CCXXI

Ze wist zichzelf met behulp van Thomas weer enigszins kalm te krijgen. Haar ademhaling werd weer rustig en ze was weer in staat na te denken. Thomas aaide haar enigszins ruw over haar rug. Ze vertelde Thomas hoe het gesprek met haar ouders was gegaan. Ze hadden geschokt gereageerd, uiteraard. Haar moeder had opgenomen maar ze had meteen naar haar vader gevraagd. In dit soort situaties was het beter eerst hem alles te vertellen. Hij reageerde emotioneel maar toch rustig. Gelaten bijna. Nadat hij zo’n vijf minuten met Tamar had gepraat had hij alles aan haar moeder uitgelegd. Hij had de telefoon wel in zijn hand gehouden en zo kon Tamar min of meer horen wat hij haar moeder vertelde. Na zo’n vijf minuten kwam hij weer terug aan de telefoon en praatte nog even met Tamar. Ze spraken af dat Tamar over een paar uur nog eens zou bellen als er meer nieuws was. Haar ouders konden dan beslissen of zij misschien ook naar Rome moesten komen. Op de rand van het bed besprak ze met Thomas of ze ook Colin en Leslie Craven moesten bellen. Thomas leek afwezig. ‘Heb je niks geks aan Fabrizzio gemerkt?’ vroeg hij. Tamar was verbaasd, zelfs enigszins geïrriteerd. Ze had wel wat anders aan haar hoofd nu. Thomas ging er niet op door en vond inderdaad dat ze in ieder geval Colin moesten bellen.Hij pakte zijn mobiel al. Tamar strekte zich uit over het bed en probeerde met één hand de minibar naast het bed open te maken. Het lukte haar niet en Thomas die haar gehannes gadesloeg, boog over haar heen om te helpen. Ze lagen in een raar soort verstrengeling terwijl ze beiden met hun handen in de minibar graaiden toen Colin de telefoon opnam.