CXCV

Thuisgekomen zocht ze wat foto’s van Hannah op in haar albums en scande ze. Ze e-mailde ze naar Leslie Craven en belde daarna haar moeder. Ze probeerde het kort te houden maar haar moeder was duidelijk niet van plan hieraan mee te werken. Tamar legde uit dat zij en Thomas nu een detective hadden ingeschakeld en dat ze vast snel meer nieuws over Hannah zouden hebben. Haar moeder begon eerst over Thomas en zijn ouders te zeuren en rakelde daarbij weer allerlei gebeurtenissen van jaren geleden op. Tamar had nooit helemaal begrepen waarom haar moeder altijd zo neerbuigend over Thomas’ ouders had sprak. Het was nou niet bepaald zo dat zijzelf uit zo’n enorm gedistingeerd milieu kwamen. Na het gezucht om de Brevers’ trok haar moeder luid snuivend de betrouwbaarheid van de ingeschakelde detective in twijfel. Want ‘wat was dat voor man dat hij met dit soort werk zijn geld moest verdienen’. Toen ze merkte dat Tamar daar niet op reageerde hield ze er mee op. In plaats daarvan begon ze lichtelijk hysterisch allerlei rampscenario’s op te sommen. Ze bedacht de meest gruwelijke dingen, dingen die Tamar zelf niet eens had kunnen bedenken en die regelrecht uit Saw afkomstig leken. Tamar kapte het gesprek af omdat ze echt geen zin had er naar te luisteren. Na een kop thee en het aanzetten van de wasmachine viel ze in een slaap. Ze had een nachtmerrie over Hannah die al haar tanden mistte en met een dichtgenaaid oog in een grot werd gevonden. Ze werd om twee uur ’s nachts badend in het zweet wakker, stond op om een glas water te pakken en haar telefoon te checken. Onwillekeurig startte ze haar computer op. Ze bladerde lusteloos door de foto-albums die nog naast de scanner lagen.