CCXV

Het was koud toen ze naar de bus liep. De straten waren nog nat en het was uitgestorven. Zaterdagochtend, iedereen lag natuurlijk nog in bed. Gelukkig stond de al te wachten zodat ze niet buiten kou hoefde te vatten. Ze vroeg zich af of het in Rome beter zou zijn. Vast wel.
In de bus haalde ze haar boek tevoorschijn en begon te lezen. De hele reis naar het vliegtuig, de tocht van de incheckbalie naar de rij bij de controle naar de rij bij de gate naar de rij het vliegtuig in las ze door in het bijzonder hilarische boek. In het vliegtuig was het een gedrang van jewelste van kinderen en vakantiegangers. Er hing een uitgelaten stemming. Dit was duidelijk geen zakelijke vlucht. Tamar nestelde zich in haar stoel en las onverstoord door. Een jongetje in de stoel voor haar probeerde steeds haar aandacht te trekken door boven zijn eigen stoel of tussen de stoelen door naar haar te staren en dan ineens uit te halen en een tik tegen haar boek te geven. Ze negeerde het eerst maar toen hij bleef doorgaan greep ze ineens zijn hand toen hij het weer probeerde. Ze keek hem streng aan en trok haar voorhoofd in een rimpel om haar blik extra kracht bij te zetten. Het jochie leek goed geschrokken en toen ze hem losliet draaide hij zich meteen om. Pas toen de landing werd ingezet legde ze haar boek weg. Ze wachtte geduldige toen de horde toeristen zich richting de uitgang van het vliegtuig duwden. Daarna stond met dezelfde mensen die zo’n haast hadden gehad het vliegtuig uit te komen nog zeker toen minuten bij een lege bagageband te wachten. Het vervelende jongetje probeerde steeds met zijn handen op de ronddraaiende band te steunen en dan mee te lopen, daarbij steeds wachtende passagiers omver lopend.