XLVII

Pat vroeg naar de Britse mannen. En of ze Harjo nog had gesproken. En toen herinnerde Pat zich natuurlijk Thomas. En dat mocht het hele café weten, hij bleven maar krijsen ‘Hij heeft je naakt gezien! Hij heeft je naakt gezien!' Het was maar goed dat, buiten hen, niemand in de pub Nederlands verstond... Pat hield er de theorie op na dat, aangezien alleen de mannen met wie Tamar een relatie had gehad, haar naakt hadden gezien, Thomas nu de volgende moest zijn. Tamar was altijd tamelijk degelijk geweest als het om mannen ging. Slechts vier vriendjes had ze gehad. Dat waren ook de enige vier mannen met wie ze ooit het bed had gedeeld. En in de ogen van Pat, en zelfs Sam, was dat redelijk braaf. Voordat Sam Paul leerde kennen grossierde ze in mannen, en Pat, nou Pat, hoefde geen verdere toelichting. Pat bleef Tamar maar doorzagen: Of ze hem nog had gesproken? Waarom had ze hem niet gebeld? En toen ze begon te blozen nadat Sam haar vroeg wat ze van Thomas vond, werd Pat helemaal hysterisch. Eerst riep hij nog ‘ik zie een bruiloft, ik zie een bruiloft’, maar toen een van de gasten aan de bar zich verstoord omdraaide, keek Pat hem stralend aan en begon in zijn steenkolen engels te roepen ‘I hear weddingbells, kling klong, kling klong!’
Sam en Tamar keken elkaar gegeneerd aan. Sam stond op om te betalen. Tamar raapte hun jassen bij elkaar en probeerde de al goed aangeschoten Patrick in zijn jasje te krijgen. Samen wisten ze te voorkomen dat Pat het hele verhaal aan de gezette Engelsman aan de bar zou vertellen en namen hem mee naar buiten. 'What’s next?’ riep Pat. ‘Avondeten!’ riepen Tamar en Sam in koor. En met zijn drieën beenden ze richting St Martin's Lane.