CCI

Ze glimlachte toen ze het smsje las. Wat had Hannah ooit in die jongen kunnen zien. Waarschijnlijk had ze het interessant gevonden dat hij uit zo’n gegoede familie kwam, maar voor de rest paste hij totaal niet in haar rijtje veroveringen. Over het algemeen was ze thuis gekomen met weinig intellectuele maar vooral rijke mannen. Een restauranteigenaar uit Middelburg, een hele rij klaplopers van het koor, een enorm saaie kerel die ze van een gala kende en in Parijs werkte bij een bank. Eens in de twee weken ging ze met de Thalys naar hem toe en gaf dan, terwijl hij werkte, zijn geld uit in de warenhuizen en boetiekjes van Parijs. Waarom dat ooit uit was gegaan was Tamar eigenlijk een raadsel, het zou voor Hannah de perfecte relatie zijn geweest. Thomas was duidelijk een uitzondering op de regel. Niet alleen was hij minder vermogend en beduidend intellectueler dan de anderen geweest, hij was ook de enige geweest die Hannah af en toe tegengas gaf en degene met wie ze het uiteindelijk het langste had uitgehouden.
Ze raapte de stapel tijdschriften bijeen en stond op om ze terug te brengen naar de leestafel toen haar vaste lijn rinkelde. Ze nam hem meteen op. ‘Leslie Craven’ hoorde ze een stem aan de andere kant van de lijn zeggen. Het was dus de zwetende kalende Welshman die haar zo vroeg al belde. Ze vroeg zich af of dit gesprek nu afgeluisterd zou worden door het geheime genootschap achter het glimmende klarinetje op zijn revers. Het flitste door haar hoofd dat het klarinetje misschien wel een microfoontje was geweest. Ze vermande zichzelf, ze begon Margarita achtige trekjes te vertonen. ‘Wat kan ik voor u doen?’vroeg ze. Aan de andere kant van de lijn hoorde ze de Welshman luidruchtig zijn keel schrapen.