CCV

Tamar had nooit de indruk gehad dat haar zus een trouw was, maar keiharde bewijzen voor vreemdgaan had ze ook niet. Ze had Thomas er nooit over gehoord. En dat was de man die het haar dan wel verteld zou hebben. Toch zou het haar op één of andere manier niet hebben verbaasd als Hannah op zijn minst het ene vriendje voor het andere zou hebben ingeruild. Misschien was dat wel gebeurd met die jongen van de Parijse bank. Ze wist het niet. En ze had Leslie Craven ook eerlijk geantwoord dat ze het niet wist. Hij had haar nog wat andere vragen gesteld en beloofd haar die middag nog terug te bellen. En toen was het acht uur. Haar collega’s waren er nog steeds niet en erg veel had ze niet meer te doen. Als het altijd zo rustig zou blijven zou ze misschien wel terug moeten naar Amsterdam. In Amsterdam was er altijd genoeg te doen en hier zat ze regelmatig duimen te draaien. Voor het eerst sinds haar terugkeer uit Rome dacht ze weer over haar werk en haar toekomst na. Dit was absoluut niet wat ze wilde. Ze was goed geweest in rechten tijdens haar studie, ze had het leuk gevonden, maar de hele dag juridische problemen oplossen en proberen daar interesse in te houden. Nee, ze dacht niet dat ze dat nog jaren op kon brengen. Als ze en carrièreswitch wilde maken was het nu het moment. Het idee vrolijkte haar enorm op. De gedachte dat haar leven niet hóefde te bestaan uit grijze kantoren en juridische problemen en elke dag een pak.. Ze pakte haar jas en liep naar buiten. Het was hartstikke vroeg, ze had niets te doen en er was niemand op kantoor. Tijd om een frisse neus te halen.

CCIV

Het verbaasde Thomas dat DiMatteo zich totaal niet met het verhoor (want zo noemde hij het in gedachten wel) bemoeide. De inspecteur bleef stoïcijns met zijn armen over elkaar achterin de ruimte zitten en leek meer geïnteresseerd in de roestplekken op de verwarmingsbuizen in de hoek dan in hetgeen er zich recht voor hem afspeelde. Was hem de opdracht gegeven om een verklaring van Thomas te krijgen en was hij het daar niet mee eens? Alleen als er even een zeldzame stilte viel, had Thomas tijd om hierover na te denken. Fabrizzio voerde meestal het woord, met lange, leidende vragen in uitstekend en bijna accentloos Engels. Carlo bromde wat mee, zonder zich veel in het gesprek (verhoor) te mengen. Thomas vermoedde dat hij nauwelijks Engels sprak.
‘Waarom kwam u naar Rome?’ vroeg Fabrizzo voor de zoveelste keer. Thomas onderdrukte zijn irritatie en gaf beleefd antwoord. Fabrizzo had een brutaal gezicht met brede jukbeenderen en stoppelige kaken. Hij was geen fotomodel, maar zou ongetwijfeld genoeg vrouwelijke aandacht trekken. Zijn collega Carlo daarentegen, had een lang paardengezicht en begon al te grijzen. Na drie kwartier doorzagen, bloedde het gesprek (ondervraging) dood en kreeg Thomas ook eens de kans wat vragen te stellen. Nee, hij was geen verdachte in deze verdwijningszaak, hij hoefde geen advocaat te nemen, ja, het mocht natuurlijk wel. Contact opnemen met de ambassade was niet nodig, maar als hij dat wenste, was het geen enkel probleem. Het telefoonnummer kon hij krijgen. Dit was zeker geen verhoor, het was gewoon nodig om wat meer duidelijkheid te krijgen over bepaalde zaken. Het bleef even stil.
‘Hebt u eerder met Allessandro Grimani of Paolo Nesti te maken gehad?’ vroeg DiMatteo van achterin de kamer.
‘Nee.’
‘Weet u dat zij elkaar goed kennen?’
‘Absoluut niet!’
‘Weet u hoe uw vriend Wijnand Paolo kent?’

CCIII

‘Goedemorgen mevrouw Mendel, ik ben blij dat ik u al zo vroeg tref. Ik heb wat vragen voor uw, misschien zou u me verder kunnen helpen?’ Tamar knikte. Toen realiseerde ze zich dat het knikken voor de detective niet zichtbaar was en zei ze alleen ‘Yes’. De detective ging door: ‘Ik heb vannacht al één en ander uitgezocht omdat ik het gevoel had dat de zaak haast had. Over Alessandro Grimani heb ik met behulp van een contact in Rome wat dingen kunnen achterhalen. Hij blijkt geen fris mannetje te zijn, er doen een aantal akelige verhalen over hem de ronde. Zoals u al zei heeft hij inderdaad samengewoond met uw zus. Die Paolo waar u het over had is waarschijnlijk Paolo Nesti, een bekende van Grimani, maar of ze vrienden zijn is onduidelijk. Paolo Nesti is in iedere geval iemand die de onderwereld goed kent. Hij heeft er zijn contacten maar opereert vaak alleen of met en vaste groep van vertrouwelingen. Wat zijn link met Hannah is heb ik niet kunnen achterhalen. Grimani kende hij zeker, ze groeiden namelijk op in hetzelfde dorp. Een tijdje geleden heeft Paolo inderdaad contact gehad met Wijnand, de vriend van uw zusters’ ex. Ik heb via via kunnen achterhalen dat toen zowel uw zus als de verdwenen ketting onderwerp van gesprek zijn geweest. Paolo is na dat gesprek ook in actie gekomen en heeft navraag gedaan naar beide zaken op verschillende plaatsen in Rome. Wat zijn belang nu precies is in deze zaak is voor mij een raadsel.’ Leslie Craven haalde even diep adem. ‘Wat ik van u wilde weten: was uw zus trouw? Wellicht dat ze ten tijde van haar relatie met Grimani een scheve schaats heeft gereden en hij haar daarom iets zou kunnen hebben aangedaan?’ Tamar werd enigszins overvallen door de vraag.

