LX

‘Schitterend, gewoonweg, schitterend!’
Colin leek niet meer bij te komen van het lachen. Misschien vond zijn vriend dit zo grappig, omdat het alleen maar hard regende en hij op het nieuws zag hoe delen van zijn land onder water stonden. Zojuist had hij verteld dat zijn onuitstaanbare oudtante Mildred in Tewkesbury woonde, maar inmiddels inclusief boedel en schoothondjes richting de familie in Schotland was vertrokken. Enigszins gepikeerd luisterde Thomas tot ook het gesnuif wat afnam en hij de telefoon weer dichterbij zijn oor hield.
‘Zo grappig is het nu ook weer niet.’
‘Dit is verkeerd, hoe zeg je dat in het Nederlands, op zoveel niveaus?’
‘Ja, ja, ik snap het. Het was een spontane actie. Voor ik het wist, had ik haar al meegevraagd.’
‘Het lijkt wel zo’n soapserie waar onze Amerikaanse neven zo goed in zijn. Maar serieus: zou je dat nu wel doen?’
‘Wat? Naar Rome gaan? Of Tamar meenemen?
‘Beide. Ik zeg het niet uit jaloezie, maar ben je niet bang dat jij en Tamar… En dan samen je vorige vriendin en hááár zus zoeken…’
‘Ik weet hoe het klinkt, maar ergens is het wel logisch, toch?’
Colin gromde iets ondefinieerbaars. ‘Wanneer bel je Tamar terug?’
‘Donderdag.’
‘Hmm. Ik ga ophangen, heb vanavond iets van de Rotary. Ook met partners. Tania wil niet mee, dus ik moet even iets anders verzinnen. Doe Tamar de groeten van me.’

Thomas gooide zijn telefoon op het tafeltje neer en tilde zijn zachtjes piepende kat van zijn schoot. Hij moest nu een hoop dingen gaan regelen. Wijnand had hem het nummer van die vriend in Rome gegeven. Die zou eens discreet rond gaan vragen bij collega’s of zij ook een dame met een foto van een juweel in de zaak hadden gehad. Volgens Wijnand was dat lastige klusje Paolo wel toevertrouwd.