CCXVIII

Het was moeilijk geweest om het haar te vertellen. Ze bleef maar herhalen dat ze er met haar verstand niet bij kon. Na een tijdje kalmeerde ze wat, veegde ze de tranen van haar wangen en begon ze vragen te stellen over wat er precies gebeurd was. Thomas probeerde haar de details te besparen, maar vertelde wel wat hij van de politiemensen had gehoord: Hannah was gewurgd. Toen hij het zei, sloot Tamar haar ogen en bleef ze even stil. Af en toe bewogen haar lippen, zonder dat hij een geluid kon opvangen. Zelf wilde hij zijn verhaal ook kwijt, maar hij kon Tamar er onmogelijk mee opzadelen.

Hij moest zelf telkens terug denken aan het moment dat het gezicht van Hannah was blootgelegd. DiMatteo had uitgelegd waarom het laken maar tot haar kin kon worden teruggevouwen. Thomas vond dat Hannah er verschrikkelijk uit zag. De dood kon nooit duidelijker definitiever gedefinieerd worden dan door de aanblik van een dode. Haar gezicht was vlekkerig blauw verkleurd en opgezwollen. Het was onmiskenbaar Hannah. Haar rechte neus leek scherper en haar oogkassen lagen dieper, maar ze had nog steeds het moedervlekje in de boog van haar wenkbrauw. Toen Carlo om de bevestiging vroeg of het inderdaad Hannah was, kon hij alleen maar stom knikken. Daarna begon hij zachtjes te huilen. Hoe vaak had hij niet naar haar gezicht liggen kijken als ze lag te slapen? Nu zag hij haar hier met haar hoofd in een vreemde hoek achterover, met een doek onder haar kin om te voorkomen dat haar kaak open viel. Nadat hij zich wat meer onder controle had, had hij even met de rug van zijn hand over haar wang gestreken. Koud. Zo koud, dat zelfs toen hij na afloop de benodigde fomulieren tekende, hij de kou nog voelde branden.