CCII - BONUS AFLEVERING

‘Wat?!?’ zei Thomas ongelovig. ‘Alweer? Waarom?’
‘Ik wil dat u een verklaring aflegt. Over uw relatie met Paolo Nesti, over uw verblijf hier. Ik beschouw u niet als verdachte, maar ik wil graag op papier hebben wie uw kennissen zijn, hoe u ze kent, etcetera.’
‘Ik kan Paolo amper. Hij is een vriend van een vriend van mij.’
‘Realiseert u zich dat uw kennissen hier in Rome allemaal met kunst of kunsthandel te maken hebben?’
‘Huh?’ was het weinig intelligente antwoord dat Thomas kon uitbrengen. DiMatteo stond op, dronk zijn kopje in één teug leeg en hief zijn arm op. Toeristen gingen vlug opzij, toen er een donkere Alfa Romeo aan kwam rijden langs het terras.
‘Auto’s mogen hier niet komen. Wilt u alstublieft snel instappen?’ vroeg de inspecteur.
‘Moeten we niet betalen?’ vroeg Thomas verbaasd, terwijl hij zich op de achterbank positioneerde. DiMatteo plofte naast hem neer en maakte een wegwerpgebaar. ‘Ze kennen me hier.’ Voorin zaten DiMatteo’s assistenten, die summier werden voorgesteld als Fabrizzio en Carlo. Fabrizzio reed en claxonneerde voortdurend, totdat Carlo het zat leek te worden en een blauw zwaailicht op het dashboard plaatste. Toen ging het sneller. Thomas wilde van alles vragen, maar DiMatteo beduidde hem met een klopje op zijn arm te wachten.
Op het bureau gingen ze niet naar DiMatteo’s kamer, maar naar een kale ruimte met een grijs bureau in het midden, met aan de ene kant één stoel, aan de andere kant twee stoelen en een paar stoelen langs de muur. Tot zijn verbijstering realiseerde Thomas zich dat dit een verhoorkamer was.
‘Dit praat wat rustiger,’ zei DiMatteo sussend, toen hij Thomas’ blik opving. Hij kreeg de stoel aan het bureau toegewezen, terwijl DiMatteo zich positioneerde op een stoel tegen de achterwand. Carlo en Fabrizzio gingen naast elkaar tegenover Thomas zitten.

CCI

Ze glimlachte toen ze het smsje las. Wat had Hannah ooit in die jongen kunnen zien. Waarschijnlijk had ze het interessant gevonden dat hij uit zo’n gegoede familie kwam, maar voor de rest paste hij totaal niet in haar rijtje veroveringen. Over het algemeen was ze thuis gekomen met weinig intellectuele maar vooral rijke mannen. Een restauranteigenaar uit Middelburg, een hele rij klaplopers van het koor, een enorm saaie kerel die ze van een gala kende en in Parijs werkte bij een bank. Eens in de twee weken ging ze met de Thalys naar hem toe en gaf dan, terwijl hij werkte, zijn geld uit in de warenhuizen en boetiekjes van Parijs. Waarom dat ooit uit was gegaan was Tamar eigenlijk een raadsel, het zou voor Hannah de perfecte relatie zijn geweest. Thomas was duidelijk een uitzondering op de regel. Niet alleen was hij minder vermogend en beduidend intellectueler dan de anderen geweest, hij was ook de enige geweest die Hannah af en toe tegengas gaf en degene met wie ze het uiteindelijk het langste had uitgehouden.
Ze raapte de stapel tijdschriften bijeen en stond op om ze terug te brengen naar de leestafel toen haar vaste lijn rinkelde. Ze nam hem meteen op. ‘Leslie Craven’ hoorde ze een stem aan de andere kant van de lijn zeggen. Het was dus de zwetende kalende Welshman die haar zo vroeg al belde. Ze vroeg zich af of dit gesprek nu afgeluisterd zou worden door het geheime genootschap achter het glimmende klarinetje op zijn revers. Het flitste door haar hoofd dat het klarinetje misschien wel een microfoontje was geweest. Ze vermande zichzelf, ze begon Margarita achtige trekjes te vertonen. ‘Wat kan ik voor u doen?’vroeg ze. Aan de andere kant van de lijn hoorde ze de Welshman luidruchtig zijn keel schrapen.

