LXVI

Met een taxi reden ze naar het hotel, dat pal naast station Termini lag. Hij zag Tamar met een opgetrokken wenkbrauw naar de grote uithangborden op de gevel kijken, die met verticale letters de naam van het hotel aangaven, maar ze zei er niets over. Een kruiperige receptionist heette hen hartelijk welkom. Thomas gaf hem zijn reservering door. Hoewel de Italiaan de gegevens professioneel afhandelde, zag Thomas toch een nieuwsgierige glimp in diens ogen toen hij even naar Tamar blikte. Hun paspoorten werden gecontroleerd en even later kregen ze beiden een plastic kaart voor hun kamer.
‘Eén kamer?’ vroeg Tamar sissend, toen ze samen in de lift stonden.
‘Rustig maar. Ik heb een driepersoons kamer geboekt. Er zijn meer dan voldoende bedden en het is er heel ruim.’
Ze knikte enigszins nors, maar toen ze eenmaal binnen was, was ze haar ergernis snel vergeten.
‘Mooi hoor!’ Ze gooide zonder omhaal haar koffertje en handtas op het tweepersoons bed, zoals hij wel verwacht had. Hij liep inwendig grinnikend naar de kleine kamer aan de rechterkant en legde zijn eigen weekendtas op het eenpersoons bed neer. Toen hij het raam opende, kwam het verkeerslawaai en de drukte buiten met de hitte mee naar binnen. Snel vergrendelde hij het raam weer. Tamar had intussen in de grote kamer de airco aangezet.
‘Vind je het goed als ik eerst even ga douchen? Kan ik meteen die stomme rok uitdoen.’
Hij wuifde dat het geen probleem was. Terwijl hij op de rand van zijn bed zijn schoenen uittrok, hoorde hij haar zacht neuriën, terwijl ze allerlei spulletjes uit haar tassen haalde en richting badkamer schuifelde.‘Wauw, dit is wel luxe, hoor!’ hoorde hij haar roepen. Hij liet zich achterover op bed vallen en onderdrukte het beeld dat hij bij haar zou staan onder de douche.