LXXII

Tamar zei de rest van de dag niets meer over het incident bij de Mercedes-garage. Ze praatte zo opgewekt over van alles en nog wat dat hij eerst dacht dat ze het expres deed, maar daarna besefte hij dat ze het gewoon gezellig vond. Hij merkte op zijn beurt dat hij het prettig vond om naar haar te luisteren. Tijdens het eten vertelde ze wat grappige anekdotes over haar werk en haar collega’s.
In zijn hotelbed op het zijkamertje kon hij niet meteen de slaap vatten. Zou de garage tegen Hannah zeggen dat er twee niet-Italianen haar auto geïnspecteerd hadden als ze hem op kwam halen? Ze moesten zorgen dat ze daar maandag waren. Hoe zou Hannah reageren als haar ex en haar zus ineens voor haar neus opdoken? Hoe erg zou ze uit haar dak gaan dat ze was gevonden? Misschien moest hij iets wat cool en nonchalant was verzinnen om tegen haar te zeggen als ze hem zag, zoals in de film. Wat zou haar verhaal, haar uitleg zijn? Zouden Tamar en hij eigenlijk wel uitleg krijgen? Hannah had haar ouders een brief geschren met de mededeling dat ze een paar jaar op reis zou gaan en ze niet als vermist opgegeven wilde worden. Het eerste half jaar had ze hen wel eens gebeld, maar nooit verteld waar ze was. Uit de telefoongegevens bleek dat ze uit Groot-Brittanië, Frankrijk en Kroatië had gebeld. Ondanks zijn aansporingen, hadden haar ouders Hannah’s privacy belangrijker gevonden en nooit actie ondernomen om hun dochter te traceren. Na verloop van tijd waren haar berichten sporadischer geworden en nu hadden haar ouders en Tamar ook al jaren niets meer van haar gehoord.
Ondanks de gesloten deur hoorde hij Tamar’s bed kraken, toen ze zich opdraaide. Hij vroeg zich af of ze nog wakker was.