CC

‘Het onderzoek gaat voort. Ik kan er natuurlijk niet al te veel over zeggen,’ zei DiMatteo verontschuldigend, zwaar leunend op hun tafeltje, ‘maar ik hoop dat Hannah Mendel snel weer gevonden is. We denken dat Grimani haar heeft meegenomen naar één van zijn huizen. Het is moeilijk om erachter te komen wat hij precies in bezit heeft. Stromannen enzo.’
‘Dat klinkt als een criminele organisatie.’
De politieman reageerde niet, maar zei in plaats daarvan: ‘Hoe gaat het met u? Bent u nog van plan lang in Rome te blijven?’
Thomas schokschouderde. ‘Weet ik niet.’
‘Wat wilt u hier nog doen? Wachten tot wij Hannah Mendel gevonden hebben?’
‘Misschien.’
‘Ga naar huis terug, naar Holland. Wie weet komen ze straks naar u zoeken.’
‘Wie zijn "ze"?’
DiMatteo grimaste. ‘Grimani en zijn compagnons. Weet u, ik had in eerste instantie geen moment het verband gelegd tussen haar ontvoering en Alessandro Grimani. Zelfs toen toen we wisten dat het om een man met een baard ging. Ik kon me niet voorstellen dat hij ermee te maken had.’
‘Waarom niet?’
Aarzelend sprak DiMatteo: ‘Ik had eerder het idee dat één van zijn zakenpartners via haar een boodschap wilde doorgeven.’
‘Dat is allemaal heel interessant, maar ik wil alleen maar weten waar ze is. En of jullie er alles aan doen om haar te vinden.’
‘U drinkt niet alleen koffie met mij. U bent ook gezien samen met Paolo Nesti.’ Een ironisch lachje dat Thomas niet kon duiden, gleed over het gezicht van de inspecteur.
‘Paolo Nesti. Thomas proefde de naam op zijn tong.
‘U hebt koffie met hem gedronken, zoals u nu ook koffie met mij drinkt. Hoe kent u hem?’
‘Via een gemeenschappelijke vriend in Nederland.’
DiMatteo zuchtte. Zijn gezicht stond somber. ‘Ik moet u helaas vragen mee te gaan naar het politiebureau.’

CIC

Om zeven uur ’s ochtends zat ze keurig aangekleed, haar haar geföhnd, netjes opgemaakt en klaarwakker op haar werk. Ze had al drie koppen koffie op en alle e-mail weggewerkt. Ze had alle WPNR’s, NJB’s en NTBR’s van de afgelopen weken gelezen en keek nu verveeld uit het raam. Ze moest onwillekeurig steeds denken aan de lichtontvlambare Jumper uit haar droom. Ze pakte haar Blackberry en tikte een smsje: ‘Ik heb van je gedroomd vannacht. We waren samen een levensgrote brandende kat aan het blussen’. Ze drukte op ‘send’. Raar dat ze zoveel aan die kat moest denken. Blijkbaar was het de tijd voor sentimentele herinneringen Zijzelf was helemaal weg geweest van het beest, Hannah daarentegen had er niets van moeten hebben. Ze zei vaak als Jumper zijn kopje tegen haar been duwde ‘Ja, nu vind je me nog aardig, maar wacht maar tot ik later een rijke man heb en van jou en je vriendjes een mooie jas laat maken.’ Toen zat het er dus al in blijkbaar. De voorliefde van Hannah voor rijke mannen. Ze herinnerde zich dat ze op een vakantie in Frankrijk eens samen in Parijs op het Place Vendôme hadden staan wachten op hun ouders die in een galerie een of ander kunstwerk stonden te bestuderen. Hannah had toen een oudere man aangewezen die op een terrasje koffie zat te drinken. Elke twintig minuten kwam er een veel jongere blonde vrouw een tasje met kleren naast hem neerzetten om vervolgens weer een winkel in te verdwijnen. ‘Zo’n man wil ik later ook’ had Hannah toen gezegd. Ze was toen hoogstens veertien geweest. Haar Blackberry begon rondjes te draaien op haar bureau. ‘Zo droom je al van me nu. Jammer van die brandende kat, we hadden vast leukere dingen kunnen doen samen dan een kat blussen.’

