XIV

Toen hij de volgende ochtend opstond, was het huis leeg. Er lag een krabbel van Colin op de keukentafel dat hij naar Londen was. Geen woord over Tania, maar hij veronderstelde dat zijn vriend haar had meegenomen. Hij vroeg zich af of Colin wist dat Tamar ook in Londen was en daarom naar de stad was gegaan. Toen Marlies hem belde en vertelde dat Tamar 's ochtends vroeg naar Londen zou vliegen voor sollicitatiegesprekken, had hij zich geen seconde bedacht en een vlucht geregeld. Daarvoor had hij weken, zo niet maanden in een sluimerstand geleefd. Amper gewerkt, veel gezopen om het zuipen en ’s nachts doelloos door de stad gedwaald. Hij grinnikte om zijn zelfmedelijden. Dat alles was nu voorbij. Als Tamar hem kon vertellen waar hij Hannah kon vinden, dan zou alles veranderen. Het enige wat hij hoefde te doen was Tamar vinden. En dat was, ondanks de grootte van de Britse hoofdstad, een stuk eenvoudiger dan Hannah vinden. Als hij Colin verteld had over Tamar, had hij mee kunnen rijden naar Londen. Waarom had hij dat eigenlijk niet gedaan? Was het misschien zo dat hij, ondanks alles wat ze hadden meegemaakt, zijn beste vriend nog steeds niet vertrouwde?

De motor van de oude Rover sloeg meteen aan en Thomas reed de donkerblauwe wagen rustig de garagepoort uit. Dit was min of meer "zijn" auto, die hij altijd gebruikte als hij bij Colin logeerde. Na een paar minuten was hij weer gewend aan het linkshoudende verkeer en reed binnendoor naar het zuidoosten, dezelfde route die hij gisteren in tegenovergestelde richting had afgelegd vanaf Heathrow. Zou hij Tamar meteen kunnen vinden? Marlies had niet gezegd bij welke bedrijven ze zou solliciteren, maar hij had wel een vermoeden dat ze een hotel zou nemen ergens in de buurt van King’s Cross.