Paolo had tersluiks op zich heen gekeken en voorovergebogen en op gedempte toon zijn verhaal gedaan. Hoe meer Thomas alles liet bezinken, hoe minder het hem beviel. Alessandro Grimani was een kleinzoon van een restauranthouder uit Calabrië die na de eeuwwisseling een tweede zaak in Rome vestigde. Zijn horecaonderneming werd gestaag uitgebreid, onder meer door de aankoop van onroerend goed en na de opkomst van Mussolini wist hij zijn vermogen te consolideren. Paolo bleef vaag over deze details, maar vermeldde wel dat Grimani’s zoon, Amadeo, nooit opgeroepen werd om dienst te doen in de Tweede Wereldoorlog. Alessandro Grimani werd in 1951 geboren en deed tegenwoordig vage dingen in de internationale handel. Hij was eigenaar van een paar bedrijven in verschillende sectoren en had wat panden op dure locaties in de stad. Even had Thomas nog willen vragen of de familie Grimani soms mafia-connecties had, maar hij had de helft van de vraag nog niet geformuleerd, of Paolo schudde al heftig ontkennend zijn hoofd. Of dat nu betekende dat het niet zo was, of dat hij er niks over wilde zeggen, bleef onduidelijk.
Grimani zag er jonger uit dan hij in werkelijkheid was, ondanks het feit dat hij een baard had. Hij stond bekend als een kunstliefhebber en was vaak op culturele evenementen te vinden, vaak als donateur. Hij bewoog zich in hoge sociale kringen en was nooit getrouwd. Wel had hij jarenlang een soort van minnares gehad, die zelf getrouwd was, maar waarmee hij wel in het openbaar verscheen. Hannah en hij hadden elkaar op een feest buiten de stad ontmoet. Zeven weken later was ze bij hem ingetrokken. Thomas bedacht zuur dat elke twijfel over de aard van hun omgang nu wel verdwenen was. Maar waarom had Grimani geprobeerd om Hannah te ontvoeren? Wat was de aanleiding?
Abonneren op:
Reacties posten (Atom)
Geen opmerkingen:
Een reactie posten