CXCVIII

DiMatteo maakt een weids gebaar met zijn rechterarm.
‘Romeinen, Renaissance, Agrippa, Bernini… Het maakt me trots om hier te wonen, deel uit te maken van dit volk.’
Thomas knikte. ‘Ik kan het me voorstellen.’
‘Echt?’ vroeg de inspecteur met een schuin gehouden hoofd. ‘De erfenis van de geschiedenis zit in ons bloed. Het is een nationale trots. Hebben ze dat in Nederland wel?’
Thomas glimlachte. ‘Enigszins. Meestal als het nationale voetbalteam speelt.’
DiMatteo’s ogen lichtten op. ‘Jullie hebben heel wat goede spelers voortgebracht. Cruijff, bijvoorbeeld.’
De uitspraak van de Verlosser ging niet helemaal goed, maar Thomas was te druk bezig om zich af te vragen of DiMatteo soms vrienden met hem wilde worden om erop te letten.
‘Van Basten, Gullit, Rijkaard. Jammer dat ze voor AC speelden.’ De politieman trok een vies gezicht.
‘Geen fan, begrijp ik,’ antwoordde Thomas. ‘Lazio of AS?’
‘AS, natuurlijk. Er is geen..’
DiMatteo greep naar zijn colbertjasje. ‘Moment, ik heb telefoon.’
Thomas draaide zich om en keek over het volle plein langs de cafeetjes over de gezichten van ijsjeslikkende toeristen en de onvermijdelijke groep Japanse toeristen. Vlakbij stond een knap meisje van een jaar of zeventien geduldig te wachten, terwijl een donker gekleurde straatverkoper vlechtjes in haar lange bruine haar legde. Twee vriendinnen stonden giechelend toe te kijken. De linkse droeg een lichtgrijs t-shirt met in rode letters ‘TJHS’ erop. Thomas vroeg zich af wat dat betekende en toen hun blikken elkaar kruisten, besefte hij pas dat ze vast dacht dat hij naar haar borsten stond te staren. Hij wendde enigszins gegeneerd zijn ogen af. Achter zich hoorde hij DiMatteo iets onverstaanbaars in zijn telefoon mompelen. Hij keek om. De inspecteur stond met zijn gezicht naar het Pantheon te bellen. Pas een paar minuten later was hij klaar. ‘Koffie?’ zei hij met een vermoeide glimlach.

CXCVII

Na wat lusteloos geblader in het fotoalbum ging ze weer in bed liggen. Ze had wat foto’s van hun oude kat Jumper bekeken en er zelfs eentje ingescand om als bureaublad te gebruiken. Ze viel in slaap met gedachten aan de kleine Jumper. Jumper die er altijd een sport van had gemaakt aan alles te gaan hangen van bloempotten en stoelen tot aan de boeken in de boekenkast. Die boeken vielen vervolgens met groot geraas uit de kast bovenop de grijs wit gestreepte kat, die zich desondanks keer op keer bleef optrekken aan de Winkler Prins Encyclopedie. Waarschijnlijk was het een combinatie van de foto’s van Jumper en een overmaat aan MTV dat ze droomde dat de kleine jumper als levensgrote rechtopstaande kat een rol speelde in de nieuwste videoclip van Snoop Dog. Jumper stond stoïcijns op haar achterpoten moeilijke armbewegingen te maken terwijl Snoop Dog vóór haar rare sprongen maakte en zijn nieuwste nummer zong. Zij en Thomas waren de managers van Jumper en moesten haar elke keer als de mede-rappers van Snoop de vacht van de kat in brand staken, blussen. Om onverklaarbare redenen was om de vijf minuten de vacht van de reuzenkat bedekt met blauwachtige vlammen. Jumper leek er weinig van te merken behalve dan dat je aan het bewegen van haar neus kon zien dat ze zich afvroeg wat er zo stonk. Zij en Thomas hadden er een enorm karwei aan om te voorkomen dat ze af zou branden en waren gedurende de hele opname van de clip in de weer met blusdekens en emmers water. Om 4 uur ’s nachts werd Tamar letterlijk uitgeblust wakker. ‘Dit wordt niks meer’, dacht ze bij zichzelf. Ze stond op, zette haar koffiezetapparaat aan en nam een douche. Ze streek een bloesje en dronk haar koffie terwijl ze CNN keek.

CXCVI

De hotelmedewerker achter de balie wist met veel misbaar, maar uiterst voorkomend, Thomas een veel duurdere kamer aan te smeren dat hij van plan was geweest te nemen. Hij wilde echter persé aan de Via Giulia zitten en daar maakte de receptionist dankbaar gebruik van. Beleefd bleef Thomas luisteren naar de ophemeling van het hotel, van de 15e eeuwse oorsprong, het supersnelle internet, het zwembad tot het uitstekende restaurant. Op zijn kamer aangekomen, liet hij zich vrijwel meteen achterover op het tweepersoonsbed vallen. Was Tamar maar hier, dacht hij na een tijdje. Hij draaide zich op zijn buik en tuurde uit het raam. In deze straat had Hannah dus maanden gewoond. Met die Grimani. Was het een patser geweest? Volgens Tamar had de man met het baardje er niet erg gedistingeerd uitgezien. Hij sloot zijn ogen.

Thomas schrok wakker van het trillen van zijn telefoon. ‘Ja?’ mompelde hij enigszins schor.
‘Meneer Brevers, hoe bevalt het bij de beschermheilige van Engeland?’ Het was DiMatteo. Op de display van zijn mobiel zag Thomas zag hij dat hij nog geen half uur geleden ingecheckt was.
‘Goed,’ antwoordde hij op zijn hoede. ‘Nog geen draken gezien.’
‘Waarom hebt u niet gemeld dat u ergens anders naartoe ging?’
‘Niet aan gedacht.’ Thomas ging rechtop zitten.
‘Ik hoor het liever van u zelf, dan dat erover wordt gerapporteerd,’ zei DiMatteo verwijtend. Hij leek echt gekwetst te zijn, alsof Thomas een jarenlange vriendschap had beschaamd.
‘Het spijt me.’
‘Zullen we een kop koffie drinken?’ vroeg de inspecteur. ‘Half uur, voor het Pantheon.’
‘Ik zal er zijn.’

