II

Tien voor één draaide hij zijn huissleutel om in het slot, zichzelf verwensend dat hij zo lang was blijven hangen. Zeker nu kon hij zich dat niet veroorloven. Hij moest scherp blijven. Terwijl hij dat dacht, struikelde hij half over de volle vuilniszak die hij daar een paar uur eerder net had neergezet toen zijn mobiel was begonnen te trillen. Zuchtend bleef hij even met gebogen hoofd tegen de muur geleund staan. De vermoeidheid zorgde voor spiertrekkingen in zijn kuiten en hij schudde zijn hoofd over zijn onverstandige gedrag. Maar het gesprek was nuttig geweest.

De sluiers in zijn hoofd negerend liep hij naar boven en haalde de grootste koffer van zijn kledingkast. Het liefst zou hij eerst een paar uur gaan slapen, maar hij wist uit ervaring dat dat geen goed idee was. Zijn kleren vouwde hij met een zo beperkt mogelijk kreukrisico op. De rest, t-shirts, shorts en sokken, propte hij langs de randen en tussen overhemden, polo's en broeken. Zijn paspoort viste hij uit zijn doorrookte jasje en hij legde het naast zijn portemonnee op zijn nachtkastje. Hij zette de wekker van zijn mobiel op half 5 en liep richting de badkamer om zijn tanden te poetsen.

Een paar minuten later kwam hij, met een glas water in zijn hand, teruglopen naar zijn ruime slaapkamer en controleerde hij of al zijn benodigde spullen ook in de koffer zaten. Toen pas haalde hij de langwerpige doos uit de bovenste lade van het dressoir en schoof het voorzichtiger dan nodig was onder de bovenste laag kleren. Nadat hij de koffer had gesloten en van het bed had getild, ging hij, nog steeds met zijn kleren aan, op bed liggen. Hij keek nog een keer op zijn horloge. Half twee. Hij vroeg zich af of zij ook nog wakker lag.