LXXIII

Zaterdag was een drukke dag geweest. Ze waren vroeg op pad gegaan en hadden half Rome doorgelopen. Tamar was er aanvankelijk met frisse moed aan begonnen, ze vond het gezellig met Thomas en had honderduit gepraat over van alles en nog wat. In de loop van de middag was ze de hele onderneming echter nogal zinloos gaan vinden. Ze hadden eerst tevergeefs aangebeld bij het vroegere appartement van Hannah. Thomas was nogal vasthoudend geweest. Hij had er zeker wel twintig minuten staan aanbellen en was daarna de onderburen gaan lastig vallen met vragen. Tamar kon uit het gesprek opmaken dat de onderburen niets wisten, en toch bleef Thomas maar doorvragen. Omdat ze zelf geen Italiaans sprak, voelde ze zich een beetje het stomme zusje dat mee mocht kijken hoe ´the big man´ het allemaal regelde. Die ergernis had ze ook gevoeld toen Thomas later die dag zeker drie kwartier oud-collega´s van Hannah bleef doorzagen. Het was inmiddels tegen lunchtijd geweest en Tamar was door de honger nogal geïrriteerd geraakt. De hele excursie leek haar zinloos, maar Thomas hield vol. Nadat ze Hannah´s appartement en werk hadden gecheckt, wilde Thomas het hele Forum overlopen op zoek naar de vrouw die Hannah´s baan na haar opzegging had overgenomen. Volgens de reisorganisatie zou ze namelijk die dag een rondleiding geven aan een bus toeristen uit Limburg. Tamar voelde er helemaal niets voor om in de zinderende middagszon het Forum, volgepakt met zwetende toeristen, uit te gaan pluizen. Na een felle discussie zag Thomas af van het idee. Ze liepen in drie kwartier tijd terug naar het hotel om te douchen en wat bij te slapen. Daarna zouden ze samen gaan eten. Ze spraken de hele dag niet over het auto-incident, maar Tamar kon raden dat dat het enige was wat door Thomas hoofd spookte.