Toen Thomas zich een weg had gebaand door rondhangende schoolklassen en schreeuwende kinderen, stond DiMatteo al op hem te wachten. Ze schudden handen.
‘Ook al is het extreem toeristisch,’ zei de politieman, ‘maar ik hou van de historie op deze plek.’

CXCV

Thuisgekomen zocht ze wat foto’s van Hannah op in haar albums en scande ze. Ze e-mailde ze naar Leslie Craven en belde daarna haar moeder. Ze probeerde het kort te houden maar haar moeder was duidelijk niet van plan hieraan mee te werken. Tamar legde uit dat zij en Thomas nu een detective hadden ingeschakeld en dat ze vast snel meer nieuws over Hannah zouden hebben. Haar moeder begon eerst over Thomas en zijn ouders te zeuren en rakelde daarbij weer allerlei gebeurtenissen van jaren geleden op. Tamar had nooit helemaal begrepen waarom haar moeder altijd zo neerbuigend over Thomas’ ouders had sprak. Het was nou niet bepaald zo dat zijzelf uit zo’n enorm gedistingeerd milieu kwamen. Na het gezucht om de Brevers’ trok haar moeder luid snuivend de betrouwbaarheid van de ingeschakelde detective in twijfel. Want ‘wat was dat voor man dat hij met dit soort werk zijn geld moest verdienen’. Toen ze merkte dat Tamar daar niet op reageerde hield ze er mee op. In plaats daarvan begon ze lichtelijk hysterisch allerlei rampscenario’s op te sommen. Ze bedacht de meest gruwelijke dingen, dingen die Tamar zelf niet eens had kunnen bedenken en die regelrecht uit Saw afkomstig leken. Tamar kapte het gesprek af omdat ze echt geen zin had er naar te luisteren. Na een kop thee en het aanzetten van de wasmachine viel ze in een slaap. Ze had een nachtmerrie over Hannah die al haar tanden mistte en met een dichtgenaaid oog in een grot werd gevonden. Ze werd om twee uur ’s nachts badend in het zweet wakker, stond op om een glas water te pakken en haar telefoon te checken. Onwillekeurig startte ze haar computer op. Ze bladerde lusteloos door de foto-albums die nog naast de scanner lagen.

CXCIV

Was het echt een goed idee om een privédetective in te huren? Thomas dacht van niet. Tamar bleef in hun telefoongesprek volhouden dat het een goed besluit was. Het was een opluchting om het met Tamar over de detective te hebben. Daarvoor hadden ze gepraat over wat er met Hannah gebeurd zou kunnen zijn en daar had hij een beklemmend gevoel aan overgehouden. Tamar was bang dat haar zus niet meer zou leven en Thomas vond zijn geruststellende woorden weinig overtuigend. Maar had Grimani Hannah ontvoerd vanwege het juweel? Of vanwege het stuklopen van hun relatie? En waarom zou hij haar ontvoeren? Er waren toch veel eenvoudiger manieren om Hannah te laten vertellen waar het juweel was? Zo sterk zat haar karakter nu ook weer niet in elkaar. Wat dat betreft was Tamar toch duidelijk uit een ander hout gesneden. Het was gek om ze met elkaar te vergelijken. Jarenlang had hij als een dwaas achter Hannah aan gelopen, die al zijn aandacht wel prima vond, maar hem alleen nodig had als het haar zelf uitkwam. En dan Tamar, die hem tot nu toe op geen enkele wijze had teleurgesteld en een grote steun voor hem geweest was. Misschien was hij op de verkeerde zus gevallen. Hij kon zich niet voorstellen dat Tamar bijvoorbeeld het juweel uit de kluis zou meenemen. Maar goed, bedacht hij schamper, had hij dat wel van Hannah kunnen denken?

DiMatteo zou trouwens niet blij worden van een privédetective. Hij had nogal triomfantelijk gedaan toen Thomas Grimani had herkend van die foto. Was de politie al naar hem op zoek geweest? En hoe kon het toch, dat iedereen hem zomaar wist te vinden in een stad zo groot als Rome? Hij besloot maar weer eens te verkassen en het B&B te laten voor wat het was.

