LXXVII - deel 2 van vrijdag 31 augustus BONUS

'Zou hier in de buurt een café met airco zijn?' vroeg ze. Thomas bleef even stil.
'Ik weet het niet, maar op Cavour moet vast wel iets zitten. Heb je de San Pietro in Vincoli al eens gezien?'.
'De wat?' vroeg Tamar.
'Sint Petrus-Banden, een kerk met de boeien van Petrus. Zit vlak achter Cavour, wel eventjes lopen, maar wel de moeite waard. De Mozes van Michelangelo staat er.'
'Oké,' zei Tamar. 'Ik ga even douchen en dan gaan we, op naar koud bier in een koud café en een kerk!'
Binnen 20 minuten liepen ze samen voor de zoveelste keer de Via Cavour af. Het was, ondanks dat het al tegen zessen liep, drukkend warm buiten. Langs hen heen raasden stinkende auto's. Bij de Santa Maria Maggiore sloeg Thomas af en zocht een rustiger weggetje, weg van Cavour. Ze kwamen geen café tegen, zelfs geen toeristen. Wel kwamen ze langs een zwaar bewaakte politiepost of een post van het leger. Overal hingen camera's en er stond zelfs een wachttoren. Opeens stonden ze stil op een klein rustig, zonovergoten plein. Links van hen lag een bescheiden, voor Romeinse begrippen sobere kerk. In zijn enthousiasme greep Thomas Tamar bij haar pols, 'Dit is zo´n mooie kerk, zo sereen, één van mijn lievelings.'
Tamar volgde hem gedwee, verbaasd dat hij blijkbaar een lievelingskerk had. Binnen was het koel en schemerig. Thomas gooide wat muntstukken in een automaat en er sprong een licht aan dat de Mozes verlichtte. Samen keken ze ademloos naar het beeld. Toen na een halve minuut het licht weer uitging, liep Thomas naar de glazen kist waar de boeien van Petrus in hingen. Ze zagen er helemaal niet uit alsof ze tweeduizend jaar oud waren. Tamar was verbaasd, ze had zich er toch iets anders bij voorgesteld.