CLXV

Ondanks dat Colin overduidelijk zijn best deed Tamar te imponeren met zijn kookkunsten en af en toe avances leek te maken waarvan ze niet echt gediend was, was de avond toch redelijk goed verlopen. Na hun laatste avontuurtje had Tamar besloten dat er geen toekomst in haar verhouding met Colin zat. Hij bleef een aantrekkelijke oude man, een charmeur en een intellectueel, maar op één of andere manier wist ze toch afstand te houden en niet in oude fouten te vervallen. Naarmate de avond verstreek, verliep het contact steeds soepeler, ze praatten over Hannah, over de zoektocht in Rome en over Thomas en de hanger. Colin gaf soms verrassend heldere inzichten in situaties en gebeurtenissen. Ze bespraken ook de door Tamar al eerder geopperde mogelijkheid een privé detective in te schakelen. Colin had al wat navraag gedaan en had een aantal namen op een dubbelgevouwen a4-tje gekrabbeld. Bij de namen stonden aanbevelingen en specialiteiten. Ze bespraken de opties maar namen nog geen beslissing. Na het hoofdgerecht besloten ze Thomas te bellen, maar hij nam niet op. Het was half acht in Londen, half negen dus in Rome. Waar kon hij uithangen? Tamar begon zich meteen zorgen te maken. Ze zag de man met het baardje weer voor zich, dacht aan de worsteling op Cavour, aan de auto van Hannah. Ze werd onrustig en Colin wierp haar af en toe bezorgde blikken toe. Ze ruimden het hoofdgerecht af en terwijl Colin het nagerecht maakte, bleef Tamar Thomas bellen. 'Misschien heeft hij zijn telefoon in het hotel laten liggen,' opperde Colin. Maar Tamar schudde haar hoofd ‘zou hij nooit doen’, was het enige dat ze zei. Toen werd ze teruggebeld. Het nummer was afgeschermd. 'Met Tamar', ze nam gehaast op. 'Met Andrea DiMatteo, bel ik gelegen?' Ze keek Colin met grote ogen aan.