LXV

De hoofdstewardess vroeg met een lijzige, duidelijk verveelde stem aan alle passagiers hun gordels vast te maken. Tamar draaide heen en weer op haar stoel op zoek naar de gordel, ondertussen haar boekje in het netje van de stoel voor haar proppend en een passant proberend haar wikkelrok recht te trekken. Ze vroeg zich wat haar bezield had dit oude vod aan te trekken. De extase die zich van haar meester had gemaakt toen ze in de metro op weg naar huis dacht aan dertig graden had vast een belangrijk bijdrage geleverd aan haar vlaag van verstandsverbijstering. De wikkelrok was niet alleen enorm onpraktisch (je kon er niet in rennen of hard in lopen) ook was hij oud, verwassen en vooral hopeloos uit de mode. Wie liep er in 2007 nog in een wikkelrok tot op zijn enkels? Alleen vijf jaar geleden zag je nog mensen in zoiets lopen. De wikkelrok had samen met pareo, ook zo iets lelijks dat door menig modetijdschrift tijdloos werd geacht, verboden moeten worden.
Toen ze de gate uitliep, probeerde ze nogmaals tevergeefs haar nu gekreukte rok zo te draaien dat ze fatsoenlijk kon lopen zonder bijna in haar ondergoed te staan als haar rechterknie naar voren ging. Ze checkte zo onopvallend mogelijk of ze geen zweetplekken onder haar armen had en vroeg zich af waar Thomas zou zitten. Het hotel dat hij geregeld had was in ieder geval netjes geweest. Drie sterren en airco was wat ze nu nodig had. Een metrostation was vlakbij, dus ze zouden dit weekend niet veel tijd hoeven verspillen aan vervoer. Het was jaren geleden dat ze in Rome was geweest, ondanks dat ze niet veel tijd zou hebben voor toeristische attracties verheugde ze zich op dit weekend. Daar stond hij, met een Harry Potter boek onder zijn arm.