XLIV

Wijnand had op een bierviltje een schema uitgewerkt om te bepalen wanneer ze welke kroeg zouden bezoeken, maar de indeling die ze na fel debatteren enthousiast in elkaar getimmerd hadden, ging verloren toen Brian vergat het bierviltje mee naar huis te nemen. Dus hadden ze besloten het lot te laten kiezen, oftewel: af te laten hangen van waar de mooiste vrouwen waren. Dit keer banjerde Wijnand tussen de terrasstoelen onder de luifels door en liep regelrecht bij Plein XIX naar binnen. Brian haalde op een blik van Thomas zijn schouders op en volgden ze hem maar.

Het was nog niet druk binnen. Een paar Tweede Kamerleden zaten met hun medewerkers rond een tafel aan de rechterkant ter hoogte van de bar. Brian begroette wat collega-ambtenaren en ze betrokken een tafel bij de trap naar het diner-gedeelte. Toen Wijnand zijn jas over zijn stoel drapeerde, zag Thomas grinnikend dat zijn vriend diens lievelingstrui weer aanhad: een zwarte lamswollen trui met een v-hals. Een paar maanden geleden was er een klein gaatje boven zijn navel ontstaan, nadat Wijnand ergens achter was blijven haken. Omdat Wijnand er vaak nogal onconventionele ideeën op nahield, had hij, in plaats van een nieuwe trui te kopen, een zwarte stift aangeschaft. Elke keer nu als hij de trui aantrok, kleurde hij het blootliggende stukje van zijn witte T-shirt zwart. Als je er niet op lette, viel het nauwelijks op.

Ze dronken wat biertjes en Wijnand en Brian plaagden Thomas met zijn impulsieve reis naar Londen. Zijn vrienden incasseerden op hun beurt gemoedelijk de schimpscheuten die Thomas hun kant op vuurde. Toen het vierde vaasje gebracht werd, nam Wijnand een flinke slok, veegde het schuim van zijn bovenlip en zette zijn glas neer. Hij had duidelijk iets te melden.‘Ik kreeg deze week een bijzonder telefoontje. Uit Rome.’