CCX

Tamar was niet blij om zijn verhaal te horen, zo bleek wel. Eerst kreeg hij een halve scheldkannonade over zich heen over waarom hij niet eerder wat van zich had laten horen, maar daarna sloeg het over in bezorgdheid toen hij vertelde over het verhoor en wat DiMatteo allemaal gezegd had. Zij deed op haar beurt verslag van wat de privédetective uit Wales allemaal te weten wat gekomen. Ze kwamen beiden tot de conclusie dat de versies op elkaar aansloten.
‘Weet je,’ zei Tamar peinzend, ‘ik vind het wel raar dat die Craven in korte tijd zo veel te weten komt en de politie in Rome er maar een beetje achteraan hobbelt. Zijn ze wel te vertrouwen? Of zouden ze zich inhouden vanwege die Grimani? Blijkbaar was het een grote crimineel. Wat moest Hannah toch met hem?’
‘Geld. Status,’ antwoordde hij wrang. ‘Geloof me, ik was echt een uitzondering in haar liefdesleven. En je weet hoe ik dat gevolgd heb,’ voegde hij er aan toe. Hij proefde de zure toon op zijn tong.
‘Mag ik je iets vragen?’ zei Tamar behoedzaam. ‘Uhmm… Craven denkt dat Hannah misschien bij Grimani is weggegaan vanwege een ander. Wat denk jij?’
Thomas haalde de telefoon van zijn oor en zuchtte diep. Nu had hij pas echt behoefte aan een borrel. Liefst onder de douche.
Hij hoorde zwakjes haar stem zijn naam zeggen. Hij bracht de telefoon naar zijn gezicht en hield hem voor zijn mond.
‘Ik ben er.’
‘Had ik die vraag niet moeten stellen?’
‘Het geeft niet,’ zei hij langzaam. ‘Laat ik het zo zeggen: ik hou het niet voor onwaarschijnlijk. Maar het zou wel dom zijn, als die Grimani echt een crimineel is.’
‘Zo gevaarlijk zag hij er niet uit. En hij heeft haar zelf ontvoerd, niet een stel bodyguards of zo.’