III

Oh gottegottegot.. Tamar probeerde zichzelf staande te houden terwijl ze op veel te hoge hakken met twee overvolle schoudertassen en een stuiterende koffer op wieltjes door de hal van het vliegveld rende. Bijna stond ze op de roltrap naar de vertrekhallen toen een zwaar opgemaakte Spaanse dame haar bagagekarretje tegen haar enkels duwde. Ze wist nog net de bewegende leuning van de roltrap te pakken en haar koffer op het rollende gedeelte te tillen. Ze hield haar evenwicht en deed een paar stappen naar voren om plaats te maken voor de Spaanse Barbie die met veel moeite haar karretje ook op de roltrap had gekregen. Tamar greep naar haar enkel. Een enorme ladder in haar panty en de geplamuurde bimbo zei niet eens sorry. Zonder al te veel problemen vond ze de juiste balie. Zonder koffer kon ze door de douane naar het Taxfree gedeelte. Jammer dat je naar Londen niet Taxfree kon shoppen. Bij de Delifrance bestelde ze een grote cappuccino (5 euro 95, mijn hemel, wat een prijzen). Ze installeerde zich op een bankje en sloeg het FD open. Het was half 7…
In het vliegtuig was het rustig. Een enkele zakenman en wat toeristen. Een jong stel met allebei een fleecetrui aan (oh wat suf, dezelfde kleur ook nog), een ouder stel uit het oosten van het land waarvan de vrouw op witte Ecco’s liep met roze sokken. Drie Engelsen met inteelt-eiland koppen. Ze zouden zo van het voetbalveld of een vakantie in Marbella kunnen komen. Hoewel ze voor dat laatste niet verbrand genoeg waren.
Nog geen uur later stond ze in de aankomsthal van Gatwick. Koffer halen, trein zoeken en kaartje kopen. Oh wat zou het toch heerlijk zijn als dit bezoek eens mee ging vallen. Makkelijker zou zijn dan anders. Aan alle verwachtingen zou voldoen…