‘Show me Londen, Show me Londen’, zong Pat continue zachtjes voor zich uit. Ze waren op weg naar de metro. Het eerste wat ze zouden doen was uitstappen bij de Big Ben. Niets was volgens Tamar ‘more Londen’ dan daar uit de metro omhoog lopen en meteen oog in oog staan met de Big Ben.
Het was heerlijk weer. Het was 18 graden en het had net geregend. Een zonnetje begon voorzichtig te schijnen. Na de Big Ben zou Tamar hen Westminster Abbey laten zien, daarna zouden ze het nieuwe Churchill museum en de Cabinet War Rooms bezoeken en via The Horse Guards zouden ze naar Trafalgar lopen om daar een pub in te duiken. Hopelijk waren daar de wegversperringen vanwege de tweede (of eigenlijke de eerste) bomauto nu ook weggehaald. Na de weken van relatieve saaiheid die Tamar had moeten doormaken was ze nu bijna extatisch. Geen onbekenden tegen wie ze de hele dag beleefd moest doen, gewoon haar vrienden tegen wie ze alles kon zeggen.
Rond drie uur vonden ze in een zijstraat bij Trafalgar, bij Chandos Place een pub genaamd The Harp. Het was een pijpenla gevuld met rook met achter de bar een dame van zeker vijftig die zich veel te uitdagend kleedde. Na alle indrukken en al het geklets en gelach, middenin Westminster Abbey hadden ze zelfs de slappe lach gekregen, waren ze uitgehongerd. Ze bestelden drie pints met bier een stapel broodjes met worst, het enige dat je er aan eten kon krijgen, en gingen met zn drieën in een zitje zitten. Ze proosten op Londen en op Tamar en op de toekomst. En natuurlijk kwam binnen no-time het gesprek op de liefde. Na het liefdesleven van Pat kwam het gesprek al snel op Tamar.

XLIV

Wijnand had op een bierviltje een schema uitgewerkt om te bepalen wanneer ze welke kroeg zouden bezoeken, maar de indeling die ze na fel debatteren enthousiast in elkaar getimmerd hadden, ging verloren toen Brian vergat het bierviltje mee naar huis te nemen. Dus hadden ze besloten het lot te laten kiezen, oftewel: af te laten hangen van waar de mooiste vrouwen waren. Dit keer banjerde Wijnand tussen de terrasstoelen onder de luifels door en liep regelrecht bij Plein XIX naar binnen. Brian haalde op een blik van Thomas zijn schouders op en volgden ze hem maar.

Het was nog niet druk binnen. Een paar Tweede Kamerleden zaten met hun medewerkers rond een tafel aan de rechterkant ter hoogte van de bar. Brian begroette wat collega-ambtenaren en ze betrokken een tafel bij de trap naar het diner-gedeelte. Toen Wijnand zijn jas over zijn stoel drapeerde, zag Thomas grinnikend dat zijn vriend diens lievelingstrui weer aanhad: een zwarte lamswollen trui met een v-hals. Een paar maanden geleden was er een klein gaatje boven zijn navel ontstaan, nadat Wijnand ergens achter was blijven haken. Omdat Wijnand er vaak nogal onconventionele ideeën op nahield, had hij, in plaats van een nieuwe trui te kopen, een zwarte stift aangeschaft. Elke keer nu als hij de trui aantrok, kleurde hij het blootliggende stukje van zijn witte T-shirt zwart. Als je er niet op lette, viel het nauwelijks op.

Ze dronken wat biertjes en Wijnand en Brian plaagden Thomas met zijn impulsieve reis naar Londen. Zijn vrienden incasseerden op hun beurt gemoedelijk de schimpscheuten die Thomas hun kant op vuurde. Toen het vierde vaasje gebracht werd, nam Wijnand een flinke slok, veegde het schuim van zijn bovenlip en zette zijn glas neer. Hij had duidelijk iets te melden.‘Ik kreeg deze week een bijzonder telefoontje. Uit Rome.’

XLIII

Ongeduldig keek ze elke vijf minuten uit haar raam. Het was bijna negen uur en Pat had net ge-smst dat ze een bus te pakken hadden en nu al dacht ze dat ze elk moment konden aanbellen. Nog even en haar twee beste vrienden zouden een heel weekend lang bij haar logeren. Weg sleur,! Weg eenzaamheid! Wat was ze blij geweest toen Sam haar vrijdagochtend op kantoor belde. Ze was gisteravond zelfs nog vijf keer langs Hyde Park Corner en Marble Arch gelopen om te checken of de afzetting, daar neergezet vanwege de bomauto, al was weggehaald en de bussen van het vliegveld daar alweer stopten.
Sam en Pat hadden in een bui, doordrenkt van witte wijn, donderdagavond op easyjet tickets geboekt met de creditcard van Paul. Paul was op dat moment op zakenreis in Hamburg en niet zo blij toen hij rond half 11 door zijn overduidelijk dronken vrouw en een hysterische nicht werd gebeld met de mededeling dat hij dat weekend op de kleine Boris mocht passen.
Gevoed door de e-mails van Tamar, de sufheid van de Leidse nieuwbouwwijk, het huilende kind op de eerste etage en drie flessen chardonnay, hadden ze volkomen impulsief op ‘afrekenen’ geklikt. Toen ze, zoals Samantha het later aan Paul uitlegde ‘even de prijzen voor tickets naar Londen checkten’. Sam had er vrijdagochtend, toen Paul thuiskwam, flinke ruzie over gekregen. Maar na een uur had Paul ingezien dat Sam’s leven niet bepaald leuk was op het moment en ingestemd met het reisje. Een continue hongerige baby en een niet vlottend promotieonderzoek over een oh zo saai onderwerp, hadden Sam geen goed gedaan. Ze zag er moe, uitgeblust en afgeleefd uit. Ze was bij lange na niet meer het sprankelende meisje dat hij zes jaar geleden had leren kennen. Tamar werd ongeduldig.. nog effetjes..