CCXIII

Om half tien zat ze op de rand van haar bed. De afhaalmaaltijd drukte zwaar op haar maag. Zoals altijd had ze teveel besteld en teveel daarvan opgegeten. Na de afwas te hebben opgeruimd en de koffers klaar te hebben gezet, zaten haar taken voor die dag er eigenlijk op. Ze overwoog nog te stofzuigen. Niet dat ze er veel plezier van zou hebben als ze weg was de komende weken, maar meer omdat ze haar huis dan netjes zou achterlaten. Als ze dan zou verongelukken zouden haar ouders in ieder geval zien dat ze netjes was op haar huis. Of de politieagenten zouden in het politierapport op kunnen merken dat het huis ‘schoon en opgeruimd’ was en dat ‘geen andere bijzonderheden’ waren aangetroffen. Ze vroeg zich af wat haar ouders zouden bewaren van haar spullen en wat ze weg zouden gooien. Omdat ze toch nog niet kon slapen trok ze een fles wijn open. Ze zapte doelloos langs de kanalen en besloot toen Sam te bellen. Na een gesprek van ruim drie kwartier en een halve fles wijn was Tamar nog steeds niet moe genoeg om naar bed te gaan. Ze computerde wat, bleef doelloos zappen langs de BBC en CNN en stofzuigde toen toch maar het hele huis. Ze lakte haar teennagels in een opvallende kleur rood en besloot om half 2 toch maar te gaan slapen. Het werd een onrustige slaap vol dromen, politieachtervolgingen, haar baas die vergat het raam van zijn kamer te sluiten en haar dossiers liet wegwaaien, Pat en Sam die samen in Rome gingen wonen en Bianca die ineens opdook in een pub in Londen. Toen om half 6 de wekker ging was Tamar uitgeput. Ze douchte, at een appel en spoedde zich met haar koffers naar de bus.