CXCIII

Ze had een taxi genomen en zich naar huis laten rijden. Ineens was ze helemaal op geweest. Op van alle spanning,van de zoektocht in combinatie met het werk. Haar zus was zoek, echt zoek. Het was haar nu wel duidelijk geworden dan het ernstig was. De detective, Colin en zijn bezorgde blikken, Thomas op de wc in een restaurant. Misschien was Hannah wel al dood. Misschien zochten ze naar niks, alleen een lijk. Die ex van Hannah had er niet vriendelijk uit gezien en het feit dat ze na het verstoorde telefoontje in het restaurant niks meer hadden gehoord was geen goed teken. Hannah had hen gezien, had haar moeder gebeld en had zelfs haar gebeld in dat restaurant, dat wist ze bijna zeker. De stilte van de afgelopen dagen was eigenlijk onheilspellend geweest. Pas nu drong het tot haar door dat Hannah echt gevangen kon zitten. Misschien wel dood was. Eerst was dat een abstract idee geweest, onderdeel van de mindgame die de hele zoektocht leek te zijn, maar nu werd het realiteit. Ze Hannah voor zich ergens in een kelder, gescheurde kleren en vastgebonden aan een stoel, een druppelende kraan boven een vieze wasbak op de achtergrond. Zou Hannah het gevaar hebben aangevoeld en haar daarom hebben gebeld op haar verjaardag. Misschien wilde ze wel expres een teken van leven geven omdat ze bang was dat het anders niet op zou vallen als ze dood was. Onwillekeurig bedacht ze zich hoe ze aan haar ouders zou moeten vertellen dat Hannah dood was. Hoe zou de begrafenis eruit moeten zien? Ze wist eigenlijk niet wat Hannah zou willen. Al die jaren van afwezigheid hadden een gat geslagen in hun verleden maar ook in hun toekomst. Ze had het nooit met Hannah gehad over trouwen, kinderen krijgen of dood gaan omdat toen ze beiden daarvoor de leeftijd kregen Hannah al weg was.

CXCII

Paolo had tersluiks op zich heen gekeken en voorovergebogen en op gedempte toon zijn verhaal gedaan. Hoe meer Thomas alles liet bezinken, hoe minder het hem beviel. Alessandro Grimani was een kleinzoon van een restauranthouder uit Calabrië die na de eeuwwisseling een tweede zaak in Rome vestigde. Zijn horecaonderneming werd gestaag uitgebreid, onder meer door de aankoop van onroerend goed en na de opkomst van Mussolini wist hij zijn vermogen te consolideren. Paolo bleef vaag over deze details, maar vermeldde wel dat Grimani’s zoon, Amadeo, nooit opgeroepen werd om dienst te doen in de Tweede Wereldoorlog. Alessandro Grimani werd in 1951 geboren en deed tegenwoordig vage dingen in de internationale handel. Hij was eigenaar van een paar bedrijven in verschillende sectoren en had wat panden op dure locaties in de stad. Even had Thomas nog willen vragen of de familie Grimani soms mafia-connecties had, maar hij had de helft van de vraag nog niet geformuleerd, of Paolo schudde al heftig ontkennend zijn hoofd. Of dat nu betekende dat het niet zo was, of dat hij er niks over wilde zeggen, bleef onduidelijk.

Grimani zag er jonger uit dan hij in werkelijkheid was, ondanks het feit dat hij een baard had. Hij stond bekend als een kunstliefhebber en was vaak op culturele evenementen te vinden, vaak als donateur. Hij bewoog zich in hoge sociale kringen en was nooit getrouwd. Wel had hij jarenlang een soort van minnares gehad, die zelf getrouwd was, maar waarmee hij wel in het openbaar verscheen. Hannah en hij hadden elkaar op een feest buiten de stad ontmoet. Zeven weken later was ze bij hem ingetrokken. Thomas bedacht zuur dat elke twijfel over de aard van hun omgang nu wel verdwenen was. Maar waarom had Grimani geprobeerd om Hannah te ontvoeren? Wat was de aanleiding?

CXCI

Het was een bizar telefoongesprek geweest. Thomas die sissend en fluisterend ergens in Rome op een wc zat en Tamar die in Londen buiten in de motregen heen en weer liep voor het raam van het restaurant terwijl Colin door het raam heen allerlei gezichten naar haar trok in de hoop dat zij, al gebarend, zou duidelijk maken wie ze aan de lijn had en wat hij zei. Na vijf minuten hing Thomas op. Hij beloofde snel terug te bellen. Het gesprek had weinig opgeleverd behalve dat Tamar nu wist waar Thomas uithing. Ze liep weer naar binnen. Aan haar tafeltje keken de twee mannen van middelbare leeftijd haar verwachtingsvol aan. Ze schoof aan en zei: ‘Voeg aan de lijst ook maar Alessandro Grimani toe. Ik was hem vergeten maar hij woonde samen met mijn zus. Thomas zit nu op een terras vast met die Paolo die volgens hem denkt dat ie de godfather is.’ Colin en Leslie keken haar niet-begrijpend aan.
‘Laat maar,’ zei ze. ‘Dus we hebben nu Hannah, Luigi, Bianca, Paolo, DiMatteo en Allessandro Grimani. Laten we het hier even bij houden en morgen weer contact opnemen.’
Ze wilde dit gesprek tot een eind brengen. Ze had het gevoel dat die twee oude mannen samen nog uren konden zitten smoezen, theorieën en strategieën verzinnend. Voor het eerst zag ze Colin als een oude man. Nu hij zo samen met de fysiek verre van aantrekkelijke Leslie Craven aan een tafeltje zat, was overduidelijk dat ze van dezelfde leeftijd waren, ookal was Colin stukken betere gesoigneerd. Ze wilde naar huis. Ze wilde in bad en daarna met een bord warm eten op de bank. Ze stond op en zocht haar portemonnee. ‘Laat maar zitten,’ zei Colin. ‘Bel een taxi en ga lekker naar huis. Ik bel je morgen.’
Ze knikte. Gaf de detective een hand en liep naar buiten.

