CVIII

Hij moest onwillekeurig lachen om Bianca’s kordate opstelling. Was het maar zo simpel als zij voorstelde. Als ze nu dacht dat hij al zijn kaarten op tafel ging leggen, had ze het toch mooi mis. Misschien dat Bianca oprecht was in haar bedoelingen, maar hij vertrouwde Luigi nog steeds voor geen cent. Veel tijd om na te denken kreeg hij niet: er moest getoost worden, eerst door Bianca en daarna door haar echtgenoot en vervolgens stond Tamar op om het tweetal hartelijk te bedanken voor hun gastvrijheid. Thomas vroeg zich af of ze het meende. Hij had zelf ook wel leukere dingen kunnen bedenken dan hier te zitten. Bianca en Tamar raakten in gesprek over lekkere gerechten en hun ingrediënten. Luigi deed een tijdje alsof hij hun gepraat volgde, maar boog zich onverwacht naar Thomas toe.
‘Nu begrijp ik wel waarom je in hemelsnaam een biografie over Henry VIII wilde schrijven. Ik begreep er niets van. Maar je hebt natuurlijk een connectie met die hanger.’
Een dik Italiaans worstenvingertje werd onder zijn neus geduwd. ‘Wat voor eer valt er voor een historicus nog te behalen aan Henry VIII? Er zijn zoveel boeken over die man geschreven!’
‘Niet alle biografieën zijn feitelijk even juist,’ antwoordde Thomas stuurs. Waarom begon Luigi hierover?
‘Hoe gaat het met het tweede deel?’
‘Ik ben ermee bezig.’ Hij kreeg een sceptische blik terug. Wanneer was het juweel een talisman, een mascotte geworden? Eerst dacht hij dat het het vertrek van Hannah was geweest, waardoor hij geen letter op papier kreeg. Het juweel op zijn schrijftafel leggen voor hij achter zijn pc of aantekeningenblok ging zitten, was een ritueel geworden. Een onlosmakelijk deel van zijn schrijfproces, zo leek het wel. De opzet was afgerond en hij had stapels al voorbereid werk liggen. Schrijven lukte gewoon niet meer.