LIII

Met drie zware tassen probeerde Tamar de bij de ingang gestationeerde mensen te ontwijken. Het regende pijpenstelen en aangezien de Tesco nog de enige winkel was die open was en beschutting tegen de regen bood, schuilden alle mensen die vanaf de metro naar huis liepen bij de ingang van de supermarkt. Drommen drijfnatte mannen in lange jassen met druipende paraplu’s versperden de doorgang. Met haar tassen als stootkussen probeerde ze zich een weg naar buiten te banen. Toen ze eenmaal buiten stond, vroeg ze zich af waarom ze graag naar buiten had gewild. Het regende echt ongenadig hard. Niks global warming. Het was een rotzomer tot nu toe. Ze besloot ondanks de regen maar naar huis te lopen. Na ongeveer vijftien minuten bereikte ze de voordeur van haar appartement. Ze zocht in haar drijfnatte handtas haar sleutelbos, terwijl ze probeerde de boodschappentassen in haar handen te houden. Dat ging niet en na vijf minuten gaf ze het vloekend op en zette de tassen op de stoep. Ze graaide, terwijl het water vanaf haar mouwen in stromen haar handtas in liep, in de natte brei van lipsticks, boodschappenlijstjes, zakdoekjes en pakjes kauwgom. Na weer vijf minuten stond ze binnen. Ze liep de trap naar haar eigen deur op, ze deelde de ingang met een appartement beneden. Eenmaal binnen in haar eigen appartement kleedde ze zich op de deurmat helemaal uit. Naakt liep ze naar de badkamer en wikkelde zich in een grote handdoek. Ze schudde de boodschappen uit de tassen op het kleed in haar woonkamer en sorteerde de spullen die ze nodig had voor haar avondeten. Ze trok een fles rosé open, koud was ie toch al door de regen, en schonk zichzelf in. Ze ging op de bank zitten, pakte de telefoon en toetste het nummer van haar ouders in.