CXC

Zou Paolo denken dat hij er vandoor was gegaan? Het gesprek met Tamar had niet zo lang geduurd, maar wellicht dat de Italiaan achterdochtig zou worden als hij nog langer weg zou blijven. Veel informatie had hij van Paolo niet gekregen. De poging tot ontvoering was volgens Paolo dus een poging om hen te beschermen tegen anderen die hen kwaad wilden doen. Hoeveel groepen zaten er achter hen aan, als dit waar was? Thomas streek met zijn handen zijn haar naar achteren en beklopte zijn kleren. Wat moest hij nu doen? In de WC zat geen raam, hij kon nergens uitklimmen. Hoe lang zou het duren voordat Paolo en zijn onzichtbare handlangers hem zouden komen zoeken? Hij gooide de deur van zijn hokje met een zwaai open. Niemand te zien. Werd hij nu echt paranoïde, of had hij even daarvoor echt iemand horen binnenkomen? Hij bukte zich, maar zag nergens benen onder de schotdeuren op de WC uitkomen. Vreemd.

Een paar mensen op het terras keken hem met een mengeling van interesse en irritatie aan, toen hij terug liep richting zijn tafeltje. Ze waren zijn uitbarsting nog niet vergeten. Thomas liet zich terugzakken op zijn stoel.
‘Zoals ik al zei, weet ik niet waar Hannah Mendel nu is,’ ging Paolo verder, alsof er niets gebeurd was. ‘Ze is meegenomen door haar ex-vriend. Alessandro Grimani.’ Zijn gezicht vertrok toen hij die naam uitsprak.
‘Haar ex-vriend?’
‘Ze woonde met hem samen, maar ze heeft een paar dagen geleden hun relatie verbroken.’
Thomas keek hem achterdochtig aan. ‘Hoe weet je dit allemaal?’
Paolo keek onschuldig terug. Die blik had hij de afgelopen dagen wel vaker gezien.‘Ik heb onze gemeenschappelijke vriend Wijnand beloofd mijn best voor je te doen. En dat is voor mij een erewoord.’

CIXC

Tamar probeerde het ding te negeren. Het zou wel weer Sam zijn, of haar moeder. Toen het bleef draaien en Colin en Leslie haar verstoord begonnen aan te kijken, las ze het display af en zag dat het een afgeschermd nummer was. Ze drukte het nummer weg en concentreerde zich weer op het gesprek. Leslie en Colin bespraken de strategie. Eerst zou de detective een overzicht maken van alle hoofdpersonen en daarover zoveel mogelijk informatie op papier zetten. Op de lijst van personen stonden Hannah, Luigi en Bianca, de mysterieuze Paolo en DiMatteo, de politieagent. Op die laatste had Colin aangedrongen, waarschijnlijk omdat Tamar met iets te veel lof over de man had gesproken. Tamar zou via Thomas en afbeelding van de hanger proberen te bemachtigen zodat Leslie wist waar hij naar zocht. Foto’s van Hannah had Tamar zelf. Aan de hand van de resultaten van de lijst zouden Tamar en Colin een idee krijgen van de mogelijkheden en zouden ze opnieuw bij elkaar komen.
Wederom begon haar Blackberry te trillen en te draaien en wederom was het een afgeschermd nummer. ‘Ik moet dit nemen’ zei ze. Ze stond op en liep naar buiten.
‘Waarom neem je niet op?’ Hoorde ze Thomas aan de andere kant van de lijn tegen haar sissen.
‘Sorry hoor. Ik was in gesprek. Waarom fluister je?’
‘Ik zit op een wc in een restaurant. Die Paolo kwam vanmiddag bij me op een terras zitten. Ik wist niet wat me overkwam. We hebben gepraat en hij zit nu hier te eten. Die man denkt dat hij de godfather is. Niks zeggen, zwijgen met vage blik in zijn ogen, langs zijn kin strijken, ik word doodziek van hem. Maar hij weet meer en ik kan hem niet laten lopen. Niet nu Hannah weg is.’

