CI

Binnen no time wist Thomas Luigi en Bianca naar buiten te bonjouren. Nou ja, naar buiten, ze zaten nu waarschijnlijk ergens in het stoffige souterrain tussen de oude rommel van Luigi. Bianca had de fles wijn meegenomen dus ze zouden het wel gezellig hebben. Of misschien ook niet, want Luigi leek te stomen als een dolle stier toen Bianca haar betoog had afgerond. Zijn rug trok krom en zijn gezicht stond op onweer. Tamar had het allemaal met grote verbazing gade geslagen. Ze hoorde binnen vijf minuten meer dan de afgelopen twee dagen. Dit was pas informatie waar ze iets aan had. Ze waren hier dus blijkbaar niet alleen voor Hannah. En er waren meer mensen op de hoogte van hun verblijf in Rome en van hun doel, dan ze tot nu toe voor mogelijk had gehouden. Ze was aan de ene kant pislink op Thomas en zijn voorgekookte plannetjes, aan de andere kant was ze opgelucht. Ze was in iedere geval niet paranoïde geweest toen ze het gevoel had gehad dat Thomas iets achterhield. Als gevolg van een korte maar nogal bizarre relatie met een licht waanzinnige kerel had ze altijd het gevoel gehouden dat ze slecht was in het peilen van mensen en hun bedoelingen. Die jongen had bij alles wat ze zei en deed gedaan alsof ze volkomen gestoord was, en pas toen ze had uitgemaakt en bij andere was gaan navragen of ze nu zo gek was, was ze erachter gekomen dat hij degene was die manipulatief en ziek in zijn hoofd was. Thomas leek zenuwachtig en dat amuseerde Tamar meer dan ze wilde toegeven. Ze snauwde iets tegen hem, alleen maar om te laten merken dat ze niet zomaar in te pakken was met zijn praatjes. Thomas reageerde rustig. Ze ging zitten en luisterde.