Zou Paolo denken dat hij er vandoor was gegaan? Het gesprek met Tamar had niet zo lang geduurd, maar wellicht dat de Italiaan achterdochtig zou worden als hij nog langer weg zou blijven. Veel informatie had hij van Paolo niet gekregen. De poging tot ontvoering was volgens Paolo dus een poging om hen te beschermen tegen anderen die hen kwaad wilden doen. Hoeveel groepen zaten er achter hen aan, als dit waar was? Thomas streek met zijn handen zijn haar naar achteren en beklopte zijn kleren. Wat moest hij nu doen? In de WC zat geen raam, hij kon nergens uitklimmen. Hoe lang zou het duren voordat Paolo en zijn onzichtbare handlangers hem zouden komen zoeken? Hij gooide de deur van zijn hokje met een zwaai open. Niemand te zien. Werd hij nu echt paranoïde, of had hij even daarvoor echt iemand horen binnenkomen? Hij bukte zich, maar zag nergens benen onder de schotdeuren op de WC uitkomen. Vreemd.
Een paar mensen op het terras keken hem met een mengeling van interesse en irritatie aan, toen hij terug liep richting zijn tafeltje. Ze waren zijn uitbarsting nog niet vergeten. Thomas liet zich terugzakken op zijn stoel.
‘Zoals ik al zei, weet ik niet waar Hannah Mendel nu is,’ ging Paolo verder, alsof er niets gebeurd was. ‘Ze is meegenomen door haar ex-vriend. Alessandro Grimani.’ Zijn gezicht vertrok toen hij die naam uitsprak.
‘Haar ex-vriend?’
‘Ze woonde met hem samen, maar ze heeft een paar dagen geleden hun relatie verbroken.’
Thomas keek hem achterdochtig aan. ‘Hoe weet je dit allemaal?’
Paolo keek onschuldig terug. Die blik had hij de afgelopen dagen wel vaker gezien.‘Ik heb onze gemeenschappelijke vriend Wijnand beloofd mijn best voor je te doen. En dat is voor mij een erewoord.’
vrijdag 8 februari 2008
Abonneren op:
Reacties posten (Atom)

Geen opmerkingen:
Een reactie posten