XLIII

Ongeduldig keek ze elke vijf minuten uit haar raam. Het was bijna negen uur en Pat had net ge-smst dat ze een bus te pakken hadden en nu al dacht ze dat ze elk moment konden aanbellen. Nog even en haar twee beste vrienden zouden een heel weekend lang bij haar logeren. Weg sleur,! Weg eenzaamheid! Wat was ze blij geweest toen Sam haar vrijdagochtend op kantoor belde. Ze was gisteravond zelfs nog vijf keer langs Hyde Park Corner en Marble Arch gelopen om te checken of de afzetting, daar neergezet vanwege de bomauto, al was weggehaald en de bussen van het vliegveld daar alweer stopten.
Sam en Pat hadden in een bui, doordrenkt van witte wijn, donderdagavond op easyjet tickets geboekt met de creditcard van Paul. Paul was op dat moment op zakenreis in Hamburg en niet zo blij toen hij rond half 11 door zijn overduidelijk dronken vrouw en een hysterische nicht werd gebeld met de mededeling dat hij dat weekend op de kleine Boris mocht passen.
Gevoed door de e-mails van Tamar, de sufheid van de Leidse nieuwbouwwijk, het huilende kind op de eerste etage en drie flessen chardonnay, hadden ze volkomen impulsief op ‘afrekenen’ geklikt. Toen ze, zoals Samantha het later aan Paul uitlegde ‘even de prijzen voor tickets naar Londen checkten’. Sam had er vrijdagochtend, toen Paul thuiskwam, flinke ruzie over gekregen. Maar na een uur had Paul ingezien dat Sam’s leven niet bepaald leuk was op het moment en ingestemd met het reisje. Een continue hongerige baby en een niet vlottend promotieonderzoek over een oh zo saai onderwerp, hadden Sam geen goed gedaan. Ze zag er moe, uitgeblust en afgeleefd uit. Ze was bij lange na niet meer het sprankelende meisje dat hij zes jaar geleden had leren kennen. Tamar werd ongeduldig.. nog effetjes..