CLXXXVIII

‘Wat?’ vroeg Thomas verward. Hij keek snel om zich heen. De terrassen zaten vol met keuvelende Romeinen. Toeristen likten aan ijsjes en liepen in de richting van de Fontana dei Quattro Fiumi. Op het oog zo geen handlangers te zien. Zou hij snel weg kunnen rennen? Waarom kwam hij telkens in deze situaties terecht in deze stad. Hoe wist Paolo dat hij hier was? Wie was hij echt?
‘Geen zorgen,’ sprak Paolo dringend. ‘Ik heb geen kwaad in de zin. Je weet wie ik ben?’
‘Paolo. Ik herkende je stem.’
‘Ja, dat klopt. Ik wil je helpen.’
Thomas ging rechtop zitten. Zijn rugzak duwde hij met zijn voet omhoog, zodat hij er makkelijker bij kon, als het nodig was.
‘Dat vind ik moeilijk om te geloven.’
Paolo keek hem verontschuldigend aan. ‘Er was te weinig tijd om het uit te leggen. Ik wilde jullie in veiligheid brengen.’
‘Oh?’ vroeg Thomas schor. Zijn hersenen draaiden overuren. Wat moest hij hier nu weer van denken? ‘Ga door,’ zei hij, terwijl hij steeds meer het gevoel kreeg dat hij in een film zat. Wat gebeurde er allemaal in hemelsnaam?
‘Jullie werden gevolgd. Misschien wel ontvoerd, net als Hannah Mendel. We moesten ingrijpen. Sorry dat het verkeerd werd opgevat, maar we hadden geen tijd om alles uit te leggen.’
Thomas voelde de woede in zich opborrelen. Wat was dit nu weer? Wie waren de ‘we’ waar Paolo het over had? En wie volgden hen dan?
‘Waar heb je het over?’ schreeuwde hij. ‘Ik word hier helemaal gek van!’ Hij voelde de blikken van mensen aan andere tafels. Hij zag dat de Italiaan tegenover hem ongemakkelijk heen en weer schoof op diens stoel. Zijn telefoon begon te trillen, vast Tamar die hem ging vertellen wie Alessandro Grimani was.
‘Waar is Hannah nu?’ vroeg hij verbeten.

CLXXXVII

Kort nadat Tamar in het restaurant was aangekomen kwam ook Colin binnenlopen. Hij stelde zich voor aan de detective en zoende Tamar op haar wangen. Het was vreemd ineens zo met hem om te gaan. Daadwerkelijk samen iets te ‘doen’ in plaats van samen te eten, vakantie te vieren of te borrelen. Ze bestelden alle drie wat te drinken en Colin vroeg honderduit over de opsporingsmethoden die Leslie Craven hanteerde, zijn ervaringen en de voorwaarden waaronder hij opereerde. Na ongeveer een half uur vroeg Leslie aan Tamar en Colin om hem wat specifiekere informatie te geven zodat hij en beeld kon krijgen van wat zij wilden weten, wellicht dat hij dan kon aangeven wat de mogelijkheden waren. Tamar nam het woord en schetste kort de situatie. Leslie knikte af en toe begrijpend. Het gouden klarinetje op zijn borst bewoog heftig op en neer als hij dat deed en glinsterde dan fel in het licht van de plafondspots. Hij vatte het hele verhaal samen: ‘Dus we hebben een verdwenen zus, een verdwenen juweel en een berg ongure types waaronder haar ex.‘ Daarna bleef hij even stil. Hij bewoog het bierviltje op de tafel heen en weer en was duidelijk in gedachten verzonken. Tamar bestudeerde ondertussen de vergeelde schilderijen aan de muur achter hem. Colin keek ongeduldig om zich heen. ‘Het is een moeilijke opdracht,’ sprak Leslie toen. Het is ver weg, er zijn veel mensen bij betrokken en van de hoofdpersoon ontbreekt elk spoor. Ik kan een aantal wegen bewandelen. Jullie moeten maar zeggen welke weg jullie het meest aanspreekt. Ik kan een papieren onderzoek doen naar alle hoofdpersonen. Ik kan ook iemand naar Rome sturen en daar proberen inlichtingen te krijgen…’ Op dat moment begon de Blackberry van Tamar weer rondjes te draaien op het tafelkleed.

CLXXXVI

Ben met iets bezig, dacht hij schamper. Dat was wel heel magertjes. Niet geheel bezijden de waarheid overigens, want hij was wel degelijk met iets bezig. Het opdrinken van zijn koffie bijvoorbeeld. Haast vanzelf was hij naar de Piazza Navona gelopen en op een terras gaan zitten. Hij had geen enkele mogelijkheid om verder te komen en dan kon hij net zo goed van de zon gaan genieten. Een cynische trek gleed om zijn mond. Wat had hij nu bereikt? Hij was een paar duizend euro lichter en hij had een glimp van Hannah opgevangen. Wie had haar in handen gekregen? Paolo en zijn handlangers? Die Alessandro Grimani? Wat deelden zij nog meer dan dat huis? Was hij ook haar minnaar geweest? En waarom hield hij zich telkens op in hun buurt? Wilde hij juist gezien worden? DiMatteo was ook al zo zwijgzaam, vond Thomas. Na alle informatie die hijzelf had gegeven, had de politieman hem ook wel iets kunnen vertellen. Om te beginnen wie die Grimani nu helemaal was. De inspecteur had er maar vaagjes over gedaan. En nu zat hij hier te niksen, zonder aanknopingspunten, zonder juweel en zonder Tamar. Hij pakte zijn portemonnee om af te rekenen, maar voor hij zich goed en wel realiseerde wat er gebeurde, ging er iemand tegenover hem aan het tafeltje zitten. Het was Paolo. Geschrokken kwam Thomas half overeind, maar Paolo hief sussend zijn handen op. ‘Maak je geen zorgen. Ik heb geen kwaad in de zin.’
Zijn Engels was raspend en hakkelend, maar het was onmiskenbaar de stem van de Italiaan die hij over de telefoon had gesproken. Die Wijnand hem had aanbevolen en die hij voor het laatst gehurkt in een busje met open deuren had zien zitten om hem te grijpen.
‘Sorry voor die stunt op het plein.’