LXII

Ondanks Paolo’s beroerde Engels en slissende spraak, bleek uit het gesprek dat de Italiaan in betrekkelijk korte tijd veel te weten was gekomen. Hoe hij aan die informatie was gekomen, bleef wel onduidelijk. Paolo mompelde iets over juweliers, antiekzaken en taxichauffeurs, maar bij doorvragen bleek zijn Engels ontoereikend om alles precies uit te leggen. Belangrijkste was dat Hannah in elk geval in Rome was – of was geweest. Ze was meermalen gezien met een oudere man (een buitenlander volgens Paolo) in de duurdere restaurants en ze scheen in Trastevere een tijdje in een appartement te hebben gewoond. Ook had ze een half jaar voor een reisorganisatie gewerkt om Nederlandse toeristen die vragen of problemen hadden, in hun eigen taal te woord te staan. Maar, zo voegde de Italiaan eraan toe, die baan had ze opgezegd en het appartement werd inmiddels door een ander stel bewoond. Toen Thomas zijn teleurstelling tot uitdrukking bracht, bleek Paolo zijn beste troef tot het laatst bewaard te hebben: via een vriend bij de politie was hij erachter gekomen dat ze vorige week een fikse aanrijding met haar auto had gehad. De afkeuring in Paolo’s stem was onmiskenbaar, toen de Italiaan vertelde dat ze de voorkant van haar Mercedes CLK cabrio in de prak had gereden. Ze had een leenauto gekregen en de CLK stond nog bij een garage in het centrum van de stad. Maandag kon ze hem ophalen.
Thomas bedankte Paolo uitbundig voor alle moeite, maar deze leek maar de helft te verstaan en maakte een einde aan het gesprek. Met trillende vingers legde Thomas zijn Nokia neer. Na al die tijd had hij haar eindelijk gevonden. Zijn eigen nutteloze speurtochten vielen in het niets bij de efficiëntie van Paolo. Dat had Wijnand goed geregeld. Ook al was Paolo niet goedkoop gebleken. Hannah was gevonden!