LXVII

Terwijl ze onder de douche stond grinnikte ze zachtjes om de naam van het hotel. Zou hij dit expres gedaan hebben? Aphrodite, hoe kwam hij er op? Ze had honger en bedacht dat ze nog niets gegeten had, terwijl het al half tien was geweest. Ze droogde zich af en schoot in een strakke witte driekwartsbroek en een zwart wijd hemdje. Het was buiten ongenadig warm. De overgang tussen dit weer en het weer in Londen maakte het gevoelsmatig misschien nog erger. Ze borstelde haar haar, deed snel wat poeder op haar gezicht en riep vanuit de douche naar Thomas of hij honger had. Thomas gromde wat. Of het een ja of een nee was kon ze er niet uit opmaken. Hij lag waarschijnlijk nu Harry Potter lag te lezen. Harry Potter, hij was toch al in de dertig, dat ie dit nog las?! Ze gooide de deur van de badkamer open en stak haar hoofd om de hoek. ‘Hé, honger?’ vroeg ze hem. Hij keek op van zijn boek, ‘Ja, ja, laten we wat gaan eten...’ Thomas had zijn shirt gewisseld en had nu een verwassen rode polo aan die slobberde rond zijn magere lichaam. Hij beende schuin rechts voor haar het vieze plein over tussen de chaos van taxi’s, reizigers en straatverkopers door.‘Het is even lopen, maar dan weet ik wel een aardig straatje waar we wat kunnen eten,’ zei hij. ‘Prima,’ zei Tamar. Ze liepen over de stoep links van een brede drukke weg. Na tien minuten lopen hield de huizenrij naast haar op en zag ze een leeg plein met een grote kerk. De trappen ervoor afgezet met een groot hekwerk. ‘Santa Maria Maggiore, mompelde Thomas die haar zag kijken. ‘Wil je naar binnen?’ vroeg hij.
‘Is ie mooi?’
Thomas haalde zijn schouders op.