CCXXVIII

‘Zal ik anders Fabrizzio eens bellen?’ opperde Thomas.
‘Kun je doen.’
‘Dat klinkt niet bepaald alsof je vindt dat ik het echt niet doen.’
Tamar haalde haar schouders op. ‘Wat wil je ermee bereiken? We hebben van DiMatteo gehoord wat er gebeurd is. Geloof je hem echt niet?’
Hij zuchtte. ‘Ik weet het niet. Het klinkt allemaal zo plausibel, maar ik had echt het idee dat Fabrizzio het er niet mee eens was.’
‘DiMatteo is zijn chef. Hij zal echt tegen jou geen ander verhaal vertellen.’
Ze prikten zwijgend nog wat in het eten.
‘Bel anders Leslie Craven nog een keer. We hebben al een paar dagen niks meer van hem gehoord en hij is wel voortvarend te werk gegaan en is een hoop te weten gekomen.’
‘Hmmm,’ antwoordde Tamar neutraal. Ze leek er niet veel zin in te hebben. Hij verbaasde zich over haar lethargie. Waarom deed ze geen moeite om meer te weten te komen over Hannah’s dood en de rol van Grimani? Was het allemaal te veel voor haar om te verwerken?

Of was hij het zelf, die niet wilde nadenken over de logische uitvloeisels van Hannah’s dood, over de muziek die uitgekozen moest worden, over kleding en hoe haar begrafenis eruit moest komen te zien? Zouden haar ouders al bezig zijn om rouwkaarten uit te zoeken? Of zaten ze nog te dubben of ze naar Rome moesten vliegen, ook al konden ze niks doen? Thomas had steeds meer het gevoel dat de gebeurtenissen te veel waren voor hem om te bevatten. Tegelijkertijd had hij ook het idee dat hij iets cruciaals miste. Een aanwijzing, een puzzelstukje. Iets klopte er niet, maar het ontglipte hem keer op keer wat dat was. Tenzij hij zich heel erg vergiste. En waarom liet die privédetective niets meer van zich horen?