CCXXXVII

Ze sloeg haar biertje achterover en drukte de tv uit. ‘Ik denk dat we beter kunnen gaan slapen’. Thomas keek haar verbaasd en teleurgesteld aan. ‘We zijn allebei moe en morgen wordt het weer een lange dag. Ik zoek mijn bed op.’ Ze stond op en liep naar de enigszins afgeschermde ruimte waar een eenpersoonsbed stond. Ze inspecteerde het bed op spinnen en ander ongedierte en kroop toen onder de koele lakens. In de andere ruimte hoorde ze Thomas het dienblad wegzetten en het licht uitdoen. De ramen stonden open en er woei een koele wind door de kamer. Op de achtergrond hoorde ze verkeerslawaai. Ze had gedacht dat ze nog uren zou liggen malen maar verrassend snel viel ze in een diepe droomloze slaap.
Om half zes werd ze wakker van de kou. De wind bolde de gordijnen op en buiten leek het te regenen. Ze stond op en trok het raam dicht. Buiten was het al licht maar het regende flink en was waterkoud. Ze zat op de rand van haar bed en overdacht wat er gister allemaal gebeurd was, als een zware deken overviel het verdriet haar. Ze had pijn in haar buik en voelde zich ondanks haar slaap moeier dan ooit. Voorzichtig liep ze naar de badkamer en douchte zich met zo min mogelijk geluid. In haar slaapgedeelte trok ze een spijkerbroek, laarzen en een wit t-shirt en een dik vest aan. Zachtjes trok ze deur achter zich dicht en liep naar beneden naar de ontbijtruimte. Het personeel was nog bezig het ontbijt klaar te zetten maar wees haar toch een plek aan één van de tafels. Een dame van middelbare leeftijd bracht haar koffie en thee. Ze had honger. Verschrikkelijke honger. Ze at een bord vol broodjes en een kom yoghurt.