XLIX

Maandagochtend kwart over 9. Tamar’s werkweek begon. Ze nipte enigszins versuft aan haar eerste kopje koffie terwijl ze haar e-mail checkte en één voor één de digitale verjaardagskaarten in haar mailbox opende.
Gisteravond had ze Pat en Sam naar de bus bij Marble Arch gebracht. Daarvoor hadden ze thuis al een voorproefje op Tamar’s verjaardag genomen. Met een zelfgebakken geglazuurde cake en drie flessen sparkling rosé hadden ze de hele middag op de bank doorgebracht. Zaterdagavond was het laat geworden en een middagje thuis op de bank was precies wat ze daarna nodig hadden. Van de hoeveelheid alcohol die ook nu weer werd weggewerkt, was Tamar zich echter niet veel beter gaan voelen. Terug van de wandeling naar de bushalte was ze meteen in bed gedoken en in slaap gevallen. Om twaalf uur was ze wakker gebeld door haar enthousiaste ouders die haar al zingend als eersten feliciteerden met haar verjaardag. Na wat slaperige zinnen van Tamar hadden ze weer opgehangen.
Met een tingeltje kwam er weer een nieuwe e-mail binnen, weer een berichtje. Een zurige e-card van Marlies met de tekst ‘nog een jaar en dan ben je dertig. Voor je het weet ben je te oud voor kinderen.’ Marlies had achter die zinnen een dik ‘hahaha’ getikt, maar het geheel kwam niet echt grappig over. Ze nam een laatste slok van haar koffie en stond op om een nieuwe beker te gaan halen toen de telefoon op haar bureau ging. Ze boog zich voorover om hem op te nemen. ‘Tamar Mendel’. Het bleef even stil aan de andere kant. Ze hoorde een duidelijke ruis op de lijn. Toen begon iets dat klonk als een stationomroeper op de achtergrond een verhaal af te steken dat voor Tamar volkomen onverstaanbaar was. Het klonk Italiaans. ‘Met Hannah. Gefeliciteerd met je verjaardag, zusje.’