CLXXXVII

Kort nadat Tamar in het restaurant was aangekomen kwam ook Colin binnenlopen. Hij stelde zich voor aan de detective en zoende Tamar op haar wangen. Het was vreemd ineens zo met hem om te gaan. Daadwerkelijk samen iets te ‘doen’ in plaats van samen te eten, vakantie te vieren of te borrelen. Ze bestelden alle drie wat te drinken en Colin vroeg honderduit over de opsporingsmethoden die Leslie Craven hanteerde, zijn ervaringen en de voorwaarden waaronder hij opereerde. Na ongeveer een half uur vroeg Leslie aan Tamar en Colin om hem wat specifiekere informatie te geven zodat hij en beeld kon krijgen van wat zij wilden weten, wellicht dat hij dan kon aangeven wat de mogelijkheden waren. Tamar nam het woord en schetste kort de situatie. Leslie knikte af en toe begrijpend. Het gouden klarinetje op zijn borst bewoog heftig op en neer als hij dat deed en glinsterde dan fel in het licht van de plafondspots. Hij vatte het hele verhaal samen: ‘Dus we hebben een verdwenen zus, een verdwenen juweel en een berg ongure types waaronder haar ex.‘ Daarna bleef hij even stil. Hij bewoog het bierviltje op de tafel heen en weer en was duidelijk in gedachten verzonken. Tamar bestudeerde ondertussen de vergeelde schilderijen aan de muur achter hem. Colin keek ongeduldig om zich heen. ‘Het is een moeilijke opdracht,’ sprak Leslie toen. Het is ver weg, er zijn veel mensen bij betrokken en van de hoofdpersoon ontbreekt elk spoor. Ik kan een aantal wegen bewandelen. Jullie moeten maar zeggen welke weg jullie het meest aanspreekt. Ik kan een papieren onderzoek doen naar alle hoofdpersonen. Ik kan ook iemand naar Rome sturen en daar proberen inlichtingen te krijgen…’ Op dat moment begon de Blackberry van Tamar weer rondjes te draaien op het tafelkleed.