LXIV

Na een oncomfortabele vlucht stond hij in de aankomsthal van Ciampino. Met een papieren zakdoekje veegde hij het zweet van zijn voorhoofd. In Engeland was het nog steeds regen wat de klok sloeg als hij Colin’s verhalen en het nieuws aanhoorde, in Nederland was het ook niet bepaald zomers, maar hier in Rome was het echt bloedheet. Schuin boven hem gaf een bord aan dat het 31 graden was. Het zakdoekje was inmiddels een waardeloze frommel geworden, maar hij probeerde toch zijn nek wat droger te maken. Verspilde moeite. Hij voelde dat zijn haren in kleine, natte sliertjes tegen zijn huid plakten. Thomas verlangde naar een douche – of nog beter, een lekker lauw bad. Een overbodige blik op het televisiescherm van aankomsten gaf aan wat hij al wist: Tamar’s vliegtuig zou over een half uurtje landen. Hij kocht een flesje water, mede om te testen of zijn basale kennis van het Italiaans nog toereikend was en installeerde zich met de laatste Harry Potter en zijn koffer op een ijzeren stoeltje.
Hij was zo in het boek verdiept en de nadere ontknoping, dat hij bijna de tijd vergat. Precies op het moment dat haar vliegtuig zou moeten landen, liep hij naar het afgesproken punt om daar nog even staand verder te lezen. Het duurde even voordat ze haar koffer van de band had gehaald, maar uiteindelijk zag hij haar zijn kant uit lopen. Ze zwaaide vrolijk naar hem en hij grinnikte. Ze droeg een blauw topje op een veelkleurige wikkelrok en ze had haar zonnebril in heur haar gestoken. Toen ze tegenover elkaar stonden, wist hij niet goed hoe hij Tamar moest begroeten. Zelf leek ze ook even in verwarring. Hij boog zich voorover en gaf haar een voorzichtige zoen op haar wang.
‘Pff, wat is het hier warm,’ zei ze.