XI

Dit kon niet waar zijn. Dit kon gewoon niet waar zijn! Ze greep zich vast aan de leuning van Tower Bridge terwijl ze het oh zo bekende loopje bestudeerde van de man die zo'n 200 meter voor haar liep. Ze begon omslachtig de veters van haar hardloopschoenen te strikken terwijl ze sluiks omhoog keek naar de jagersgroene lamswollen jas en de versleten beige rugzak. Dit was hem. Dit was hem echt. What the f*% deed hij middenin Londen? Zou hij hier voor haar zijn? Twee dagen Londen en hij zou haar al komen opzoeken?
Ze drukte de timer op haar horloge uit. Dat was balen zeg. Ze had net zo'n mooie tijd in het vooruitzicht en nu moest ze stoppen. Ze kon hem natuurlijk onmogelijk voorbij rennen. Hij zou haar meteen herkennen. Omlopen kon ook niet. Allereerst kon ze geen kant op zo midden op de brug. Ja, terug, maar dat was geen optie. En ten tweede loop je de route van de Londen Marathon niet in de verkeerde richting, en je keert al helemaal niet halverwege het parcours om. Ze bleef doen alsof ze stretchte en begon weer te lopen toen hij de brug verliet en naar beneden liep de weg af. Links de Tower, rechts een lelijk kantoorgebouw. Ze zou de straat kunnen oversteken. Nee. Ook dan zou hij haar kunnen zien. Rustig liep ze de brug over en de aanloop naar de brug op. Als hij nu richting de City liep kon ze haar trainingsrondje wel vergeten. Afslaan en langs de Thames en de Tower lopen en ergens doorsteken? Dat was misschien het beste. Ze stak de weg over, liep de helling af richting de hordes toeristen die voor Tower Bridge lieten fotograferen en jogde over de kinderkopjes richting de voetgangersbrug. Ze zou daar wel ergens doorsteken naar de Strand.