CCXIX

Ze had het gevoel uren te hebben rondgelopen in haar hotelkamer. Thomas had zwijgend op het bed gezeten en haar in de gaten gehouden terwijl ze ijsbeerde door de kamer. Hij probeerde haar te sussen als ze kwaad werd en te troosten als ze ging huilen. Hij praatte het idee uit haar hoofd dat ze Hannah wilde zien want ‘geloof me, dat wíl je niet zien.’ Toen hij dat zei rilde ze.
DiMatteo was achter haar en Thomas aangereden vanaf het vliegveld en zat nu beneden in de lobby te wachten tot zij en Thomas zo ver waren om weer mee te gaan naar het bureau. Hij wilde een laatste verklaring van hen opnemen maar was vol begrip en maakte absoluut geen haast om hen op het bureau te krijgen. Hij had gezegd te wachten tot ze zover waren.
Ze zweette zich een ongeluk terwijl het helemaal geen warme dag was. Haar mascara zat over haar hele gezicht, haar haar plakte tegen haar voorhoofd. Thomas zag er niet veel beter uit. De mascaravegen ontbraken bij hem, maar zijn ogen waren rood en zijn kleren zagen eruit alsof hij er dagen in had hardgelopen. Ze probeerde een plan voor de dag te maken, dingen op een rijtje te zetten. Ze ging naast Thomas op bed zitten en pakte zijn hand. ‘Sorry ik stink en ik zie er niet uit.’ Thomas grinnikte, ‘voor deze keer vergeef ik je’. Hij sloeg zijn arm om haar heen en zij legde haar hoofd op zijn borst. Even bleven ze zo zitten. Thomas plukte voorzichtig de natte haren van haar voorhoofd en streek ze naar achter bij haar andere haar. Tamar keek hem aan en zei: ‘Misschien moeten we ons wassen, schone kleren aan doen en met DiMatteo meegaan?‘ ‘Is goed, ga jij maar eerst’.