CCXXXII

Bianca. Het was zo verwarrend en ongelofelijk dat Thomas niet eens kon zeggen of er nu puzzelstukjes op hun plek vielen. Zou Luigi het weten? Het moest haast wel. Zeker als Grimani en Bianca samen in het openbaar waren verschenen op feesten. Dan moesten ze ook weten van Hannah. En van het juweel. Wat hadden ze dan hypocriet gedaan toen Tamar en hij op bezoek waren! Was de ontmoeting met Luigi dan inderdaad vooropgezet? Zat hij ook in één van of ander complot waarvan hij de reikwijdte niet kon overzien? Wat een toneelspel van die twee, zeg. Tamar en hij waren echt voor de gek gehouden. Hij bleef in zijn stoel zitten. Tamar praatte tegen hem en hij probeerde echt te luisteren, maar zijn gedachten over hoe hij bedonderd was waar hij bij stond, bleven overheersen.

Haar aandringen, maakte hem wrevelig, maar hij zag wel in dat ze gelijk had dat hij de politie hierover moest vertellen. Ze kwamen er toch achter en het was misschien beter dat ze het van hem hoorden. Hij stond op en terwijl ze naar de taxi toe liepen, belde hij Fabrizzio. Hij vertelde over de connectie. Fabrizzio zat blijkbaar in de buurt van DiMatteo, want hij hoorde diens stem op de achtergrond reageren op de samenvatting die hij van Fabrizzio kreeg. De politiemannen leken te overleggen. Thomas hoorde hun verbazing, totdat Fabrizzio zijn hand over het ontvangstgedeelte schoof, waardoor er alleen nog wat gedempte geluiden doorkwamen.
‘Bedankt voor deze informatie,’ zei de Italiaan, toen hij het gesprek heropende.
‘Jullie dachten zeker dat het niet zo belangrijk was, dat hij nog een minnares had?’
Fabrizzio gaf een nietszeggend antwoord.
‘O ja. Bianca en Luigi hebben ook nog een huis vlakbij Viterbo.’
Die mededeling zorgde voor enige consternatie. Hij hoorde Fabrizzio gehaast om een pen vragen.