Behoedzaam schuifelde hij de kamer in, alsof hij ieder moment een uitbarsting verwachtte. In tegenstelling tot wat hij gevreesd had, keek ze hem onbevangen en met geen spoor van haar eerdere ergenis aan. Ze zat op de rand van haar bed en had haar laken op ingenieuze wijze om zich heengeslagen. Hoe deden vrouwen dat toch?
‘Ik lust er ook wel zo eentje,’ zei hij met een blik op haar flesje en pakte zelf ook een biertje uit het koelkastje.
‘Weet je,’ sprak hij, terwijl hij met de geopende fles een eindje van haar vandaan op het bed ging zitten, ‘Hannah zou het te duur vinden om drinken uit de mini-bar te pakken.’
Tamar grinnikte. ‘Hannah is altijd al een krent geweest.’
Het ijs leek weer gebroken te zijn en enigszins gerustgesteld nam hij een flinke teug.
‘Heerlijk! Hier was ik echt even aan toe.’
‘Kon je ook niet slapen?’
Hij schudde zijn hoofd en maakte een wegwuivend gebaartje, ten teken dat hij het er niet over wilde hebben. Ze begreep de hint en ze ouwehoerden er een eind op los over koetjes en kalfjes, haalden gezamenlijke herinneringen op en vertelden elkaar anekdotes om de gaten in de kennis over elkaar leven de afgelopen jaren op te vullen. Ze moest zo lachen om een verhaal over zijn buurvrouw Wil, dat ze even tegen hem aanrolde. Hij voelde zijn hart even overslaan. Toen ze weer rechtop ging zitten, zat ze ineens een stuk dichterbij.
‘Het spijt me van vanmiddag,’ zei hij en klopte zachtjes met zijn hand op haar knie. Ze legde haar hand op de zijne en liet ze beiden op haar bovenbeen rusten.
‘Geeft niets, joh. Ik begrijp het wel, maar je was zo fanatiek. Ik ken je nu wel, maar die mensen maakte je echt aan het schrikken.’
Abonneren op:
Reacties posten (Atom)
Geen opmerkingen:
Een reactie posten