LXXV

Ze draaide zich weer om in haar koele bed. Haar voeten brandden van het vele lopen. De koude douche had haar weliswaar goed gedaan, toch voelde ze zich verre van goed. Zou ze een lichte zonnesteek hebben opgelopen? Het was nu half 5 en zij en Thomas lagen allebei al zeker drie kwartier in hun eigen bedden heen en weer te draaien. Ze kon het kraken van zijn bed door de gesloten tussendeur heen horen. Hij lag vast weer aan de auto te denken.
Na weer een kwartier naar het plafond staren, sloop ze naar de minibar en haalde een ijskoud biertje uit de koelkast. Ze maakte hem zo zachtjes mogelijk open en ging op de rand van haar bed zitten. Ze nam kleine slokjes en liet tussendoor het koude flesje rusten op haar blote bovenbeen. Kon ze maar even slapen, haar hoofd liep over van gedachten. Ze dacht aan Hannah en Thomas en hoe zij vroeger samen waren geweest. Ze waren altijd wel een apart stel geweest, maar goed, Hannah was dan ook apart. Je zag wel dat ze bij elkaar hoorden, maar echt sámen had Tamar ze nooit gevonden. Daarvoor waren er misschien teveel verschillen tussen hen geweest. Of hadden ze elkaar niet genoeg begrepen. Tamar merkte maar al te vaak dat Hannah zich ergerde aan Thomas. Aan zijn te grote gastvrijheid, de loyaliteit aan zijn oude vrienden, aan zijn voorliefde voor oude voorwerpen, mysterieuze verhalen en verlaten begraafplaatsen. Hoe vaak had Tamar na een vakantie de zin niet gehoord : 'Thomas wilde daar persé heen, maar er waren daar alleen bejaarden en dode bejaarden.'
Aan de andere kant van de deur hoorde ze Thomas uit bed stappen. Ze probeerde zo stil mogelijk te blijven zitten. Toen schoof de tussendeur open.
'Ik dacht al dat ik je hoorde,' zei hij.